ΣΗΜΕΡΑ

Φάντασμα με επιδερμίδα - Στέλιος Γιαννίκος

 

Το παρελθόν βρίσκεται στο σήμερα,

το παρών βρίσκεται στο σήμερα

και το μέλλον βρίσκεται στο σήμερα.

 

Στο σήμερα γεννιέσαι,

στο σήμερα ζεις,

στο σήμερα παθαίνεις.

 

Τα πάντα αποτελούν μια ενότητα.

Για την οπτική της διαφορετικότητας

φταίνε οι αδύναμες ανθρώπινες αντένες

Στο μέλλον, σε μια άγεη κατάσταση,

λίγο πριν το μερικό γίνει ένα με το αδιαίρετο,

ίσως αντιληφθούμε ότι και το σήμερα τελικά δεν υπάρχει.

ΜΕ ΤΗΝ ΜΑΤΙΑ ΤΟΥ ΕΤΟΙΜΟΘΑΝΑΤΟΥ

 

Στέλιος Γιαννίκος

 

Α

Κοιτάζω τον κόσμο με τη ματιά του ετοιμοθάνατου.

Άραγε, ποιο είναι το νόημα της ζωής;

Όσο και να το αναζητώ δεν το βρίσκω. 

Ίσως να μην έχει. 

Μπορεί να βρίσκετε σε μία διάσταση κρυφή από τις αισθήσεις των ανθρώπων.

Κι όμως, ο καθένας, αντί να αναζητήσει την ουσία της ζωής μέσα από την συμπαντική μας φύση, επιλέγει το νόημα που πρόσκαιρα τον βολεύει.

Β

Κοιτάζω τον κόσμο με τη ματιά του ετοιμοθάνατου .

Τι και αν νικήθηκα στα πεδία ων μαχών.

Ήταν οι μαυλιστές που έσπειραν τα άλογα και επικρατήσανε...

Παραδέχομαι την πολιτική μου ήττα.

Μα ο εαυτός μου παραμένει αδάμαστος κι ελεύθερος.

Παρά να υποταγώ, επιλέγω να αναχωρήσω.

Γ

Κοιτάζω τον κόσμο με τη ματιά του ετοιμοθάνατου .

Η φιλοσοφία ήταν που μου γνώρισε το αληθινό πρόσωπο του θανάτου. 

Όχι, δεν είναι σκληρός και μοχθηρός, δεν είναι ο εχθρός.

Είναι μέρος της φύσης, 

είναι το σημαίνον που μας δείχνει το τέλος μιας διαδρομής

και για τούτο καλός και χρήσιμος.

……

Φωτογραφία:

Ο θάνατος του Κάτωνος τού Νεότερου. Έργο τού Λουί-Αντρέ-Γκαμπριέλ Λουσέ (1797)

Ο Κάτωνας ήταν  έντιμος, ηθικός, που ζούσε σύμφωνα με την Στωική φιλοσοφία και υπερασπιστής της δημοκρατίας στην Ρώμη. 

Μετά την ήττα των δημοκρατικών στη Μάχη της Θάψου, τον Απρίλιο του έτους 46 π.Χ., αυτοκτόνησε σε ηλικία 48 ετών.

Πριν την αναχώρηση του από τα επίγεια κάλεσε τους φίλους του σε δείπνο στο οποία αναπτύξανε φιλοσοφική συζήτηση.

Ύστερα έδωσε τα συνθήματα στις φρουρές και όρκισε τους συντρόφους του να κάνουν ειρήνη με τον Καίσαρα για να μην καταστραφεί η πόλη της Ιτύκης.

Αργότερα πήγε στην σκηνή του και με το ξίφος του άνοιξε την κοιλιά του.

Όταν τον πήραν είδηση, καλέσανε γιατρό ο οποίος έβαλε τα σωθικά του ξανά στην κοιλιά και την έραψε. 

Ο Κάτων όμως με όση δύναμη του είχε απομείνει έσκισε τα ράμματα και αναχώρησε με τον τρόπο που επέλεξε.

 

Ο ΜΑΛΑΚΑΣ

Φάντασμα με επιδερμίδα – Στέλιος Γιαννίκος.

 

 

Για 55 χρόνια δεν θεωρούσα τον εαυτό μου Μαλάκα. Έναν τίτλο με τον οποίο κοσμούσα μια σειρά ανθρώπων. Τώρα θα μου πείτε, τι εννοείς με τον όρο Μαλάκα; Ε, τι να σας πω, ότι καταλαβαίνετε.

Από μικρός ήθελα να ξεχωρίσω, ήμουν καλός μαθητής αλλά και μαγκάκι. Στο πανεπιστήμιο πέρασα με την πρώτη και με καλό βαθμό. Έπιασα δουλειά και γρήγορα ανελίχθηκα. Από μαθητευόμενος, σε δύο μόλις χρόνια προϊστάμενος και λίγο πριν κλείσω τα τριάντα διευθυντής. Στα τριάντα πέντε μου, γνώρισα την γυναίκα μου και μαζί κάναμε τρία παιδιά. Είναι μεγάλο το κύρος του να είσαι παντρεμένος. Στον κύκλο μας, συμμετείχαμε σε διάφορες εκδηλώσεις όπου τα μεγάλα στελέχη ερχόμασταν κοντά και κάνανε τις μπίζνες που δεν θέλαμε να γίνουν στο γραφείο, καπνίζοντας πούρα και πίνοντας ακριβό ουίσκι. Ενώ οι σύζυγοι -άντρες ή γυναίκες- απολαμβάναν τον υπαίθριο χώρο μέχρι που να καπνίζαμε τα πούρα μας και να βγαίναμε και μείς στον ήλιο.

 

Μέσα μου είχα ιεραρχήσει την εξουσία σύμφωνα με τα πιόνια στο σκάκι. 

Πρώτα οι στρατιώτες, η χαμηλότερη κλίμακα. Όσοι δεν φρόντιζαν να ανέβουν στην ιεραρχία γρήγορα, δεν είχαν ιδιαίτερη αξία, ήταν τα εργαλεία του συστήματος.

Στην συνέχεια οι πύργοι, ήταν αυτοί που ξέφευγαν από την αφάνεια και φορτωνόντουσαν μια σειρά από ευθύνες που τους έδιναν κύρος και εξουσία.

Ύστερα τα αλογάκια, ήταν αυτοί που ξεχώριζαν για την ευελιξία τους και μπορούσαν να περνάνε πάνω από τα εμπόδια και να δίνουν δυνατά χτυπήματα στους ανταγωνιστές εκεί που δεν το περιμένουν.

Εγώ έφτασα να είμαι Αξιωματικός, στεκόμουν δίπλα στον Βασιλιά και την Βασίλισσα και είχα το προνόμια να ανήκω στον στενό κύκλο τους. Είχα απεριόριστες δυνατότητες, αλλά μόνο μέσα στα πλαίσια που μου όριζαν οι κανόνες του παιχνιδιού.

Το πιο ωραίο πράγμα ήταν να είσαι βασιλιάς, ακόμα καλύτερο κι από την βασίλισσα. Μπορεί το πρωτόκολλο να σε ανάγκαζε να ζεις μέσα σε στενά πλαίσια, αλλά, όλοι ζούσαν και εργαζόντουσαν για εσένα.

Μέχρι τα πενήντα πέντε μου πίστευα ότι όσοι ανεβαίνουν στην κλίμακα της εξουσίας το κάνουν με την αξία τους και όσοι στην πορεία αυτή κατακρημνίζονται το παθαίνουν από τα δικά τους λάθη. Όλη μου την ζωή, εργάστηκα με μόχθο για να φτάσω ψηλά, πολύ ψηλά. Ακολούθησα με θρησκευτική ευλάβεια όλα όσα έπρεπε να κάνω. Ήμουν στην κυριολεξία ένας τελειομανής, με απόλυτη αφοσίωση στους στόχους μου. Πιο πάνω από την επαγγελματική μου καριέρα δεν έβαλλα ούτε την οικογένεια μου. Όλα πήγαιναν όπως είχα προβλέψει και ήμουν πολύ κοντά στο να γίνω εγώ ο επόμενος Βασιλιάς.

Εκείνο το τελευταίο βράδυ κοιμήθηκα ήρεμα και με αυτοπεποίθηση. Δεν γνώριζα ότι το επόμενο πρωί θα βρισκόμουνα μπροστά στην καταστροφή των φιλοδοξιών μου. Όχι δεν είχα κάνει εγώ κάποια λάθος. Έπεσε ο Βασιλιάς και μαζί του συμπαρέσυρε τους ακόλουθους του.
Τώρα κατάλαβα ότι τόσα χρόνια ήμουν Μαλάκας. Θα αναρωτιέστε βέβαια, γιατί;
Ήμασταν όλοι πιόνια, ακόμα και ο Βασιλιάς.

ΤΟ ΝΥΧΙ ΤΟΥ ΘΕΟΥ

Στέλιος Γιαννίκος 

 

Όλο το νοητό μας σύμπαν,

αυτό που αντιλαμβανόμαστε μέσα από την επιστήμη,

είναι απείρως μικρότερο από ένα κύτταρο

που βρίσκεται στο νύχι του θεού.

 

Για αυτό τον λόγο,

όχι μόνο ο θεός, αλλά και το νύχι του

παραμείνει ένα ασύλληπτο μυστήριο.

 

(Στέλιος Γιαννίκος, Μελέτη Θανάτου, Ποίηση, Έρωτας, Φιλοσοφία)

Μια πολύχρωμη φωτογραφία από το διαστημικό τηλεσκόπιο hubble

 

Ο ΠΟΝΟΣ

Στέλιος Γιαννίκος

 

(Στην Φρίντα Κάλο – Frida Kahlo – 6/7/1907 – 13/7/1954)

 

Ο πόνος βασιλεύει στην Ψυχή.

Άλλους του κάνει δυνατούς κι άλλους ασθενείς.

Άλλους τους κάνει φιλοσοφικούς κι άλλους ηλίθιους.

Άλλους τους κάνει ευγενείς κι άλλους άξεστους.

 

Κάποιος πόνος μοιάζει με πεταλούδα.

Είναι πολύχρωμος, με ένα σιωπηλό πέταγμα που

αδυνατεί να φτάσει στα αυτιά των ανθρώπων.

Κι όμως, είναι πιο ισχυρός, πιο καυτός και πιο πνιγηρός

από μια έκρηξη πυροκλαστικής ροής.

 

Άλλος βοά σαν δέκα μυριάδες βαρβάρους

που βροντολαλούν καθώς ορμούν να κατακτήσουν

και να λεηλατήσουν την πόλη.

Πόσο συναίσθημα φαντάζει στα απλά αυτιά, μα όσοι ξέρουν

από θέατρο, αδιαφορούν για την ασημαντότητα του.

 

Ο δικός μου πόνος μοιάζει με μια γαλήνια θάλασσα.

Καράβια πλέουν, σχίζοντας την επιδερμίδα του,  γιομάτα τουρίστες.

Κοιτάζουν το τοπίο, μέχρι πέρα τον ορίζοντα και αισθάνονται

μια γαλήνη να διαπερνά το κρανίο τους.

Μα δεν χρειάζεται να είσαι Δήλιος κολυμβητής,

αρκεί να ξαπλώσεις μπρούμητα στο νερό, με μάσκα κι αναπνευστήρα

και να κοιτάξεις στο βάθος, όσο μπορείς να δεις.

Ο Έρωτας κι ο Θάνατος αντιμάχονται αδιάκοπα∙

αιώνιες ιδέες ανάβουν και σβήνουν σμιλεύοντας την ψυχή μου∙

είναι ο πόνος μου μια μικρογραφία του σύμπαντος.

 

Κάθε πόνος, είναι ένας άλλος πόνος.

 

 

ΤΟ ΠΛΗΓΩΜΕΝΟ ΕΛΑΦΙ_1946_ΦΡΙΝΤΑ ΚΑΛΟ