ΤΙ ΟΜΟΡΦΟΣ ΔΥΣΜΟΡΦΟΣ ΚΟΣΜΟΣ (Σημειώσεις ενός πολεμικού ανταποκριτή)

Στέλιος Γιαννίκος

 

Τα όμορφα χωριά, όμορφα καίγονται.

Τα όμορφα μυαλά, όμορφα μωραίνουν.

Τα όμορφα στομάχια, όμορφα πεινάνε           

Τα όμορφα κορμιά, όμορφα ακρωτηριάζονται.

Τα όμορφα χώματα, όμορφα μας χωνεύουν.

Τα όμορφα μάτια, όμορφα δακρύζουν.

 

Η όμορφη ψυχή, όμορφα εκμαυλίζεται.

Η όμορφη αγάπη, όμορφα γίνεται μίσος.

Η όμορφη φιλία, όμορφα γίνεται έχθρα.

Η όμορφη καλοσύνη, όμορφα γίνεται βία

Η όμορφη ζωή, όμορφα ασχημαίνει.

Η όμορφη ομορφιά, όμορφα  λησμονημένη.

 

Έτσι ήταν, έτσι είναι και έτσι συνεχίζουμε.

Στην πορεία χάσαμε και το νόημα των λέξεων.

 

 

Το βίντεο απόσπασμα από την αριστουργηματική ταινία του Srdjan Dragojevic

Τα όμορφα χωριά όμορφα καίγονται - Lepa sela lepo gore (1996)

 

 

 

 

Προσθήκη λεζάντας

 

Ο ΠΙΟ ΓΛΥΚΟΣ ΘΑΝΑΤΟΣ

Στέλιος Γιαννίκος

(Αφιερωμένο 6/7/2020: Στον Ένιο Μορικόνε, στους συντελεστές του «Cinema Paradiso»(1988) και σε όσους είδαν την ταινία και ένιωσαν την γλυκύτητα των αναμνήσεων επάνω στο φτερούγισμα της καρδιάς τους)

Ο πιο γλυκός Θάνατος

είναι αυτός που ανατέλλει μες την μνήμη.

Μπορεί να διήρκεσε μια στιγμή∙

όσο κάνεις να δεις ένα πεφταστέρι.

Μα ριζώνεται σαν αιωνόβιο δέντρο

μες το δάσος των θυμήσεων:

Θυμάμαι το βλέμμα των ματιών σου

που έμοιαζε με πέλαγος υποσχέσεων.

Τα ρόδινα σαρκώδη σου χείλι,

με την ευωδία των ώριμων φρούτων.

Το ζεστό σου άγγιγμα

που ήταν σαν τον Αυγουστιάτικο ήλιο

και τον ψίθυρο στο αυτί

να ορκίζεται αγάπη.

Ο πιο γλυκός θάνατος

Είναι αυτός που βασιλεύει μες την μνήμη.

Και της ζωής οι πίκρες,

ασήμαντες λεπτομέρειες.

Μα μην αφήσεις την μνήμη να σε εξουσιάσει,

τότε ο θάνατος χάνει την γλυκάδα του και γίνετε αρρώστια.

Ο πιο γλυκός θάνατος είναι αυτός που

σε σπρώχνει να συνεχίσεις…

Σκηνή από την ταινία με τον Marco Leonardi και την  Agnse Nano

IL POSTINO – Ο ΤΑΧΥΔΡΟΜΟΣ (1994)

Στέλιος Γιαννίκος

Ο Μάριο είναι ο ταχυδρόμος σε κάποιο χωριό της νότιας Ιταλίας.  

Παραδίδει την αλληλογραφία στο εξόριστο ποιητή Πάμπλο Νερούδα.
Την ίδια εποχή ερωτεύεται την όμορφη Βεατρίκη
και της απαγγέλει ποιήματα ερωτικά του Νερούδα λέγοντας πως είναι δικά του

Της λέει :
«Το χαμόγελό σου, απλώνεται στο πρόσωπό σου σαν πεταλούδα.
Το γέλιο σου είναι σαν τριαντάφυλλο,
θείος βλαστός, θορυβώδες κύμα.
Το γέλιο σου είναι ένα ξαφνικό ασημένιο κύμα…»

Και συνεχίζει…
Γυμνή είσαι τόσο απλή, όσο το ένα σου χέρι.
Απαλή, επίγεια, μικροσκοπική, στρογγυλή και προφανής.
Έχεις τις καμπύλες του φεγγαριού, μονοπάτια μιλίων.
Γυμνή είσαι λεπτή, σαν το σιτάρι.
Γυμνή είσαι γαλάζια, σαν κουβανέζικη νύχτα.
Υπάρχουν κλίματα και αστέρια στα μαλλιά σου.
Γυμνή είσαι πελώρια και κίτρινη, σαν καλοκαίρι σε χρυσαφένια εκκλησία.

Η Βεατρίκη ερωτεύεται αμέσως τον Μάριο.
Όταν ο Πάμπλο Νερούδα μαθαίνει τι συνέβει,
επιπλήττει τον Μάριο που του έκλεψε το ποίημα…
Κι ο Μάριο του απαντά:
«Η ποίηση δεν ανήκει σε αυτούς που την γράφουν αλλά σε εκείνους που την χρειάζονται»

Ναι αγαπητοί μου φίλοι, όχι μόνο ή ποίηση αλλά κάθε ανθρώπινο δημιούργημα
θα πρέπει απλόχερα να δίνεται σε αυτούς που το χρειάζονται.
Η ταινία IL POSTINO είναι ένα από τα ακριβότερα διαμάντια του παγκόσμιου κινηματογράφου,
γιομάτο μεταφορές, λεκτικές αλλά και εννοιολογικές.

Αν δεν την έχετε δει πρέπει να την δείτε.

Υγ: Ο Massimo Troisi, ο πρωταγωνιστής της ταινίας,
ασθενικός από μικρός από την καρδιά του,
έπρεπε επειγόντως να χειρουργηθεί γιατί κινδύνευε να πεθάνει.
Ανέβαλε όμως το χειρουργείο για να παίξει στην ταινία.
Μόλις ολοκληρώθηκαν τα γυρίσματα της ταινίας
έσβησε σαν τα φώτα της οθόνης στο σινεμά λίγο μετά το «fine».
Μα ο θάνατος του δεν ήταν ολοκληρωτικός.
Σαν την κάμπια που πεθαίνει για να γεννηθεί η πεταλούδα,
έτσι κι εκείνος πέθανε για να γεννηθεί η τέχνη.

---------
Στο Βίντεο το κύριο Θέμα της ταινίας.
Η μουσική της ταινίας είναι του Luis Bacalov
Ακορντεον: Mario Stefano Pietrodarchi
Πιάνο: Enzo De Rosa

Maudie: Το χρώμα της ζωής (2016)

Στέλιος Γιαννίκος

Σπάνια πολύ σπάνια γυρίζονται ταινίες που ο ήχος, η εικόνα, τα λόγια δεν είναι παρά το αναγκαίο μέσο για να αναδείξουν την εσωτερικότητα της ψυχής ∙ το ανθρώπινο συναίσθημα που κρύβεται πίσω από τον ήχο την εικόνα και τα λόγια.

Το «Maudie» (στα ελληνικά, Maudie: Το χρώμα της ζωής), ταινία του 2016 σε σκηνοθεσία της Aisling Walsh (Έισλινγκ Γουόλς)   αποτελεί μία από αυτές τις σπάνιες καλλιτεχνικές εκφράσεις που διεισδύουν στην ανθρωπινή ψυχή και την παρουσιάζουν.

Το «Maudie» είναι ένα ιδιαίτερο καλλιτέχνημα όμοιο με τους πίνακες ζωγραφικής της Maud Lewis.  Η ταινία δεν είναι απλώς μία αυτοβιογραφία αλλά ένας κινούμενος πίνακάς που ακολουθεί την ψυχή, την σύνθεση των χρωμάτων και των συναισθημάτων.

Εξαιρετική η σκηνοθεσία, το σενάριο, η μουσική και το  μοντάζ.  Κορυφαία και αριστουργηματική η ερμηνεία της Sally Hawkins (Σάλι Χόκινς) και του Ethan Hawke (Ήθαν Χοκ).

Η Καλλιτέχνης Maud Lewis (1903-1970) έξω από το σπίτι της.

Everett Lewis (1893-1979) σύζυγος της Maud Lewis έξω από το σπίτι τους. 

Η Καλλιτέχνης Maud Lewis έξω από το σπίτι της.

Η Καλλιτέχνης Maud Lewis έξω από το σπίτι της με τον σύζυγό της Everett Lewis.

Η Καλλιτέχνης Maud Lewis μέσα το σπίτι της.

Η Καλλιτέχνης Maud Lewis μέσα το σπίτι της.

Το εσωτερικό του σπιτιού της Maud Lewis.

Το εσωτερικό του σπιτιού της Maud Lewis.