MEMENTO MORI - ΝΑ ΘΥΜΑΣΑΙ ΟΤΙ ΘΑ ΠΕΘΑΝΕΙΣ

Φάντασμα με επιδερμίδα – Στέλιος Γιαννίκος

Α.

Πολύ-δισεκατομμυριούχος, ανύμφευτος και άκληρος, δεν είχε κανέναν να φοβάται. Τους εχθρούς του μπορούσε να τους ελέγχει, αφού αυτοί  που κυβερνούσαν, τους κυβερνούσε με την δύναμη του.  Μονάχα ένα μισούσε πιο πολύ από όλα στην ζωή του, τον Θάνατο - δεν τον φοβότανε τόσο, όσο τον μισούσε - .  Μέσα του σκεφτότανε πως όσα  με κόπο, θυσίες, απάτες και κινδύνους δημιούργησε, σε μια στιγμή, αυτός ο κλέφτης της ζωής, θα τον απομάκρυνε από όλα αυτά.  Δεν τον ενοχλούσε τόσο ότι κάποια στιγμή θα πεθάνει, όσο ότι δεν θα πάρει τα πλούτη μαζί του.

 

Β.

Η πόλη είναι γεμάτη ερείπια από τους βομβαρδισμούς.  Κάπου σε ένα ξέφωτο, οι γιατροί στήσανε με αντίσκηνα ένα νοσοκομείο.  Σέ ένα μεταλλικό κρεβάτι, ένα μικρό κορίτσι είναι ξαπλωμένο.  Στο χεράκι της, μια πεταλούδα την συνδέει με τον ορό που την βοηθά να μείνει ζωντανή και κοιμισμένη. Όταν ξυπνήσει θα καταλάβει τι έχει χάσει∙ ένα αριστερό πόδι, μια μητέρα, έναν πατέρα, τρία αδέλφια, μια γιαγιά , έναν παππού, την παιδική της ηλικία…   Όταν ξυπνήσει, ένα καρφί θα σφηνωθεί στο στομάχι της και θα παραμείνει εκεί για όσα χρόνια θα συνεχίζει να ανασαίνει.

 

Γ

Πολιτικός πρόσφυγας ετών τριάντα τρία. Στα εικοσιπέντε του φυλακίστηκε για πρώτη φορά, για ένα έτος, γιατί σε μια κηδεία αναφώνησε δυνατά τρείς φορές, «Ζητώ οι ήρωες, αθάνατοι». Στα τριάντα του για δεύτερη φορά, δύο χρόνια, γιατί σε μια πολιτική εκδήλωση μίλησε με πάθος για την ελευθερία και την δημοκρατία. Τρείς εβδομάδες πριν τα τριακοστά τρίτα γενέθλια του, φίλοι ακτιβιστές τον ενημέρωσαν πως η κυβέρνηση ετοιμάζει λίστα προγραφών και θα είναι μέσα σε αυτές. Του είπαν επίσης, ότι καλό είναι να φύγει εκτός συνόρων, γιατί αν μείνει στην καλύτερη περίπτωση θα περάσει είκοσι με τριάντα χρόνια στην φυλακή.  Έτσι και έγινε. Απλοί άνθρωποι τον βοηθήσανε να μαζέψει χρήματα για να πληρώσει τους διακινητές. Η βάρκα που κανονικά θα χωρούσε δέκα άτομα, γέμισε με σαράντα  και ξεκίνησε αργά το απόγευμα. Τούς ενημέρωσαν ότι θα βρίσκονται τα ξημερώματα απέναντι. Λίγο πριν φτάσουν, τα σύγνεφα κρύψανε το φεγγάρι και ο αέρας άρχισε να φυσά.  Διακόσια μέτρα πριν την ακτή ένα κύμα έριξε τρία άτομα στην θάλασσα. Οι δύο δεν βγήκανε ποτέ – ο διακινητής αδιαφορώντας για την ζωή τους, δεν τους προμήθευσε με σωσίβια- . Εκείνος όμως ήταν νέος, «θα αντέξω» φώναζε μέσα του. Στην ακτή μια νέα ζωή τον περίμενε, θα έπιανε δουλειά, ίσως γνώριζε ένα καλό κορίτσι και θα έφτιαχνε την δική του οικογένεια, θα συνέχιζε και τον αγώνα για την πατρίδα.  Δύο ώρες πάλευε με τα κύματα και τελικά βρέθηκε στην ακτή.  Οι ντόπιοι εργάτες του χωριού, είδαν τον άνθρωπο και τρέξανε να τον βοηθήσου. Τον γυρίσαν ανάσκελα, δεν είχε σφυγμό, το κορμί του ήταν παγωμένο, πολύ αργά για να τον επαναφέρουν στην ζωή. Σήμερα ήταν τα γενέθλια του. Τριάντα τρία χρόνια πριν, στις οκτώ το πρωί ήρθε στην ζωή. Λίγες ώρες πριν ήταν ένας άνθρωπος, με όνομα και ελπίδες για το μέλλον. Τώρα είναι ένας νεκρός, χωρίς παρελθόν.

 

Δ

Το ξυπνητήρι χτυπά κάθε πρωί στις έξι. Αμέσως σηκώνεται, πλένεται, βάζει κάτι στο στόμα της και φεύγει να προλάβει το λεωφορείο. Στην κλινική, οι νοσηλευτές την καλωσορίζουν με χαμόγελα. Εδώ και ένα χρόνο, ο σύντροφος της νοσηλεύεται. Όταν πρωτοπήγε, η μνήμη του ήταν πολύ κακή, τώρα δεν θυμάται ούτε ποιος είναι. Εκείνη κάθε μέρα τον φροντίζει, τον καθαρίζει, τον χτενίζει, τον ταΐζει, του μιλά σαν να καταλαβαίνει και του διαβάζει βιβλία.  Εκείνος, μπορεί να μην αντιλαμβάνεται πολλά πράγματα, όμως νιώθει την ζεστασιά της αγάπης που του προσφέρεται.  Νωρίς το απογευματάκι, τον φιλά και φεύγει.  Που και που, περνάει μια βόλτα στα  παιδιά της, να δει και λίγο τα εγγόνια, που τόσο τα αγαπά και μετά, πίσω στην μοναξιά του σπιτιού.  Τον τελευταίο καιρό, κάθε βράδι, όταν ξαπλώνει στο κρεβάτι ένα ερώτημα πλανιέται στο μυαλό της που την κάνει να ριγεί, «άραγε ο άντρας μου είναι ζωντανός ή νεκρός; Γιατί πόσο άνθρωπος παραμένει ο άνθρωπος όταν χάνει τον Νου του;». Αυτό σκέφτεται συνέχεια και συνέχεια…  Μετά, σκεπάζετε μέχρι το κεφάλι, κάτω από το σεντόνι, κουλουριάζει το σώμα της όπως το έμβρυο και αρχίζει να κλαίει με αναφιλητά, μέχρι που την παίρνει ο ύπνος

 

Ε

Στα δεκαέξι του χρόνια, ένα παιδί βρίσκεται στο απόγειο της εφηβείας του. Πολλά πράγματα συμβαίνουν στην ζωή του.  Νιώθει μια σχετική ανεξαρτησία από τους γονείς του που το κάνει δυνατό, ερωτεύεται, ζει έντονα, νιώθει το μέλλον και την ζωή κτήμα του. Όχι όμως για όλα τα παιδία.  Στον θάλαμο τρία δέκα επτά, ένα παιδί σφαδάζει από τους πόνους.  Μεταστατικός καρκίνος στο τελευταίο στάδιο.  Η μητέρα του μερόνυχτα μαζί του με πικραμένα μάτια.  Πολλές στιγμές, ο πόνος είναι αφόρητος και φωνάζει με όλη του την δύναμη.  Ο ήχος είναι τόσο δυνατός, που κάνει συγγενείς και ασθενείς να ανατριχιάζουν στους άλλους θαλάμους.  Η μητέρα πηγαίνει ξανά και ξανά στις νοσοκόμες και παρακαλά:  «Βοηθήστε το παιδί μου, πονά δεν το ακούτε; Κάντε κάτι σας παρακαλώ, σας ικετεύω». Όμως, δεν μπορούν να το βοηθήσουν περισσότερο, του δίνουν ήδη τις μεγαλύτερες δόσεις φαρμάκων.  Η μάνα στέκει δίπλα του και προσπαθεί να το παρηγορήσει… μάταια.  Η ανακούφιση δεν βρίσκεται ούτε στα φάρμακα, μήτε στα λόγια της.   Το παιδί, κάποια στιγμή την κοιτάζει με ένα αποκαμωμένο βλέμμα και της λέει: «  Μαμά, Μαμά, δεν μπορώ άλλο, θέλω να πεθάνω».

 

 

 

ΣΤ

Η γιαγιά βγήκε από το δωμάτιο και κάλεσε τα παιδιά και τα εγγόνια να μπούνε μέσα. Είπε, « ο παππούς πεθαίνει, θέλει πριν φύγει να σας δει μια τελευταία φορά και να σας δώσει την ευλογία του». Όλη η οικογένεια μαζεύτηκε γύρω από το κρεβάτι. Φιληθήκανε, ένας ένας μαζί του. Τους μίλησε λίγο με την αδύναμη φωνή του και  ευχήθηκε τα καλύτερα και τα ομορφότερα για την ζωή τους. Οι χαρούμενες μνήμες έρχονταν σε αντίθεση με το πικρό αίσθημα του αποχωρισμού κι όλα τα πρόσωπά γιόμισαν με βουρκωμένα μάτια. Λίγο αργότερα ο παππούς έφυγε από την ζωή.  Ένα χαμόγελο στόλιζε το πρόσωπό του κι αν και νεκρός, έδειχνε φωτεινός,  σαν τον πρώτο της αυγής τον ήλιο.  Βλέπετε, είναι σπάνιο κάποιος να πεθαίνει πλήρης ημέρων, χαρούμενος κι ευτυχισμένος.

 

 

Ζ

Την στιγμή που έγραφα αυτές τις ιστορίες, ήμουν ζωντανός.  Τώρα που τις διαβάζεις, αγαπητέ αναγνώστη, δεν μπορείς να ξέρεις σε τι κατάσταση βρίσκομαι.  Ίσως να έφυγα πριν λίγα λεπτά, πριν μήνες ή χρόνια.  Δεν έχει σημασία.  Αρκεί να καταλάβουμε – όχι επιφανειακά αλλά σε βάθος – την θνητότητα μας.   Ματαιότης ματαιοτήτων, τα πάντα έρχονται και φεύγουν, σαν το νερό στο ποτάμι, που θέλει δεν θέλει θα χυθεί στην θάλασσα.  Όλοι οι άνθρωποι, οι καλοί, οι κακοί, οι όμορφοι, οι άσχημοι, οι έξυπνοι και οι όχι έξυπνοι, αφού γεννηθούν ακολουθούν την ίδια βιολογική πορεία, που θα τους οδηγήσει στον θάνατο.   Ο θάνατος δεν είναι ο εχθρός, είναι απλώς το τελευταίο επεισόδιο της ζωής.  Ας φροντίσουμε τα ενδιάμεσα επεισόδια να τα γεμίσουμε με αγάπη για τους συνανθρώπους μας και στην φύση.  Ίσως τότε – και σας το εύχομαι – να δεχτούμε αυτό το σπάνιο κι ευλογημένο προνόμιο να πεθάνουμε χαρούμενοι κι ευτυχισμένοι. 

THE MEDITATIVE ROSE -SALVADOR DALI 

SALVADOR DALI 

ΤΗΝ ΟΓΔΟΗ ΗΜΕΡΑ

 Φάντασμα με επιδερμίδα - Στέλιος Γιαννίκος

Την όγδοη ημέρα ο Θεός φόρεσε μια μορφή για να μπορέσει να γίνει  ορατός στους αγγέλους και στα άλλα όντα που εργάστηκαν για τη δημιουργία ενός ακόμα κόσμου.  Ανάμεσά τους ήτανε και ένας αγαθός δαίμων που γεννήθηκε μόλις ένα χιλιοστό του δευτερολέπτου πριν τελειώσει η έβδομη ημέρα.

Αυτό το ένα  χιλιοστό  μπορεί να ακούγεται σαν κάτι εξαιρετικά μικρό, όμως ο χρόνος της δημιουργίας δεν έχει σχέση με τον ανθρώπινο. Αυτό το ελάχιστο, μπορεί να αντιστοιχεί σε χιλιάδες ή ακόμα σε  εκατομμύρια χρόνια.

Ο  Νεαρός δαίμων, μέσα στον ενθουσιασμό του, μίλησε στο θεό και του είπε πόσο θαυμαστά είναι τα δημιουργήματα του και πως το πιο θαυμαστό από όλα είναι αυτό το ον που ονομάζεται άνθρωπος. Ο θεός τον άκουσε, του χαμογέλασε και ευθύς εξαφανίστηκε.

Τότε ένας άγγελος από τους πρώτους που μπήκαν στην υπηρεσία του θεού και από τους πιο πολύπειρους πλησίασε τον δαίμονα και του είπε: «Ο θεός είναι Αγαθός και μας συγχωρεί όλους για τις αμαρτίες που μας βαραίνουν. Θέλει να τον δοξάζουμε από χαρά και όχι από φόβο.  Για τον λόγο αυτό δεν τιμώρησε τον άγγελο πού πήρε την πρωτοβουλία φτιάξει, πέρα από τις εντολές του, τον άνθρωπο. Αντίθετα, όπως και σε εσένα, του χαμογέλασε. Να ξέρεις ακόμα ότι αυτό το πλάσμα έχει μεγάλες αδυναμίες και ελαττώματα και αποτελεί μικρή παραφωνία στη λειτουργία του κόσμου...

Αυτά τα οποία μόλις διαβάσετε αγαπητοί μου αναγνώστες πιστέψτε με είναι απολύτως αληθινά. Μου τα παρουσίασε μέσα στον νου, ο Δαίμων του εαυτού μου. Ναι, αυτός που γεννήθηκε ένα χιλιοστό του δευτερολέπτου πριν από το τέλος της έβδομης  ημέρας της δημιουργίας του Κόσμου» .

ΣΤΗΝ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ: Xαλκογραφία/ακουαρέλα Ο Παλαιός των Ημερών είναι ο τίτλος ενός σχεδίου του Γουίλιαμ Μπλέικ, που αρχικά δημοσιεύτηκε ως προμετωπίδα ενός έργου του 1794, «Η Ευρώπη μια προφητεία».

[Ο William Blake (28 Νοεμβρίου 1757 – 12 Αυγούστου 1827) ήταν Άγγλος ποιητής, ζωγράφος και χαράκτης.]

Ο ΝΕΚΡΟΣ

 Φάντασμα με επιδερμίδα - Στέλιος Γιαννίκος

.

Τα κύτταρα μου έχουν συνασπισθεί σε μια ενιαία ομάδα και φωνασκούν: ζήσε, ζήσε, ζήσε...
Μα είναι πολύ αργά, είμαι ο Νεκρός.

Ένα βλήμα έχει εισχωρήσει στο στήθος μου και κινείται αργά προς την καρδιά μου.
Ένα βλήμα που κατασκευάστηκε στα υπόγεια της αηθούς χρηματοοικονομικής κερδοσκοπίας, από τα χέρια των πολιτικών βρικολάκων.
Με την υποστήριξη του υπόδουλου γένους των υπηκόων, στήθηκε ο κόσμος του εγκλήματος.

Και γω, περπατώ τώρα στο παρθένο δάσος των ψυχών, καθοδηγούμενος από τον Κανένα, έναν ερασιτέχνη μάγο της φυλής των Αληθινών Ανθρώπων.

Μέσα μου τα κύτταρα φωνάζουν: ζήσε, ζήσε, ζήσε…
Μα είναι πολύ αργά, είμαι ο Νεκρός.
...........

Υγ: Νιώθω καλύτερα τώρα που είμαι ο Νεκρός, παρά ο ζωντανός στον κόσμο σας.

Στην φωτογραφία από την ταινία "Dead Man" (Ο Νεκρός) του 1995 σε σκηνοθεσία Jim Jarmusche, ο πρωταγωνιστής William Blake (Johnny Depp) ταξιδεύει πάνω στην βάρκα για τον άλλο κόσμο.

Ο ΜΑΛΑΚΑΣ

Φάντασμα με επιδερμίδα – Στέλιος Γιαννίκος.

 

 

Για 55 χρόνια δεν θεωρούσα τον εαυτό μου Μαλάκα. Έναν τίτλο με τον οποίο κοσμούσα μια σειρά ανθρώπων. Τώρα θα μου πείτε, τι εννοείς με τον όρο Μαλάκα; Ε, τι να σας πω, ότι καταλαβαίνετε.

Από μικρός ήθελα να ξεχωρίσω, ήμουν καλός μαθητής αλλά και μαγκάκι. Στο πανεπιστήμιο πέρασα με την πρώτη και με καλό βαθμό. Έπιασα δουλειά και γρήγορα ανελίχθηκα. Από μαθητευόμενος, σε δύο μόλις χρόνια προϊστάμενος και λίγο πριν κλείσω τα τριάντα διευθυντής. Στα τριάντα πέντε μου, γνώρισα την γυναίκα μου και μαζί κάναμε τρία παιδιά. Είναι μεγάλο το κύρος του να είσαι παντρεμένος. Στον κύκλο μας, συμμετείχαμε σε διάφορες εκδηλώσεις όπου τα μεγάλα στελέχη ερχόμασταν κοντά και κάνανε τις μπίζνες που δεν θέλαμε να γίνουν στο γραφείο, καπνίζοντας πούρα και πίνοντας ακριβό ουίσκι. Ενώ οι σύζυγοι -άντρες ή γυναίκες- απολαμβάναν τον υπαίθριο χώρο μέχρι που να καπνίζαμε τα πούρα μας και να βγαίναμε και μείς στον ήλιο.

 

Μέσα μου είχα ιεραρχήσει την εξουσία σύμφωνα με τα πιόνια στο σκάκι. 

Πρώτα οι στρατιώτες, η χαμηλότερη κλίμακα. Όσοι δεν φρόντιζαν να ανέβουν στην ιεραρχία γρήγορα, δεν είχαν ιδιαίτερη αξία, ήταν τα εργαλεία του συστήματος.

Στην συνέχεια οι πύργοι, ήταν αυτοί που ξέφευγαν από την αφάνεια και φορτωνόντουσαν μια σειρά από ευθύνες που τους έδιναν κύρος και εξουσία.

Ύστερα τα αλογάκια, ήταν αυτοί που ξεχώριζαν για την ευελιξία τους και μπορούσαν να περνάνε πάνω από τα εμπόδια και να δίνουν δυνατά χτυπήματα στους ανταγωνιστές εκεί που δεν το περιμένουν.

Εγώ έφτασα να είμαι Αξιωματικός, στεκόμουν δίπλα στον Βασιλιά και την Βασίλισσα και είχα το προνόμια να ανήκω στον στενό κύκλο τους. Είχα απεριόριστες δυνατότητες, αλλά μόνο μέσα στα πλαίσια που μου όριζαν οι κανόνες του παιχνιδιού.

Το πιο ωραίο πράγμα ήταν να είσαι βασιλιάς, ακόμα καλύτερο κι από την βασίλισσα. Μπορεί το πρωτόκολλο να σε ανάγκαζε να ζεις μέσα σε στενά πλαίσια, αλλά, όλοι ζούσαν και εργαζόντουσαν για εσένα.

Μέχρι τα πενήντα πέντε μου πίστευα ότι όσοι ανεβαίνουν στην κλίμακα της εξουσίας το κάνουν με την αξία τους και όσοι στην πορεία αυτή κατακρημνίζονται το παθαίνουν από τα δικά τους λάθη. Όλη μου την ζωή, εργάστηκα με μόχθο για να φτάσω ψηλά, πολύ ψηλά. Ακολούθησα με θρησκευτική ευλάβεια όλα όσα έπρεπε να κάνω. Ήμουν στην κυριολεξία ένας τελειομανής, με απόλυτη αφοσίωση στους στόχους μου. Πιο πάνω από την επαγγελματική μου καριέρα δεν έβαλλα ούτε την οικογένεια μου. Όλα πήγαιναν όπως είχα προβλέψει και ήμουν πολύ κοντά στο να γίνω εγώ ο επόμενος Βασιλιάς.

Εκείνο το τελευταίο βράδυ κοιμήθηκα ήρεμα και με αυτοπεποίθηση. Δεν γνώριζα ότι το επόμενο πρωί θα βρισκόμουνα μπροστά στην καταστροφή των φιλοδοξιών μου. Όχι δεν είχα κάνει εγώ κάποια λάθος. Έπεσε ο Βασιλιάς και μαζί του συμπαρέσυρε τους ακόλουθους του.
Τώρα κατάλαβα ότι τόσα χρόνια ήμουν Μαλάκας. Θα αναρωτιέστε βέβαια, γιατί;
Ήμασταν όλοι πιόνια, ακόμα και ο Βασιλιάς.

Η ΑΥΤΟΒΙΟΓΡΑΦΙΑ ΕΝΟΣ ΦΑΝΤΑΣΜΑΤΟΣ

 Στέλιος Γιαννίκος

 

Γεννήθηκα;  Έτσι μου λένε. 

Καμία μνήμη δεν διαθέτω για να το επιβεβαιώσω.

 

Εκείνο που μπορώ να πω, είναι ότι πρώτα αγάπησα την δύναμη της ομορφιάς.

Κι έτσι από σκουλήκι, έβγαλα φτερά και μεταμορφώθηκα σε πεταλούδα. 

Με τι ορμή, εκείνη την άνοιξη της ψυχής μου, πετούσα από ανθό σε ανθό,

πίνοντας νέκταρ,  μεθώντας από τα χρώματα και τ’ αρώματα!

 

Αργότερα, ήρθε το καλοκαίρι κι ένιωσα μια ζέστη στα φτερά  μου.

Κοίταξα ψηλά κι είδα τον ήλιο και με μιας ερωτεύτηκα το φως.  

Τότε ήταν που από χώμα άρχισα να μεταμορφώνομαι σε φωτιά. 

Κι η φωτιά φούντωνε.

 Σκέφτηκα: « θα μπορούσα να εξελιχτώ σε καθαρή ενέργεια».

 

Αλίμονο!

Τα κίβδηλα κυβερνάνε αυτόν τον κόσμο. 

Σπέρνουν μαυλιστικές ηδονές που μετατρέπουν τους ανθρώπους σε κοιμώμενα όντα

κι αντιλαμβάνονται για πραγματικότητα μόνο όσα βλέπουν στα όνειρά τους.  

-Ω, τι δυστυχία να είσαι χαρούμενος μόνο μέσα σε έναν συνεχόμενο ύπνο.-

 

Και γω ο ανέστιος, που αρνούμαι την υποταγή,

που προτιμώ τον πόνο από την ήττα,

αγωνίζομαι για να κρατήσω την φωτιά αναμμένη με κάθε δύναμη που μου απομένει. 

Ακόμα κι όταν εκείνη μοιάζει να τρεμοσβήνει σαν την φλόγα από το καντήλι του ετοιμοθάνατου. 

 

Δεν είναι ο κόσμος αυτός δικός μου.  Από λάθος υπάρχω.

 

Είμαι ένα φάντασμα που δεν βρήκε ακόμα τρόπο να πεθάνει.

«Τ φώς μέσα στην ψυχή» Chirila Corina , 2018.