ΓΚΕΜΜΑ ΤΟΥ ΛΙΑΝΤΙΝΗ - ΘΕΑΤΡΙΚΗ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ

Στέλιος Γιαννίκος

Πάμε λίγο πίσω στον χρόνο.  Την εποχή που ο Δημήτρης ο Λιαντίνης αυτοθέλητα αποχωρίστηκε από το σαρκικό του εγώ.  Μέχρι τότε μήτε τον ήξερα, ούτε τον είχα ακούσει και αν τον είχα ακούσει είχε περάσει απαρατήρητος από τα μέσα μου.

Το τελεβίζιο ήταν ανοικτό και στις ειδήσεις άκουσα  τον εκφωνητή να λέει πως κάποιος καθηγητής αυτοκτόνησε. Λίγα μόνο λεπτά και θα είχα το είχα ξεχάσει  αν δεν συνέβαινε να παίξουν ένα απόσπασμα από μία ομιλία του. Εκεί μέσα σε ελάχιστα δευτερόλεπτα είδα τον άνθρωπο, έναν δάσκαλο μπροστά από τον μαυροπίνακα να μιλά για τον Έρωτα και τον Θάνατο.  Αυτό ήταν. Η πορεία μου και η φιλία μου με τον Δημητράκη από την Λιαντίνα ήταν προδιαγεγραμμένη. Σκέφτηκα, αυτός ο άνθρωπος θαρρώ πως έχει να μου πει σημαντικά πράγματα  και σημείωσα σε ένα χαρτί το όνομα του να μην το ξεχάσω.

Πέρασαν περίπου τρείς μήνες πριν ξεκινήσω να διαβάζω την Γκέμμα.  Το βιβλίο έλιωσε στα χέρια μου. Κοιμόμουν και το είχα κάτω από το μαξιλάρι του νου μου, όπως ο Αλέξανδρος είχε κάτω από το δικό του τον Όμηρο.  Οι διάλογοι μου με τον Δημητράκη ήταν και είναι ένα ακόμα φωτεινό μονοπάτι της ζωής μου.  Στην αρχή ήμουν ο ερωμένος κι εκείνος ο εραστής, με τον καιρό έγινα ίσος, στοχαστής και πραγματικός φίλος.

Ο Δημήτρης Λιαντίνης ανήκει στην γενιά εκείνων των μεγάλων φιλοσόφων που κάθε πρόταση τους είναι κι ένας ολάκερος κόσμος.  Είναι μία Ολύμπια φιλοσοφική οντότητα που πληροί κάθε δικαίωμα πολιτογράφησης εις των Ιδεών την Πόλι.

Κι έτσι φτάσαμε στο σήμερα...

Η παράσταση ΓΚΕΜΜΑ ΤΟΥ ΛΑΝΤΙΝΗ αποτελει μία εξαιρετική μεταφορά του βιβλίου σε θεατρικό λόγο.

Δυσκολο εγχείρημα.  Πώς να πάρεις ένα φιλοσοφικό βιβλίο και να το κάνεις θέατρο;

Κι όμως, η θεατρική προσαρμογή και η σκηνοθεσία του Πάνου Αγγελόπουλου είναι ένα κομψοτέχνημα καλλιτεχνικής διανόησης, που με σεβασμό και βάθος αντίληψης, αποτυπώνει με έξοχο τρόπο τον λόγο του Δημήτρη Λιαντίνη.

Οι ερμηνείες των ηθοποιών εξαιρετικές.  Στο ίδιο πνεύμα η μουσική, τα σκηνικά, τα κοστούμια...

Ευχαριστώ θερμά τους συντελεστές της παραστασης για αυτή την όμορφη βραδιά.

Οσο για εσάς αγαπημένοι φίλοι που δεν είδατε την παράσταση, γρηγορείτε.

Οι παραστάσεις στο θέατρο βρετάνια έως τις 27 Μαΐου 2018.

Πληροφορίες Παράστασης :

Συγγραφέας: Δημήτρης Λιαντίνης
Θεατρική προσαρμογή, σκηνοθεσία: Πάνος Αγγελόπουλος
Δραματολόγος: Mαρία Μπινίκου
Μουσική: Έρρικα Σωτηρόπουλου
Σκηνικά: Γιάννης Ζημιανίτης
Κοστούμια: Λευκή Δεριζιώτη
Σύμβουλος κίνησης: Έρση Πήττα

 

Παίζουν οι ηθοποιοί: Νίκος Καλογερόπουλος, Κατερίνα Διδασκάλου, Βασίλης Παλαιολόγος, Βίκυ Μαραγκάκη, Κρυσταλλία Κεφαλούδη, Δανάη Λουκάκη, Μιχαήλ Γιαννικάκης

Πρεμιέρα: 20 Απριλίου 2018

έως: 27 Μαΐου 2018
Θέατρο Βρετάνια,
Διεύθυνση: Πανεπιστημίου 7, Αθήνα,
Τηλέφωνο: 210 3221579

Γενική είσοδος : 15 ευρώ
Ειδικές ομάδες  : 12  ευρώ

Προπώληση: Στο ταμείο του θεάτρου  τηλ.2103221579
Ημέρες και ώρες ταμείου: Πέμπτη έως Κυριακή 10:30-1:30 &5:30-9:30 

 

Το Τετράγωνο

Στέλιος Γιαννίκος

Το τετράγωνο είναι μία τραγωκωμωδία.

Μία πικρή σάτιρα που ξεδιπλώνει τους στοχασμούς της πάνω στη σύγχρονη τέχνη, που δεν είναι άλλη παρά η ίδια η κοινωνία.

Το τετράγωνο είναι η ψευδαίσθηση μίας πλασματικής εμπιστοσύνης σε ένα κόσμο που αποστάσεις μεταξύ των ανθρώπων όλο και μεγαλώνουν, που ο πλούτος συσσωρεύεται σε όλο και λιγότερους ενώ οι άστεγοι και οι ζητιάνοι όλο και πολλαπλασιάζονται . Το πολιτικός  ορθό που καταπίνει την ίδια την ουσία της ζωής ∙ μία τεχνική ηθική που χτίζει όρια ∙ μία παράσταση που θεατές και θεατρίνοι ταυτίζονται.

Το τετράγωνο είναι μία κινηματογραφική γκαλερί με εκθέματα εμάς τους ίδιους τους ανθρώπους.

Μία γκαλερί γιομάτη εικόνες και αλήθειες τραγικές  που όμως δεν μας δίνει καμία απάντηση, καμία λύση.

Πως θα μπορούσε άλλωστε;  

Το τετράγωνο είναι μία ταινία που αξίζει την προσοχής μας                    

Σκηνοθεσία: Ρούμπεν Έστλουντ 

Πρωταγωνιστούν: Κλάες Μπανγκ, Ελίζαμπεθ Μος, Ντομινίκ Γουέστ 

ΕΤΟΣ ΠΑΡΑΓΩΓΗΣ: 2017 

ΧΩΡΑ ΠΑΡΑΓΩΓΗΣ: Σουηδία/Γερμανία/Γαλλία/Δανία 

ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 142 ΧΡΩΜΑ

Τα κουρέλια τραγουδάμε ακόμα… το 2018

Στέλιος Γιαννίκος 

Βέρα , Βέρα, Βέρα, αγαπημένη Βέρα…

Εσύ είσαι, οι χαμένες στιγμές της ζωής,

οι χαμένοι έρωτες, οι χαμένες δεκαετίες.¨

Ένας λάκκος από πτώματα τα όνειρά μας

που πνίγονται από την όξινη βροχή του πολιτισμού.

Θα βγω στους δρόμους να σε συναντήσω

με ένα πιστόλι στο ένα χέρι, ένα τσιγάρο στο άλλο.

Δεν έχω την δύναμη παρά να σε σκοτώσω.

Μα είμαστε ήδη νεκροί πριν πατήσω την σκανδάλη,

πρίν πιώ το καπνό στα πνευμόνια μου.

Βέρα , Βέρα, Βέρα, αγαπημένη Βέρα…

Που κρατάς γλυκά το μαστίγιο

και την ψυχή ματώνεις με νεκρές αναμνήσεις ∙

τις σκοτεινές εικόνες  ενός φωτεινού παραμυθιού.

Είμαστε τα κουρέλια που τραγουδάμε ακόμα

το πνιχτό γέλιο των  καταραμένων.

 Βέρα , Βέρα, Βέρα, αγαπημένη Βέρα…

περισσότερα για την ταινία εδώ:
https://nikosnikolaidis.com/the-wretches-are-still-singing/?lang=el

ΤΑ ΚΟΥΡΕΛΙΑ ΤΡΑΓΟΥΔΑΝΕ ΑΚΟΜΑ (1979)

Παραγωγός: Νικολαϊδης Νίκος

Σκηνοθεσία: Νίκος Νικολαΐδης

Σενάριο: Νίκος Νικολαΐδης

Μουσική: Άρης Μπέλλης 

Ηθοποιοί:
Άλκης Παναγιωτίδης
Ρίτα Μπενσουσάν
Κωνσταντίνος Τζούμας
Όλια Λαζαρίδου
Χρήστος Βαλαβανίδης
Έμμυ Καλογρίδη

Το Δημοτικό τραγούδι (Βιβλίο του Γιώργου Καραμπελιά, Εναλλακτικές εκδόσεις.2017)

Στέλιος Γιαννίκος

Έχοντας διαβάσει  μέχρι τα μέσα του βιβλίου σκέφτηκα πως καλό θα ήταν να γράψω ένα κείμενο για να μνημονεύσω κάποια βασικά στοιχεία του πονήματος. Μα σαν έφτασα προς το τέλος μια αποκάλυψη με έκανε να αλλάξω  ρότα  και να μιλήσω μόνο για την ψυχή του αναγνώσματος.

Εκεί που διαβάζεις το βιβλίο και χαίρεσαι με τα νοήματα του κι όσα σου συμπληρώνουν την γνώση, έρχεται ξάφνου ένα ψίχαλο κειμένου και φωτίζει εκείνο το σκοτεινό σημείο της ψυχής που ζητούσε να ανακαλύψει τον εαυτό του.

Και τούτο το φώς δεν έρχεται πια απ’ έξω προς τα μέσα, παρά τα κύτταρα τα ίδια γίνονται Ήλιοι που φωτίζουν από τα βάθη της ψυχής προς τα έξω.

Το Δημοτικό τραγούδι, η σχέση του με το παρελθόν, ο πλούτος της γλώσσας, η φαντασία, οι τύποι και οι τόποι, αποκτούν νόημα βαθύτερο, ουσιαστικότερο και καταλυτικό όταν αποκαλυφθούν στην ενθαδική πραγματικότητα του είμαι.

Ναι, το δυναμικό μεγαλείο του βιβλίου βρίσκετε σε εκείνα τα σημεία που ανακαλύπτουμε μέσα από αυτό το ίδιο μας το εγώ.  Το βιβλίο του Γιώργου Καραμπελιά εκτός από ένα εξαιρετικό επιστημονικό λαογραφικό έργο, είναι και ένα ψυχογράφημα της ελληνικής κοινωνίας (ειδικά τα τελευταία κεφάλαια) και κατ΄ επέκταση του Έλληνα ανθρώπου.

Αν το διαβάσετε, ίσως κι εσείς όπως κι εγώ, να αισθανθείτε πως δεν διαβάσατε απλά ένα βιβλίο, αλλά σηκωθήκατε από το ντιβάνι του εσωτερικού ψυχαναλυτή σας, γνωρίζοντας πια πολλά περισσότερα για τον ίδιο τον εαυτό σας.

Η παρέλαση και η σημασία της

Στέλιος Γιαννίκος

28 Οκτώβρη  2017

Αφιερωμένο στον Παππού μου Στέλιο Γιαννίκο που πέρασε τον πόλεμο επάνω στο Θωρηκτό Αβέρωφ)

Με την παρέλαση, μαθητές, σύλλογοι, σώματα ασφαλείας και στρατός, τιμούν τους ανθρώπους εκείνους που με τον αγώνα τους πρόσφεραν σε εμάς την δυνατότητα να ανασαίνουμε ελεύθεροι.

Εκείνους που χάσανε την όραση τους, που αφήσανε ένα χέρι ή ένα πόδι στο μέτωπο του αγώνα κι εκείνους που αναλήφθηκαν στους ουρανούς της αιωνιότητας και περάσανε δαφνοστεφανωμένοι τις πύλες των Ηλυσίων πεδίων.

Για κείνους που αγωνίστηκαν στον Μαραθώνα, στις Θερμοπύλες, στο Σούλι, στο Μεσολόγγι,  στους Μακεδονικούς Βάλτους, στο Σαραντάπορο, στη Δοϊράνη, στα βουνά της Ηπείρου, στην γραμμή Μεταξά κι όπου αλλού…

Για κείνους που βασανίστηκαν στα υπόγεια της Γκεστάπο κι εκείνους που από το Χαϊδάρι ξεκίνησαν το ταξίδι τους για την ιστορία.

Για όλους εκείνους τους γνωστούς και τους άγνωστους.

Οι Έλληνες ήμασταν από γέννησης μας ένας χιλιοπονεμένος λαός και μέσα από τις τραγωδίες καταφέραμε να ορθώσουμε το φωτεινό ανάστημα μας.

Τι θα ήμασταν εμείς οι Έλληνες χωρίς τους αγώνες;

Υπάρχουμε και θα συνεχίσουμε να υπάρχουμε μόνο ανασαίνοντας την ευωδία που είναι  «απ’ τα κόκαλα βγαλμένοι των Ελλήνων τα ιερά».

Η παρέλαση αποτελεί μα διττή υπόσχεση ∙  ποτέ δεν θα λησμονήσουμε εσάς που θυσιαστήκατε για εμάς, το παράδειγμα σας θα ακολουθήσουμε και θα είμαστε έτοιμοι να θυσιαστούμε για ευρύτερο καλό.

Μόνο τότε «και σαν πρώτα ανδρειωμένη» θα χαίρει, ω ναι, θα χαίρει η Ελευθεριά.

Φωτογραφίες από την παρέλαση στον Πειραιά:

Ναυτικό Λύκειο

Ναυτικό Λύκειο

Μπάντα Λιμενικού

Άσμα ηρωικό και πένθιμο για τον χαμένο ανθυπολοχαγό της Αλβανίας

Ήταν εκείνη η ημέρα, στην πρώτη γυμνασίου, στα νέα Ελληνικά, που κάναμε μάθημα το απόσπασμα αυτό  από το «Άσμα ηρωικό και πένθιμο για τον χαμένο ανθυπολοχαγό της Αλβανίας» του Οδυσσέα Ελύτη. Ήταν εκείνη η μέρα θαρρώ που η ζωή μου πήρε άλλη τροχιά κι ανακάλυψα τους «δρόμους του ουρανού». Μέσα μου γεννήθηκαν εικόνες ανυπέρβλητου θάρρους και ηρωισμού. Είδα τον Παππού μου που ήταν φτιαγμένος «από δρύ και οργισμένο άνεμο». Είδα την Μάνα μου «να χει σφάξει με τα χέρια της» και την Γιαγιά μου «με το βυζί γυμνό, χορεύοντας να χει δοθεί στην λευτεριά του Χάρου!». 

«Κείνοι που έπραξαν το κακό – τους πήρε Μαύρο σύγνεφο» μα κείνος πού έκαμε την ζωή του ασπίδα «Ανεβαίνει τώρα μοναχός και ολόλαμπρος».

Στέλιος Γιαννίκος

 Άσμα ηρωικό και πένθιμο για τον χαμένο ανθυπολοχαγό της Αλβανίας

 (Οδυσσέας Ελύτης) (Απόσπασμα)

ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΕΛΥΤΗΣ

 Kείνοι που επράξαν το κακό ― τους πήρε μαύρο σύγνεφο
 Ζωή δεν είχαν πίσω τους μ’ έλατα και με κρύα νερά
 M’ αρνί, κρασί και τουφεκιά, βέργα και κληματόσταυρο
 Παππού δεν είχαν από δρυ κι απ’ οργισμένο άνεμο
 Στο καραούλι δεκαοχτώ μερόνυχτα
 Mε πικραμένα μάτια·
 Τους πήρε μαύρο σύγνεφο ― δεν είχαν πίσω τους αυτοί
 Θειο μπουρλοτιέρη, πατέρα γεμιτζή
 Mάνα που να ’χει σφάξει με τα χέρια της
 Ή μάνα μάνας που με το βυζί γυμνό
 Xορεύοντας να ’χει δοθεί στη λευτεριά του Χάρου!

 Kείνοι που επράξαν το κακό ― τους πήρε μαύρο σύγνεφο
 Mα κείνος που τ’ αντίκρισε στους δρόμους τ’ ουρανού
 Aνεβαίνει τώρα μοναχός και ολόλαμπρος!

Δείτε εδώ όλο το έργο και ακούστε την Απαγγελία αποσπάσματος από τον Αργυρόπουλο Γιάγκο, Polydor 1971

http://www.snhell.gr/lections/content.asp?id=101&author_id=9&page=anthology

Μελανή μελαγχολία (Ένας διφορούμενος χρησμός)

Στέλιος Γιαννίκος

Δεν θέλω τα μάτια μου που βλέπουν την αδικία.

Δεν θέλω τα αυτιά μου που ακούν τα ψέματα.

Δεν θέλω την μύτη μου που οσφραίνεται την σήψη.

Δεν θέλω την γλώσσα μου που γεύεται την πίκρα.

Δεν θέλω το δέρμα μου που αισθάνεται το αναίσθητο.

Δεν θέλω το σώμα μου που ζει από συνήθεια.

Δεν θέλω εμέναν  που είμαι το λάθος.

Την ψυχή μου καλύπτει η  μελανή μελαγχολία,

που ’ναι πιο σκοτεινή κι απ' το σκοτάδι.

Μέσα στις φλέβες μου κυλά το δηλητήριο

κι από τους πόρους μου αναβλύζει ο πόνος.

Είμαι το γέννημα ενός εγκλήματος

που μάταια αναζητά τον δολοφόνο

και το μόνο της ζωής παρήγορο

πως όλα αυτά έχουν κάποιο τέλος.

(YΓ: Το διφορούμενο γεννάτε από την λέξη τέλος)