MEMENTO MORI - ΝΑ ΘΥΜΑΣΑΙ ΟΤΙ ΘΑ ΠΕΘΑΝΕΙΣ

Φάντασμα με επιδερμίδα – Στέλιος Γιαννίκος

Α.

Πολύ-δισεκατομμυριούχος, ανύμφευτος και άκληρος, δεν είχε κανέναν να φοβάται. Τους εχθρούς του μπορούσε να τους ελέγχει, αφού αυτοί  που κυβερνούσαν, τους κυβερνούσε με την δύναμη του.  Μονάχα ένα μισούσε πιο πολύ από όλα στην ζωή του, τον Θάνατο - δεν τον φοβότανε τόσο, όσο τον μισούσε - .  Μέσα του σκεφτότανε πως όσα  με κόπο, θυσίες, απάτες και κινδύνους δημιούργησε, σε μια στιγμή, αυτός ο κλέφτης της ζωής, θα τον απομάκρυνε από όλα αυτά.  Δεν τον ενοχλούσε τόσο ότι κάποια στιγμή θα πεθάνει, όσο ότι δεν θα πάρει τα πλούτη μαζί του.

 

Β.

Η πόλη είναι γεμάτη ερείπια από τους βομβαρδισμούς.  Κάπου σε ένα ξέφωτο, οι γιατροί στήσανε με αντίσκηνα ένα νοσοκομείο.  Σέ ένα μεταλλικό κρεβάτι, ένα μικρό κορίτσι είναι ξαπλωμένο.  Στο χεράκι της, μια πεταλούδα την συνδέει με τον ορό που την βοηθά να μείνει ζωντανή και κοιμισμένη. Όταν ξυπνήσει θα καταλάβει τι έχει χάσει∙ ένα αριστερό πόδι, μια μητέρα, έναν πατέρα, τρία αδέλφια, μια γιαγιά , έναν παππού, την παιδική της ηλικία…   Όταν ξυπνήσει, ένα καρφί θα σφηνωθεί στο στομάχι της και θα παραμείνει εκεί για όσα χρόνια θα συνεχίζει να ανασαίνει.

 

Γ

Πολιτικός πρόσφυγας ετών τριάντα τρία. Στα εικοσιπέντε του φυλακίστηκε για πρώτη φορά, για ένα έτος, γιατί σε μια κηδεία αναφώνησε δυνατά τρείς φορές, «Ζητώ οι ήρωες, αθάνατοι». Στα τριάντα του για δεύτερη φορά, δύο χρόνια, γιατί σε μια πολιτική εκδήλωση μίλησε με πάθος για την ελευθερία και την δημοκρατία. Τρείς εβδομάδες πριν τα τριακοστά τρίτα γενέθλια του, φίλοι ακτιβιστές τον ενημέρωσαν πως η κυβέρνηση ετοιμάζει λίστα προγραφών και θα είναι μέσα σε αυτές. Του είπαν επίσης, ότι καλό είναι να φύγει εκτός συνόρων, γιατί αν μείνει στην καλύτερη περίπτωση θα περάσει είκοσι με τριάντα χρόνια στην φυλακή.  Έτσι και έγινε. Απλοί άνθρωποι τον βοηθήσανε να μαζέψει χρήματα για να πληρώσει τους διακινητές. Η βάρκα που κανονικά θα χωρούσε δέκα άτομα, γέμισε με σαράντα  και ξεκίνησε αργά το απόγευμα. Τούς ενημέρωσαν ότι θα βρίσκονται τα ξημερώματα απέναντι. Λίγο πριν φτάσουν, τα σύγνεφα κρύψανε το φεγγάρι και ο αέρας άρχισε να φυσά.  Διακόσια μέτρα πριν την ακτή ένα κύμα έριξε τρία άτομα στην θάλασσα. Οι δύο δεν βγήκανε ποτέ – ο διακινητής αδιαφορώντας για την ζωή τους, δεν τους προμήθευσε με σωσίβια- . Εκείνος όμως ήταν νέος, «θα αντέξω» φώναζε μέσα του. Στην ακτή μια νέα ζωή τον περίμενε, θα έπιανε δουλειά, ίσως γνώριζε ένα καλό κορίτσι και θα έφτιαχνε την δική του οικογένεια, θα συνέχιζε και τον αγώνα για την πατρίδα.  Δύο ώρες πάλευε με τα κύματα και τελικά βρέθηκε στην ακτή.  Οι ντόπιοι εργάτες του χωριού, είδαν τον άνθρωπο και τρέξανε να τον βοηθήσου. Τον γυρίσαν ανάσκελα, δεν είχε σφυγμό, το κορμί του ήταν παγωμένο, πολύ αργά για να τον επαναφέρουν στην ζωή. Σήμερα ήταν τα γενέθλια του. Τριάντα τρία χρόνια πριν, στις οκτώ το πρωί ήρθε στην ζωή. Λίγες ώρες πριν ήταν ένας άνθρωπος, με όνομα και ελπίδες για το μέλλον. Τώρα είναι ένας νεκρός, χωρίς παρελθόν.

 

Δ

Το ξυπνητήρι χτυπά κάθε πρωί στις έξι. Αμέσως σηκώνεται, πλένεται, βάζει κάτι στο στόμα της και φεύγει να προλάβει το λεωφορείο. Στην κλινική, οι νοσηλευτές την καλωσορίζουν με χαμόγελα. Εδώ και ένα χρόνο, ο σύντροφος της νοσηλεύεται. Όταν πρωτοπήγε, η μνήμη του ήταν πολύ κακή, τώρα δεν θυμάται ούτε ποιος είναι. Εκείνη κάθε μέρα τον φροντίζει, τον καθαρίζει, τον χτενίζει, τον ταΐζει, του μιλά σαν να καταλαβαίνει και του διαβάζει βιβλία.  Εκείνος, μπορεί να μην αντιλαμβάνεται πολλά πράγματα, όμως νιώθει την ζεστασιά της αγάπης που του προσφέρεται.  Νωρίς το απογευματάκι, τον φιλά και φεύγει.  Που και που, περνάει μια βόλτα στα  παιδιά της, να δει και λίγο τα εγγόνια, που τόσο τα αγαπά και μετά, πίσω στην μοναξιά του σπιτιού.  Τον τελευταίο καιρό, κάθε βράδι, όταν ξαπλώνει στο κρεβάτι ένα ερώτημα πλανιέται στο μυαλό της που την κάνει να ριγεί, «άραγε ο άντρας μου είναι ζωντανός ή νεκρός; Γιατί πόσο άνθρωπος παραμένει ο άνθρωπος όταν χάνει τον Νου του;». Αυτό σκέφτεται συνέχεια και συνέχεια…  Μετά, σκεπάζετε μέχρι το κεφάλι, κάτω από το σεντόνι, κουλουριάζει το σώμα της όπως το έμβρυο και αρχίζει να κλαίει με αναφιλητά, μέχρι που την παίρνει ο ύπνος

 

Ε

Στα δεκαέξι του χρόνια, ένα παιδί βρίσκεται στο απόγειο της εφηβείας του. Πολλά πράγματα συμβαίνουν στην ζωή του.  Νιώθει μια σχετική ανεξαρτησία από τους γονείς του που το κάνει δυνατό, ερωτεύεται, ζει έντονα, νιώθει το μέλλον και την ζωή κτήμα του. Όχι όμως για όλα τα παιδία.  Στον θάλαμο τρία δέκα επτά, ένα παιδί σφαδάζει από τους πόνους.  Μεταστατικός καρκίνος στο τελευταίο στάδιο.  Η μητέρα του μερόνυχτα μαζί του με πικραμένα μάτια.  Πολλές στιγμές, ο πόνος είναι αφόρητος και φωνάζει με όλη του την δύναμη.  Ο ήχος είναι τόσο δυνατός, που κάνει συγγενείς και ασθενείς να ανατριχιάζουν στους άλλους θαλάμους.  Η μητέρα πηγαίνει ξανά και ξανά στις νοσοκόμες και παρακαλά:  «Βοηθήστε το παιδί μου, πονά δεν το ακούτε; Κάντε κάτι σας παρακαλώ, σας ικετεύω». Όμως, δεν μπορούν να το βοηθήσουν περισσότερο, του δίνουν ήδη τις μεγαλύτερες δόσεις φαρμάκων.  Η μάνα στέκει δίπλα του και προσπαθεί να το παρηγορήσει… μάταια.  Η ανακούφιση δεν βρίσκεται ούτε στα φάρμακα, μήτε στα λόγια της.   Το παιδί, κάποια στιγμή την κοιτάζει με ένα αποκαμωμένο βλέμμα και της λέει: «  Μαμά, Μαμά, δεν μπορώ άλλο, θέλω να πεθάνω».

 

 

 

ΣΤ

Η γιαγιά βγήκε από το δωμάτιο και κάλεσε τα παιδιά και τα εγγόνια να μπούνε μέσα. Είπε, « ο παππούς πεθαίνει, θέλει πριν φύγει να σας δει μια τελευταία φορά και να σας δώσει την ευλογία του». Όλη η οικογένεια μαζεύτηκε γύρω από το κρεβάτι. Φιληθήκανε, ένας ένας μαζί του. Τους μίλησε λίγο με την αδύναμη φωνή του και  ευχήθηκε τα καλύτερα και τα ομορφότερα για την ζωή τους. Οι χαρούμενες μνήμες έρχονταν σε αντίθεση με το πικρό αίσθημα του αποχωρισμού κι όλα τα πρόσωπά γιόμισαν με βουρκωμένα μάτια. Λίγο αργότερα ο παππούς έφυγε από την ζωή.  Ένα χαμόγελο στόλιζε το πρόσωπό του κι αν και νεκρός, έδειχνε φωτεινός,  σαν τον πρώτο της αυγής τον ήλιο.  Βλέπετε, είναι σπάνιο κάποιος να πεθαίνει πλήρης ημέρων, χαρούμενος κι ευτυχισμένος.

 

 

Ζ

Την στιγμή που έγραφα αυτές τις ιστορίες, ήμουν ζωντανός.  Τώρα που τις διαβάζεις, αγαπητέ αναγνώστη, δεν μπορείς να ξέρεις σε τι κατάσταση βρίσκομαι.  Ίσως να έφυγα πριν λίγα λεπτά, πριν μήνες ή χρόνια.  Δεν έχει σημασία.  Αρκεί να καταλάβουμε – όχι επιφανειακά αλλά σε βάθος – την θνητότητα μας.   Ματαιότης ματαιοτήτων, τα πάντα έρχονται και φεύγουν, σαν το νερό στο ποτάμι, που θέλει δεν θέλει θα χυθεί στην θάλασσα.  Όλοι οι άνθρωποι, οι καλοί, οι κακοί, οι όμορφοι, οι άσχημοι, οι έξυπνοι και οι όχι έξυπνοι, αφού γεννηθούν ακολουθούν την ίδια βιολογική πορεία, που θα τους οδηγήσει στον θάνατο.   Ο θάνατος δεν είναι ο εχθρός, είναι απλώς το τελευταίο επεισόδιο της ζωής.  Ας φροντίσουμε τα ενδιάμεσα επεισόδια να τα γεμίσουμε με αγάπη για τους συνανθρώπους μας και στην φύση.  Ίσως τότε – και σας το εύχομαι – να δεχτούμε αυτό το σπάνιο κι ευλογημένο προνόμιο να πεθάνουμε χαρούμενοι κι ευτυχισμένοι. 

THE MEDITATIVE ROSE -SALVADOR DALI 

SALVADOR DALI 

ΕΠΟΥΡΑΝΙΑ ΦΛΟΓΑ

Φάντασμα με επιδερμίδα  -  Στέλιος  Γιαννίκος

Μα τον Άγιο Τουρκολέκα, καλύτερα να σκύψεις το κεφάλι σου

για να στο κόψουν, παρά για να υποταχτείς. 

Τι είμαι, τι δεν είμαι στη ζωή μου; 

Ένα σκουλήκι που πεισματικά θέλει να γεννηθεί πεταλούδα.

Να απλώσω τα πολύχρωμα  φτερά μου και να πετάξω στα ανώτερα. Να συναντήσω την επουράνια φλόγα και να αυτοπυρποληθώ.

ΥΓ: Η Ομορφιά μπορεί να μην σώσει τον κόσμο, είναι όμως ανάσα

'Αγιος Ιωάννης Τουρκολέκας

ΠΟΙΗΤΗΣ ΑΠΕΥΘΥΝΕΤΑΙ ΣΕ ΑΥΤΟΚΤΟΝΟ ΠΟΙΗΤΗ

 Φάντασμα με επιδερμίδα - Στέλιος Γιαννίκος

Γιατί, γιατί, γιατί να χαραμίζεσαι

και πάνω στο σχοινί να τραμπαλίζεσαι;

Στο ταβάνι οι μαίανδροι, γύψινο στεφάνι,

για μια ψυχή που δεν μπόρεσε ποτέ να γιάνει. 

Το πως και το γιατί, δεν συμβιβάστηκες∙

μέσα στο κλουβί, να αυνανίζεσαι.

Αρνήθηκες των μαυλιστών τα πάθη.

Βυθίστηκες στων εραστών τα βάθη.

Γιατί, γιατί, γιατί, να χαραμίζομαι;

Στη χθαμαλή πολιτεία, να συντρίβομαι. 

Αναζητώ μια αρχή ή ένα τέλος

Ελεύθερος να ζώ ή να πεθάνω.

Αφιερωμένο στους ποιητές (με την στενή κι την ευρεία έννοια του όρου) που επέλεξαν αυτοθέλητα να αναχωρήσουν προς το επέκεινα

Στις φωτογραφίες μερικοί αγαπημένοι μου φίλοι, που επέλεξαν το τέλος τους.

• Κώστας Καρυωτάκης.  Στις 21 Ιουλίου 1928, το απόγευμα 4.30 μ.μ., και σε ηλικία μόλις 32 ετών, ο Κώστας Καρυωτάκης περπάτησε από το καφενείο «Ουράνιος Κήπος» της Βρυσούλας προς τη θέση Βαθύ της Μαργαρώνας, μια απόσταση περίπου 400 μέτρων. Ξάπλωσε κάτω από έναν ευκάλυπτο και αυτοκτόνησε με πιστόλι στην καρδιά.

• Έρνεστ Χέμινγουεϊ. Στις 2 Ιουλίου του 1961, αυτοπυροβολήθηκε στο κεφάλι με κυνηγετικό όπλο. Τα τελευταία χρόνια δεν ήταν ο εαυτός του, αυτό που ήθελε να είναι. 

• Πηνελόπη Δέλτα. Στις 27 Απριλίου 1941, τα Γερμανικά στρατεύματα μπαίνανε στην Αθήνα κι η Πηνελόπη έπινε το δηλητήριο.

• Περικλής Γιαννόπουλος. Στις 8 Απριλίου 1910, πήγε με άμαξα στον Σκαραμαγκά. Ζήτησε του Αμαξά να του δώσει για λίγο το άλογο για να το ιππεύσει. Καβάλησε το άσπρο άλογό του και μπήκε μαζί του στη θάλασσα του Σκαραμαγκά. Καθώς το άλογο έτρεχε πάνω στα νερά, εκείνος έβγαλε το περίστροφό του και αυτοπυροβολήθηκε στο κεφάλι.

• Γιούκο Μισίμα Στις 25 Νοεμβρίου 1970,διαμαρτυρώμενος για την κατάσταση στην Ιαπωνία,  έκανε Σεπούκου (παραδοσιακός τρόπος τερματισμού της ζωής στην Ιαπωνία. Ο μελλοθάνατος σχίζει τα σωθικά του με το μικρό του σπαθί και μετά ο βοηθός του τον αποκεφαλίζει

• Ιωάννης Συκουτρής. Στις 22 Σεπτεμβρίου 1937, απογοητευμένος από την ελληνική αλλά και διεθνή κατάσταση. Κουρασμένος από την λάσπη που του έριξαν κάποιοι κίβδηλοι σχετικά με το αριστουργηματικό του πόνημα (ανάλυση και μετάφραση του Συμποσίου του Πλάτωνα), Επισκέπτεται την Ακροκόρινθο. Πρώτα περιηγείται στον αρχαίο χώρο και μετά πίνει δηλητήριο στο ξενοδοχείο.

Κώστας Καρυωτάκης

Έρνεστ Χέμινγουεϊ

Περικλής Γιαννόπουλος

Γιούκο Μισίμα

Ιωάννης Συκουτρής

ΤΗΝ ΟΓΔΟΗ ΗΜΕΡΑ

 Φάντασμα με επιδερμίδα - Στέλιος Γιαννίκος

Την όγδοη ημέρα ο Θεός φόρεσε μια μορφή για να μπορέσει να γίνει  ορατός στους αγγέλους και στα άλλα όντα που εργάστηκαν για τη δημιουργία ενός ακόμα κόσμου.  Ανάμεσά τους ήτανε και ένας αγαθός δαίμων που γεννήθηκε μόλις ένα χιλιοστό του δευτερολέπτου πριν τελειώσει η έβδομη ημέρα.

Αυτό το ένα  χιλιοστό  μπορεί να ακούγεται σαν κάτι εξαιρετικά μικρό, όμως ο χρόνος της δημιουργίας δεν έχει σχέση με τον ανθρώπινο. Αυτό το ελάχιστο, μπορεί να αντιστοιχεί σε χιλιάδες ή ακόμα σε  εκατομμύρια χρόνια.

Ο  Νεαρός δαίμων, μέσα στον ενθουσιασμό του, μίλησε στο θεό και του είπε πόσο θαυμαστά είναι τα δημιουργήματα του και πως το πιο θαυμαστό από όλα είναι αυτό το ον που ονομάζεται άνθρωπος. Ο θεός τον άκουσε, του χαμογέλασε και ευθύς εξαφανίστηκε.

Τότε ένας άγγελος από τους πρώτους που μπήκαν στην υπηρεσία του θεού και από τους πιο πολύπειρους πλησίασε τον δαίμονα και του είπε: «Ο θεός είναι Αγαθός και μας συγχωρεί όλους για τις αμαρτίες που μας βαραίνουν. Θέλει να τον δοξάζουμε από χαρά και όχι από φόβο.  Για τον λόγο αυτό δεν τιμώρησε τον άγγελο πού πήρε την πρωτοβουλία φτιάξει, πέρα από τις εντολές του, τον άνθρωπο. Αντίθετα, όπως και σε εσένα, του χαμογέλασε. Να ξέρεις ακόμα ότι αυτό το πλάσμα έχει μεγάλες αδυναμίες και ελαττώματα και αποτελεί μικρή παραφωνία στη λειτουργία του κόσμου...

Αυτά τα οποία μόλις διαβάσετε αγαπητοί μου αναγνώστες πιστέψτε με είναι απολύτως αληθινά. Μου τα παρουσίασε μέσα στον νου, ο Δαίμων του εαυτού μου. Ναι, αυτός που γεννήθηκε ένα χιλιοστό του δευτερολέπτου πριν από το τέλος της έβδομης  ημέρας της δημιουργίας του Κόσμου» .

ΣΤΗΝ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ: Xαλκογραφία/ακουαρέλα Ο Παλαιός των Ημερών είναι ο τίτλος ενός σχεδίου του Γουίλιαμ Μπλέικ, που αρχικά δημοσιεύτηκε ως προμετωπίδα ενός έργου του 1794, «Η Ευρώπη μια προφητεία».

[Ο William Blake (28 Νοεμβρίου 1757 – 12 Αυγούστου 1827) ήταν Άγγλος ποιητής, ζωγράφος και χαράκτης.]

ΣΗΜΕΡΑ

Φάντασμα με επιδερμίδα - Στέλιος Γιαννίκος

 

Το παρελθόν βρίσκεται στο σήμερα,

το παρών βρίσκεται στο σήμερα

και το μέλλον βρίσκεται στο σήμερα.

 

Στο σήμερα γεννιέσαι,

στο σήμερα ζεις,

στο σήμερα παθαίνεις.

 

Τα πάντα αποτελούν μια ενότητα.

Για την οπτική της διαφορετικότητας

φταίνε οι αδύναμες ανθρώπινες αντένες

Στο μέλλον, σε μια άγεη κατάσταση,

λίγο πριν το μερικό γίνει ένα με το αδιαίρετο,

ίσως αντιληφθούμε ότι και το σήμερα τελικά δεν υπάρχει.

ΜΕ ΤΗΝ ΜΑΤΙΑ ΤΟΥ ΕΤΟΙΜΟΘΑΝΑΤΟΥ

 

Στέλιος Γιαννίκος

 

Α

Κοιτάζω τον κόσμο με τη ματιά του ετοιμοθάνατου.

Άραγε, ποιο είναι το νόημα της ζωής;

Όσο και να το αναζητώ δεν το βρίσκω. 

Ίσως να μην έχει. 

Μπορεί να βρίσκετε σε μία διάσταση κρυφή από τις αισθήσεις των ανθρώπων.

Κι όμως, ο καθένας, αντί να αναζητήσει την ουσία της ζωής μέσα από την συμπαντική μας φύση, επιλέγει το νόημα που πρόσκαιρα τον βολεύει.

Β

Κοιτάζω τον κόσμο με τη ματιά του ετοιμοθάνατου .

Τι και αν νικήθηκα στα πεδία ων μαχών.

Ήταν οι μαυλιστές που έσπειραν τα άλογα και επικρατήσανε...

Παραδέχομαι την πολιτική μου ήττα.

Μα ο εαυτός μου παραμένει αδάμαστος κι ελεύθερος.

Παρά να υποταγώ, επιλέγω να αναχωρήσω.

Γ

Κοιτάζω τον κόσμο με τη ματιά του ετοιμοθάνατου .

Η φιλοσοφία ήταν που μου γνώρισε το αληθινό πρόσωπο του θανάτου. 

Όχι, δεν είναι σκληρός και μοχθηρός, δεν είναι ο εχθρός.

Είναι μέρος της φύσης, 

είναι το σημαίνον που μας δείχνει το τέλος μιας διαδρομής

και για τούτο καλός και χρήσιμος.

……

Φωτογραφία:

Ο θάνατος του Κάτωνος τού Νεότερου. Έργο τού Λουί-Αντρέ-Γκαμπριέλ Λουσέ (1797)

Ο Κάτωνας ήταν  έντιμος, ηθικός, που ζούσε σύμφωνα με την Στωική φιλοσοφία και υπερασπιστής της δημοκρατίας στην Ρώμη. 

Μετά την ήττα των δημοκρατικών στη Μάχη της Θάψου, τον Απρίλιο του έτους 46 π.Χ., αυτοκτόνησε σε ηλικία 48 ετών.

Πριν την αναχώρηση του από τα επίγεια κάλεσε τους φίλους του σε δείπνο στο οποία αναπτύξανε φιλοσοφική συζήτηση.

Ύστερα έδωσε τα συνθήματα στις φρουρές και όρκισε τους συντρόφους του να κάνουν ειρήνη με τον Καίσαρα για να μην καταστραφεί η πόλη της Ιτύκης.

Αργότερα πήγε στην σκηνή του και με το ξίφος του άνοιξε την κοιλιά του.

Όταν τον πήραν είδηση, καλέσανε γιατρό ο οποίος έβαλε τα σωθικά του ξανά στην κοιλιά και την έραψε. 

Ο Κάτων όμως με όση δύναμη του είχε απομείνει έσκισε τα ράμματα και αναχώρησε με τον τρόπο που επέλεξε.

 

Ο ΝΕΚΡΟΣ

 Φάντασμα με επιδερμίδα - Στέλιος Γιαννίκος

.

Τα κύτταρα μου έχουν συνασπισθεί σε μια ενιαία ομάδα και φωνασκούν: ζήσε, ζήσε, ζήσε...
Μα είναι πολύ αργά, είμαι ο Νεκρός.

Ένα βλήμα έχει εισχωρήσει στο στήθος μου και κινείται αργά προς την καρδιά μου.
Ένα βλήμα που κατασκευάστηκε στα υπόγεια της αηθούς χρηματοοικονομικής κερδοσκοπίας, από τα χέρια των πολιτικών βρικολάκων.
Με την υποστήριξη του υπόδουλου γένους των υπηκόων, στήθηκε ο κόσμος του εγκλήματος.

Και γω, περπατώ τώρα στο παρθένο δάσος των ψυχών, καθοδηγούμενος από τον Κανένα, έναν ερασιτέχνη μάγο της φυλής των Αληθινών Ανθρώπων.

Μέσα μου τα κύτταρα φωνάζουν: ζήσε, ζήσε, ζήσε…
Μα είναι πολύ αργά, είμαι ο Νεκρός.
...........

Υγ: Νιώθω καλύτερα τώρα που είμαι ο Νεκρός, παρά ο ζωντανός στον κόσμο σας.

Στην φωτογραφία από την ταινία "Dead Man" (Ο Νεκρός) του 1995 σε σκηνοθεσία Jim Jarmusche, ο πρωταγωνιστής William Blake (Johnny Depp) ταξιδεύει πάνω στην βάρκα για τον άλλο κόσμο.

ΕΜΒΑΤΗΡΙΟ ΠΕΝΘΙΜΟ ΚΑΙ ΚΑΤΑΚΟΡΥΦΟ

Κώστας Καρυωτάκης

 Στο ταβάνι βλέπω τους γύψους.

Μαίανδροι στο χορό τους με τραβάνε.

Η ευτυχία μου, σκέπτομαι, θα 'ναι

ζήτημα ύψους.

Σύμβολα ζωής υπερτέρας,

ρόδα αναλλοίωτα, μετουσιωμένα,

λευκές άκανθες ολόγυρα σ' ένα

Αμάλθειο κέρας.

Ταπεινή τέχνη χωρίς ύφος,

πόσο αργά δέχομαι το δίδαγμά σου!

Όνειρο ανάγλυφο, θα 'ρθω κοντά σου

κατακορύφως.

Οι ορίζοντες θα μ' έχουν πνίξει.

Σ' όλα τα κλίματα, σ' όλα τα πλάτη,

αγώνες για το ψωμί και το αλάτι,

έρωτες, πλήξη.

Α! πρέπει τώρα να φορέσω

τ' ωραίο εκείνο γύψινο στεφάνι.

Έτσι, με πλαίσιο γύρω το ταβάνι,

πολύ θ' αρέσω.

Από την ποιητική συλλογή «Ελεγείες και Σάτιρες».

ΜΕ ΤΟ ΨΕΥΔΟΝΥΜΟ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ [ΕΚΛΟΓΕΣ 10 ΑΠΟ 10 ]

(Στέλιος Γιαννίκος, Το κόκκαλο ή Περί εθελόδουλης ηθικής κωμωδία)

.

Ήταν κάποτε μίαν όμορφή κυρία

κι όλοι την αγαπούσαν την Δημοκρατία.

Ήταν μία αγάπη δοτική,

μα πάει καιρός που απέθανε κι αυτή.

Τώρα γιομίσαμε δημοκρατίες,

με πόδια στραβά και μύτες γωνίες.

Ανήθικες ετούτες , βρώμικες ιστορίες,

πίσω από το ψευδώνυμο κρύβονται αμαρτίες.

Τυχαίο δεν είναι, που οι τραπεζίτες,

 με δικά τους χρήματα τις συντηρούνε.

Μήτε που για την χάρη τους, 

τους πολέμους δικαιολογούνε.

Και κείνοι, που λέγονται πολιτικοί,

μα στην ουσία είναι ολιγάρχες αιρετοί, 

τ’ όνομα αυτό, εμπρός στον κόσμο το  επευφημούν,

μα στα κρυφά, γελούν και το λοιδορούν.

Ω, συ γλυκιά  Δημοκρατία,

π’ ασελγούν στον τάφο σου τα θηρία.

Είναι λίγοι εκείνοι που σε θυμούνται

και την μνήμη σου άδολα  τιμούνε.

ΚΡΕΟΝΤΑ ΑΚΟΥΣ; [ΕΚΛΟΓΕΣ 9 ΑΠΟ 10 ]

(Στέλιος Γιαννίκος, Το κόκκαλο ή Περί εθελόδουλης ηθικής κωμωδία)

-

Ποιος την ακούει αυτή την ξεπεσμένη, 

την ψωριάρα την μιξοπαρθένα Αντιγόνη,

που θέλει νους νόμους να παραβεί

για λόγους ήθους, καθώς λέει.

Εμείς θέλουμε κανόνες, 

θέλουμε νόμους ποιο αυστηρούς!

Να τηρείται τον νόμο ρεμάλια, αλλιώς,

 πρόστιμο και φυλάκα παλιό ξεφτίλες.

Εμείς θέλουμε κράτος και εξουσία!

Θέλουμε κυβέρνηση με πυγμή,

και ψηλά στον ιστό σχοινί με θηλεία,

για να έχετε όλοι εσείς τον φόβο.

Σκατά στον τάφο σου Αντιγόνη!

και ακόμη καλύτερα να μείνεις άθαφτη

να τρώνε το κορμί σου τα όρνια

να σε βλέπουν οι υπόλοιποι και να μαθαίνουν.

Με ακούς Κρέοντα; Εγώ! Εγώ! Εδώ για να σε υπηρετώ!

Τα πάντα θα κάνω για σένα με χαρά

 -και για μια τσέπη γιομάτη-…

Εγώ! Εγώ!  Εδώ για να σε υπηρετώ!  Με ακούς Κρέοντα;

ΤΡΙΑ ΠΟΥΛΑΚΙΑ [ΕΚΛΟΓΕΣ 8 ΑΠΟ 10 ]

Στέλιος Γιαννίκος

Τρία πουλάκια κάθονταν εις της Βουλής στη στέγη.

Το να τηράει τους δικαστές τ’ άλλο τα τελεβίζια.

Το τρίτο το καλύτερο οργισμένο λέει:

Μαύρη σκατίλα πλάκωσε και η μπόχα μας πεθαίνει.

Κοιλιές γεμίσανε τα έδρανα κοιλιές τα υπουργεία.

Να τρώνε μόνο ξέρουνε, να τρώνε και να χέζουν.

Τούτο τον τόπο βόθρο κάνανε, κάνουν πως δεν το βλέπουν.

Γέμισαν οι δρόμοι με σκατά, σκατά και στα σχολεία

κι έτσι στο λίγο και στο σιγά συνήθισε η κοινωνία

Κι αν καμιά φορά κάποιοι σκηνώσουν το κεφάλι 

κι έντονος διαμαρτυρηθούν για τη βρώμα και τη δυσωδία,

ευθύς στους δρόμους θα πετάξουνε μπαγιάτικα καρβέλια,

να αναμειχθούν με τα σκατά, το πόπολο να φάει.

ΤΟ ΚΟΜΜΑ ΤΩΝ ΕΘΕΛΟΔΟΥΛΩΝ ΥΠΗΚΟΩΝ [ΕΚΛΟΓΕΣ 7 ΑΠΟ 10 ]

(Στέλιος Γιαννίκος, Το κόκκαλο ή Περί εθελόδουλης ηθικής κωμωδία)

-

Λένε: θέλει αρετή και τόλμη η ελευθερία!

Θέλει κόπο, αγώνα, θυσία…

Γιατί λοιπόν να σπαταλούμε την ζωή μας

σε μία τόσο οδυνηρή ουτοπία;

Εις το κόμμα των εθελόδουλων υπηκόων

μακράν είμαστε από τέτοιες ανοησίες,

που με δόλο κάποιοι δήθεν σοφοί

δηλητηρίασαν την κοινωνία…

Εμείς, θα καλύψουμε τις ανάγκες σας.

Φάτε, διασκεδάστε, αναπαραχθείτε

κι όλα αυτά μόνο αν

σε εμάς το μέλλον σας εμπιστευτείτε …

Εμείς, θα δώσουμε νόημα στην Ζώη σας

κι εις τους πολέμους θα δοξαστείτε

κι εις την ειρήνη θα βολευτείτε,

αν, εις ημάς υποταχτείτε!

Λατρέψτε με! Λατρέψτε με! Λατρέψτε με!

Λατρέψτε, εμέ, τον θείο αρχηγό σας!

Τιμημένο μου σκυλολόι, συρθείτε απ την ουρά μου

και το μεθυστικό χορό της υποταγής, ακολουθήστε.

ΝΕΟΣΟΦΙΣΜΟΣ [ΕΚΛΟΓΕΣ 6 ΑΠΟ 10 ]

(Στέλιος Γιαννίκος, Το κόκκαλο ή Περί εθελόδουλης ηθικής κωμωδία)

Ω, μάθατε για τους νέους σοφούς;

Τους σοφούς της εποχής μας.

Που ξέρουν απέξω τα νούμερα,

μα τι είναι αριθμός δεν ξέρουν.

Ακούσατε για τον τίνα, για τον τάδε;

Που έχουνε τον τρόπο

να ‘ρθουν και να μας σώσουν,

από τα λάθη τα δικά τους

Ω ναι λαμπρές σπουδές , γαλάζιο αίμα!

Κι είναι φίλος του κυρίου εκείνου…

και μαθητής του κυρίου, τ’ άλλου…

που χουν την γνώση για τα πάντα.

Δεν χρειάζεται να σκεφτούμε και πολύ,

τους σοφούς αρκεί να εμπιστευτούμε.

Γιατί, εκείνοι ξέρουν το καλύτερο για εμάς

και το πώς να πορευτούμε.

Και τώρα, τι κι αν κάνανε συνήθεια

να κλέβουνε το βιός μας;

Καλύτερα δεν είναι από έναν σοφό

παρά από κάποιον που δεν ξέρει;

QUO VADIS HOMO POLITICUS ? [ΕΚΛΟΓΕΣ 5 ΑΠΟ 10 ]

Στέλιος Γιαννίκος

-



Ο ανθός της πόλις είναι ο πολίτης,

που μοιράζει την ενέργεια του

μεταξύ του πολιτικού και του οπλίτη.



Ποιος ξέχασε να ποτίσει τις ρίζες;

Ποιος τραυμάτισε με τσεκούρι τον κορμό;

Ποιος άναψε φωτιά να κάψει τα φύλα;

Πότε ξεχάσαμε να είμαστε πολίτες;



Από που ξεκινήσαμε και που φτάσαμε;

Ποιο λάθος δρόμο πήραμε;

Κατά που βαδίζουμε;





Φωτογραφία:

ο «Σκεπτόμενος» του Auguste Rodin.

Ξεκίνησε ως απεικόνιση του Δάντη και για τον οποίο ο καλλιτέχνης είχε πει: «Αυτό που κάνει τον "Σκεπτόμενό" μου να σκέφτεται είναι το ότι σκέφτεται όχι μόνο με το μυαλό του, με το πλεκτό μέτωπό του, τα διεσταλμένα ρουθούνια του και τα συμπιεσμένα χείλη, αλλά με κάθε μυ από τα χέρια του, την πλάτη και τα πόδια, με σφιγμένη τη γροθιά του και πιάνοντας τα δάχτυλα των ποδιών».

ΚΑΛΥΤΕΡΑ Ο ΛΥΚΟΣ ΠΑΡΑ Ο ΒΟΣΚΟΣ [ΕΚΛΟΓΕΣ 4 ΑΠΟ 10 ]

Στέλιος Γιαννίκος



Αν ζήσω τη ζωή μου ως υπήκοος, τότε θα ζήσω πολύ καλύτερα από τον σκλάβο.

Αν ζήσω την ζωή μου ως πολίτης, σε τέτοια κοινωνία τέτοια δεινά να πάθω.



Ο υπήκοοι έχουν το δικαίωμα να ψηφίσουν για να διαλέξουν τον βοσκό τους.

Ζούνε προστατευμένοι μες την στάνη και όταν βγαίνουν έξω τους προστατεύουν τα σκυλιά.

Ασφάλεια, μέχρι την στιγμή που κάποιος, κάπου, θα ανάψει τα κάρβουνα.



Οι πολίτες δεν θέλουν βοσκό, οι ίδιοι πορεύονται μπροστά στην ελευθερία.

Δεν έχουν ανάγκη από σκυλιά, οι ίδιοι θα παραταχτούν σε φάλαγγα, να σώσουν ότι σώζεται.

Κι αν πέσουν: καλύτερα να σε φάει ο λύκος παρά ο βοσκός.



Αλλιώς, όπως θα έλεγε κι ο παππούς Ηράκλειτος:

Άλλο ο σκλάβος, άλλο ο υπήκοος και άλλο ο πολίτης.

Άλλος τρώει άχυρα άλλος ορέγεται το χρυσό κι άλλος ανατέλλει μέσα στην αξία.

6 ΣΥΝ 6 ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΧΑΪΚΟΥ ΤΩΝ ΕΚΛΟΓΩΝ [ΕΚΛΟΓΕΣ 3 ΑΠΟ 10 ]

Στέλιος Γιαννίκος

-



Α. Χθαμαλότης


1
Ο πρωθυπουργός

είναι όμορφος πολύ,

είπε μία τρελή


2
Ένας βουλευτής

χωρίς δικιά του βουλή.

Πετυχημένος.


3
Είναι νόμιμο,

μα δεν είναι για καλό.

Βρωμερό ήθος.


4
Μηδέν και άγαν,

αντί του μηδέν άγαν.

Τέτοια εποχή


5
Κομματόσκυλο.

Ψηφίζει κάτ’ εντολή.

Χαίρε τσοπάνη


6
Κοιτά την κάλπη.

Ψέματα και ρουσφέτια.

Το κακό θα βγει.





Β. ΑΝΆΣΤΑΣΗ




1
Μπες στον αγώνα.

Μέσα σου εγκυμονεί.

Φως θα γεννηθεί.


2

Είσαι πολίτης.

Δεν είσαι υπήκοος,

ούτε και δούλος


3
Δημοκρατία.

Δεν είναι μόνο λέξη.

Είναι ο δρόμος.


4
Ελευθερία.

Ζείδωρος πολεμιστής.

Έχε αξία.


5
Δώσε παιδεία

και θα ανθίσει τ αγαθό.

Είσαι άνθρωπος


6
Χτίσε το μέλλον.

Ο αγώνας στο παρόν.

Τα πάντα όλα.

ΒΟΛΕΥΤΗΣ ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ [ΕΚΛΟΓΕΣ 2 ΑΠΟ 10 ]

Στέλιος Γιαννίκος

-


Θέλω να γίνω βουλευτής
το πρόβλημα μου για να λύσω.
Θέλω και γω να βολευτώ
και σαν πασάς να ζήσω.

Θέλω αστυνόμους να με υπηρετούν,
γραμματείς και φαρισαίους.
Θέλω κομματόσκυλα παντού,
να με γλύφουν ωραία.

Θέλω χρήματα πολλά,
να χω σπίτια να αγοράζω
και κρυφούς λογαριασμούς
για τις μίζες που θα βγάζω.

Πίσω από κάθε βασιλιά
θα ξέρω πώς να κολακεύω,
θα γλύφω κώλους με σκατά
και ποδιές κατουρημένες.

Όπως και κάθε βουλευτής
ένα φόβο μόνο θα χω,
μην και στις επόμενες εκλογές
δεν με σταυρώσουν όσο πρέπει.

Για αυτό πολλά θα υπόσχομαι,
μα τίποτα δεν θα κάνω
γιατί όλοι το ξέρουμε
πως η ελπίδα φέρνει ψήφους.

Γιατί, άμα τους δώσω ότι ποθούν,
σύντομα θα με ξεχάσουν,
δεν θα έχουν λόγο να έρχονται
και να με παρακαλάνε.

Σας το είπα, θέλω να γίνω βουλευτής,
να βολευτώ ο ίδιος.
Αλίμονο σε αυτούς που αγωνίζονται
τον κόσμο για να αλλάξουν

ΟΙ ΕΚΛΟΓΕΣ (ΜΟΥΣΙΚΕΣ ΤΑΞΙΑΡΧΙΕΣ) [ΕΚΛΟΓΕΣ 1 ΑΠΟ 10 ]

 

Στίχοι: Γρηγόρης Ψαριανός

Μουσική: Τζίμης Πανούσης

Εκλογές, κόμματα
με φρου φρου κι αρώματα.
Διαδηλώσεις -πτώματα
μ’ ανοιγμένα στόματα.



Ψηφοδέλτια σταύρωνα
κι όλη νύχτα καύλωνα.
Στης βουλής τα έδρανα
αχ κι εγώ να έκλανα.



Δεν μπορώ άλλο Θανάση
στα εικοσιπέντε έχω γεράσει.
Δεν μπορώ άλλο Θανάση
κάνε στάση.



Υπουργεία-τέρατα
γαμημένα κέρατα.
Φέξε μου και γλίστρησα
ως της γης τα πέρατα.



Στα σχολεία γάμα τα
γράμματα σπουδάματα.
Του Θεού τα πράματα
φτύσ’ τα τους κατάμουτρα.



Δεν μπορώ άλλο Θανάση
στα εικοσιπέντε έχω γεράσει.
Δεν μπορώ άλλο Θανάση
κάνε στάση.



Πληρωμές, χαρτόσημα
φόροι, γραμματόσημα.
Στο γαμήσι πρόστιμα
μαγκιά, κλανιά κι απόστημα.



Μπάτσοι, αύρες, ράμματα
ξηγημένα πράγματα.
Τώρα στα γεράματα
μάθε γέρο γράμματα.



Δεν μπορώ άλλο Θανάση
στα εικοσιπέντε έχω γεράσει.
Δεν μπορώ άλλο Θανάση
κάνε στάση.

ΕΠΙΘΥΜΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΣΤΑΥΡΩΣΗ ΜΟΥ

Στέλιος Γιαννίκος

Σταυρώστε με!

Μη με λυπάστε, χάρη μου κάνετε.

Καρφώστε τις παλάμες μου στο ξύλο.

Μην αφήσετε τον πόνο μου να σας αποκαρδιώσει.

Καρφώστε και τα πόδια μου.

Μην δίνετε σημασία στα βογκητά μου.

Σηκώστε τον σταυρό όρθιο

κι αφήστε την βαρύτητα να κάνει την δουλειά της.

 

Ο πόνος θα είναι πνιγηρός και ανελέητος∙

σύντομη απεικόνιση της ζωής μου.

Μια τελευταία ματιά στην ματαιότητα

και να, ο θάνατος θα έρθει.

 

Αν υπάρχει συνέχεια κι αναληφθώ

και ξεπλυθούν από πάνω μου όλες οι αμαρτίες

αυτού του κόσμου,

τι καλύτερο, μέσα στο φως, φως να γεννηθώ.

 

Αν πάλι ο Θάνατος είναι ένας βαθύς ύπνος

δίχως όνειρα.

Μέσα του για πάντα να χαθώ.

 

Μόνο να φύγω…

Αυτός ο κόσμος που ασχημονεί, είναι μια τιμωρία.

Στο σταυρό η εξιλέωση.

ΕΛΕΓΕΙΟ ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΡΩΤΑ

 Στέλιος Γιαννίκος

 

Γλυκά που φέγγει το φως

κάνει πλεξούδες στα μαλλιά σου

και το γυμνό σου κορμί

αγαλλιάζει την ψυχή μου.

 

Γλυκά που δίνεις το φιλί

και με κάνεις να ριγώ.

Της καρδιάς μου τα κομμάτια

σε εσένανε θα τα ξαναβρώ.

 

Δεν έχω λόγο να μιλήσω

θέλω μόνο ν’ αφεθώ.

Δεν έχω τόπο να γυρίσω

σ’ αυτό τον κόσμο που πονώ.

 

Σ’ αυτό τον κόσμο που δεν έχει

γιατί του λείπεις εσύ.

Έρωτα ποιος σε βλέπει

και ποιος μπορεί να σου σταθεί;

 

Μέσα στο φαύλο το κενό μας

 χτίσαμε μια φυλακή

και για το μέγα τ’ άδικο μας

να που χανόμαστε και μείς.

 

 

Γλυκά που σβήνει η στιγμή

κι ανατέλλει μες την μνήμη.

Αγάπη μου εγώ και συ,

η μόνη ελπίδα που έχει μείνει.