Η στιγμή (Στέλιος Γιαννίκος)

(Αφιερωμένο σε όσους πονάνε γιατί βλέπουν)

                         

Ένα βήμα εμπρός,

δύο βήματα πίσω,

τρία βήματα εμπρός

τέσσερα βήματα πίσω.

Πάνω κάτω στο ίδιο σημείο αναφοράς.

Το ’να μάτι κοιτά την ανατολή∙

η αυγή που σε ’χει γεννήσει.

Το άλλο θωρεί κατά την δύση∙

η μοίρα που θέλει να σε σβήσει.

Η ελπίδα έρχεται και φεύγει,

η αλήθεια πάντοτε μένει.

Άλλοτε την βλέπεις φωτεινά,

κι άλλοτε σε καταπίνει η σκοτεινιά.

Ζωή που ζεις και δεν ζείς,

στα βάθη μας ανείπωτης πληγής

κι αν όλα είναι παντοτινά,

είν’ η στιγμή σου που τα κάνει λιγοστά.