Η ΑΥΤΟΒΙΟΓΡΑΦΙΑ ΕΝΟΣ ΦΑΝΤΑΣΜΑΤΟΣ

 Στέλιος Γιαννίκος

 

Γεννήθηκα;  Έτσι μου λένε. 

Καμία μνήμη δεν διαθέτω για να το επιβεβαιώσω.

 

Εκείνο που μπορώ να πω, είναι ότι πρώτα αγάπησα την δύναμη της ομορφιάς.

Κι έτσι από σκουλήκι, έβγαλα φτερά και μεταμορφώθηκα σε πεταλούδα. 

Με τι ορμή, εκείνη την άνοιξη της ψυχής μου, πετούσα από ανθό σε ανθό,

πίνοντας νέκταρ,  μεθώντας από τα χρώματα και τ’ αρώματα!

 

Αργότερα, ήρθε το καλοκαίρι κι ένιωσα μια ζέστη στα φτερά  μου.

Κοίταξα ψηλά κι είδα τον ήλιο και με μιας ερωτεύτηκα το φως.  

Τότε ήταν που από χώμα άρχισα να μεταμορφώνομαι σε φωτιά. 

Κι η φωτιά φούντωνε.

 Σκέφτηκα: « θα μπορούσα να εξελιχτώ σε καθαρή ενέργεια».

 

Αλίμονο!

Τα κίβδηλα κυβερνάνε αυτόν τον κόσμο. 

Σπέρνουν μαυλιστικές ηδονές που μετατρέπουν τους ανθρώπους σε κοιμώμενα όντα

κι αντιλαμβάνονται για πραγματικότητα μόνο όσα βλέπουν στα όνειρά τους.  

-Ω, τι δυστυχία να είσαι χαρούμενος μόνο μέσα σε έναν συνεχόμενο ύπνο.-

 

Και γω ο ανέστιος, που αρνούμαι την υποταγή,

που προτιμώ τον πόνο από την ήττα,

αγωνίζομαι για να κρατήσω την φωτιά αναμμένη με κάθε δύναμη που μου απομένει. 

Ακόμα κι όταν εκείνη μοιάζει να τρεμοσβήνει σαν την φλόγα από το καντήλι του ετοιμοθάνατου. 

 

Δεν είναι ο κόσμος αυτός δικός μου.  Από λάθος υπάρχω.

 

Είμαι ένα φάντασμα που δεν βρήκε ακόμα τρόπο να πεθάνει.

«Τ φώς μέσα στην ψυχή» Chirila Corina , 2018.

 

 

 

ΟΙ ΓΟΛΓΟΘΑΔΕΣ ΤΩΝ ΣΤΑΥΡΩΣΕΩΝ

 Στέλιος Γιαννίκος

Πόση ευτυχία νιώθουμε την Κυριακή της αναστάσεως, τρώγοντας, πίνοντας και αφήνοντας όλες τις αμαρτίες μας στην πλάτη του Ενός.

Αν ήμασταν λίγο Χριστιανοί ή μόνο λίγο ανθρωπιστές, θα ντρεπόμασταν.

«Ουαί εις εσάς, γραμματείς και Φαρισαίοι, υποκριταί» που συντηρείτε τους λόφους του πόνου.  Οι ανηφόρες των Γολγοθάδων∙ το βάσανο της πορείας∙ για εκείνους τους ανθρώπους που τόλμησαν να μιλήσουν για την αλήθεια αυτού του κόσμου∙ για εκείνους που γεννήθηκαν μέσα στην φτώχεια και την ανέχεια∙ για εκείνους που ζήσανε το δράμα των πολέμων∙ για όλους αυτούς και πολλούς άλλους…

Είναι βαρύ το σήκωμα του σταυρού και ατελείωτη η ανηφόρα.

Να ήταν ο Χρίστος ο τελευταίος που εσταυρώθει;

Όχι, οι λόφοι είναι γιομάτοι σταυρούς μαρτυρίου και μεις θέλουμε να κοιτάζουμε αντίθετα, μακριά από τον πόνο. 

Για ποια παράδεισο μιλάμε όταν η κόλαση είναι μέσα μας;  Είπε κάποτε ένας σοφός: «δεν μπορεί να υπάρξει παράδεισος, αν έστω κι ένας είναι στην κόλαση» κι η κόλαση καλά στρώθηκε σε τούτο τον πολιτισμό των ανθρώπων.

Ελπίζουμε στην Ανάσταση, μα η ανάσταση δεν θα έρθει. Την προδώσαμε κι αυτή και δεν δικαιούμαστε ελπίδα – εκτός εάν(!)-.

  Αν ήμασταν λίγο Χριστιανοί ή μόνο λίγο ανθρωπιστές, θα ντρεπόμασταν.

«Christ of Saint John of the Cross» 1951 Σαλβαδόρ Νταλί