Στέλιος Γιαννίκος
Στην πλάτη μου κουβαλώ όλες τις αμαρτίες του κόσμου.
Στο στήθος μου ένα βάρος με σπρώχνει σε τόπο τρομαχτικό,
εκεί που το έρεβος συναντά την θλίψη.
Μετά βίας κινώ τα χέρια μου, τα πόδια μου, το κορμί μου,
ίσα για να δικαιολογήσω την ύπαρξή μου.
Όμως:
Στον Ουρανό η Ηλιός κάνει παιχνιδίσματα με τα σύγνεφα.
Η πλατιά Θάλασσα, ένα λιβάδι για να βόσκουν
οι απέραντες σκέψεις μου.
Στον κήπο μου άνθισαν λουλούδια.
Και καθώς γέρνουν τα βλέφαρά μου από την κούραση,
νιώθω ακόμα το ζεστό σου χέρι στο στήθος μου,
που απαλύνει τον πόνο της καρδιάς μου.
Η ομορφιά δεν φτάνει για να σώσει τον κόσμο.
Είναι όμως Ανάσα!
