28Η ΟΚΤΩΒΡΗ 1940 ΤΟ ΟΧΙ - Ο ΜΕΤΑΞΑΣ - ΟΙ ΈΛΛΗΝΕΣ - Η ΚΡΙΤΙΚΗ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ (ΕΝΑ ΝΕΟ ΜΕΓΑΛΟ ΟΧΙ ΚΑΙ ΕΝΑ ΜΕΓΑΛΟ ΝΑΙ) _(ΣΤΕΛΙΟΣ ΓΙΑΝΝΙΚΟΣ)

Τελικά ο Ιωάννης Μεταξάς είπε το όχι στους Ιταλούς η αναγκάσθηκε να το πει όπως ισχυρίζονται πολλά στελέχη της Αριστεράς;[1]
 

Φοβάμαι αγαπητοί μου φίλοι πως λόγω του ιδεολογικού εγωισμού αλλά και του ιστορικού αναχρονισμού που συνοδεύει την σκέψη μας[2] κρίνουμε τα γεγονότα με τρόπο που εξυπηρετούν τις θέσεις μας (ακόμα και εκείνες που αφορούν τους πιο ανιδιοτελείς σκοπούς μας.) και όχι την αλήθεια.

 Η δικτατορία του Μεταξά ήρθε σε μια εποχή που οι δυο νέες πολιτικές ιδεολογίες, ο εθνικοσοσιαλισμός και ο Κομουνισμός μαζί με το πολιτικό κατεστημένο του καπιταλισμού βρισκόντουσαν σε σημείο ευθείας σύγκρουσης[3]. Ο Μεταξάς σαφώς τάχτηκε υπέρ του εθνικοσοσιαλισμού, αυτό όμως δεν σήμαινε ότι δεν ήταν πατριώτης και δεν υποστήριζε τα εθνικά συμφέροντα. Ο πόλεμος με την Ιταλία ήτανε αναμενόμενος και ο Μεταξάς το γνώριζε καλά και για  αυτό οργάνωσε πολλούς μήνες πριν με τα πενιχρά μέσα που διέθετε η Ελληνική οικονομία[4] το Ηπειρωτικό μέτωπο[5].  Η υπόθεση ότι ο Μεταξάς αναγκάστηκε να πει το ΟΧΙ γιατί ως γερμανοσπουδαγμένος, ως γερμανόφιλος και ως εθνικοσοσιαλιστής θα ήταν διατεθειμένος να ανοίξει τις πόρτες και να επιτρέψει στους Ιταλούς να εισβάλουν στην Ελλάδα είναι προσβλητικό όχι μόνο για το πρόσωπο του Μεταξά αλλά και για το πρόσωπο των Ελλήνων που σαφέστατα είπαν το μεγάλο ΟΧΙ και πολέμησαν με Ηρωισμό (Άνδρες και γυναίκες) κατά του Άξονα, τόσο στο Αλβανικό Μέτωπο όσο και στα οχυρά της γραμμής Μεταξά. Οι Έλληνες που πολέμησαν πιστεύανε σε διαφορετικές ιδεολογικές κοσμοθεωρίες, άλλοι ήταν Κομουνιστές, άλλοι Εθνικοσοσιαλιστές και άλλοι πιστεύανε σε κάτι άλλο. Αυτό δεν τους εμπόδισε να πολεμήσουν πλάι πλάι εναντίων του εχθρού της πατρίδας[6].

Επιπροσθέτως η a priori αποδοχή αυτής της Θεωρίας στρέφετε κατά των ίδιων των αριστερών καθώς εισάγει μια ακολουθία νοσηρή που λέγει ότι αν σε μια υπόθεση επί χάρτου η Ελλάδα είχε δεχτεί επίθεση από την Σοβιετική Ένωση τότε ακριβώς για τους ιδίους λόγους οι Αριστεροί θα είχαν ανοίξει τις πόρτες στον εχθρό[7].

Το Όχι λοιπόν το είπε ο Μεταξάς, το είπαν και οι Έλληνες, το είπαν οι Δεξιοί, το είπαν οι Αριστεροί, το είπαν οι κομουνιστές το είπαν και οι Εθνικοσοσιαλιστές. Το ΟΧΙ ήτανε υπόθεση όλων των Ελλήνων και οι εξαιρέσεις απλά πιστοποιούν τον κανόνα.

Σήμερα τρεισήμισι γενιές μετά το μεγάλο φονικό του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου βρισκόμαστε ξανά στις ίδιες αιτίες που γέννησαν τον μεγάλο πόλεμο.

Η άκαμπτη πολιτικά Γερμανία δεν μπορεί να αποτινάξει από πάνω της την μισαλλοδοξία ενός νέου 3 Ράιχ (μιλάμε τώρα για το 4^ο ). Η κυρία Μέρκελ ως νέος Γερμανός Φύρερ[8] μοιάζει να προσπαθεί να στηρίξει το χιλιόχρονο ιδεολόγημα της Γερμανικής υπεροχής με την χρήση μιας ισχυρότερης πολεμικής μηχανής την οικονομία.  Οι ΗΠΑ χωρίς καμία ιδιαίτερη αλλαγή πολιτικής στάσης καιροσκοπεί και και κινεί τα νήματα προς όφελος της δικής της υπεροχής. Η Ρωσία και η Κινα καιροφυλαχτούν και με τα στρατηγήματα τους αναζητούν την δική τους θέση σε αυτό που λέγετε  οικονομικός ζωτικός χώρος[9]. 

Εκείνοι που τελικά πληρώνουν με δυστυχία τα σκοτεινά παίγνια όλων αυτών των αρρώστων της μονομανούς υπεροχής δεν είναι άλλοι παρά οι λαοί ∙ Έλληνες, Ιταλοί, Ρώσοι Γερμανοί Αμερικάνοι, Πακιστανοί, Ιρανοί, Αιγύπτιοι, Αργεντίνοι, κλπ, κλπ, κλπ…

Με αφορμή την επέτειο της έναρξης του αγώνα για την ελευθερία ας συλλογιστούμε ήρεμα και φιλοσοφικά και ας πάρουμε δυο μεγάλες αποφάσεις.

Η πρώτη να πούμε ένα μεγάλο ΟΧΙ σε όσους με την βία της εξουσίας[10]προσπαθούν να επιβάλουν την δυστυχία ενός απολυταρχικού κατεστημένου που εξυπηρετεί την ελάσσονα μειονότητα των κερδοσκόπων εναντίων της μείζονας πλειοψηφείας των λαών.

Η δεύτερη να πούμε ένα μεγάλο ΝΑΙ στην έναρξη του αγώνα, στην συνεργασία όλων των ανθρώπων σε ένα κοινό γιγάντιο αγώνα, χωρίς στείρες μικροπολιτικές αντιπαραθέσεις και έριδες[11].

Η ευτυχία των ανθρώπων είναι ο μόνος ποιοτικός προσδιορισμός του πολιτισμού και για αυτό ας αγωνιστούμε μέχρι τελικής πτώσεως.

Στέλιος Γιαννίκος

27/10/2013

Stelios.giannikos@gmail.com

---

[1] Άκουσα σε μια εκπομπή ότι λόγω της στενής σχέσης του βασιλιά με τους Άγγλους δεν είχε άλλη επιλογή παρά να αρνηθεί το τελεσίγραφο του Ιταλού πρόξενου και πως πραγματικά το όχι το είπε μόνο ό ελληνικός λαός.

[2] Και εγώ ο ίδιος, πολλές φορές αντιλαμβάνομαι εκ των υστέρων πως σφάλω με τον ίδιο τρόπο

[3] Δεν πρόκειται να αναπτύξω το θέμα εκτενέστερα καθώς δεν αφορά  τον λόγο ύπαρξης αυτού του κειμένου. Είναι όμως δεδομένο ότι μαζί με τους ηγέτες πλήθος λάου (απλών ανθρώπων διανοουμένων κλπ) υποστήριξαν με πάθος ένα από τα αναφερόμενα πολιτικά συστήματα.

[4] Από την Μικρασιατική καταστροφή και μετά η Ελλάδα βρέθηκε σε δεινή οικονομική κατάσταση και με τα λίγα μέσα που διέθετε ο Μεταξάς έκανε μεγάλες προσπάθειες να ανασυντάξει το στράτευμα.

[5] Είναι γνωστό ότι είχε προχωρήσει σε μυστική επιστράτευση και είχε στείλει αρκετούς άξιους αξιωματικούς στην Ήπειρο να προετοιμάσουν την άμυνα της χώρας.

[6] Είχα παρακολουθήσει κάποια στιγμή μια συνέντευξη από έναν αριστερό, αγωνιστή του έπους του 1940 που έλεγε ότι κατά τα διαλλείματα μεταξύ των μαχών γινόντουσαν συζητήσεις με έντονες διαφωνίες καθώς άλλοι ήταν υπέρ του Κομουνισμού και άλλοι υπέρ του εθνικοσοσιαλισμού.

[7] Βέβαια και ας με συχωρήσετε για την σκληρότητα μου δεν θα έβαζα το χέρι μου στην φωτιά για το τι θα έκαναν ο Σημίτης ή ο Παπανδρέου (ο junior) η  ο Σαμαράς.

[8] Κάτι παραπάνω από απλά αρχηγός

[9] Μια από τις κυριότερες αιτίες του Β Παγκοσμίου πολέμου (αν όχι η κυριότερη).

[10] Εδώ η εξουσία έχει χάσει το νόημά της και από εκ της ουσίας έχει μεταβληθεί σε εκτός ουσίας.

[11] Όπως θα έλεγε και ο Ηράκλειτος η αρμονία που θα προέρθει από τα αντίθετα θα είναι η ομορφότερη και ισχυροτέρα όλων.

ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΣΤΟΝ Κ. (Στέλιος Γιαννίκος)

Αγαπημένε φίλε μου,

Απ’ την ημέρα που έφυγες έως τα σήμερα οι εικόνες έχουν αλλάξει, όχι όμως και οι άνθρωποι.  Τα σπίτια τώρα είναι χαμηλοτάβανα και οι μαίανδροι απουσιάζουν, σκέπτομαι το λοιπόν πως αν πρέπει να αναζητήσω την ευτυχία μου, αυτή δεν θα την βρω στο ύψος αλλά σε κάποιο βάθος.  Περπατώντας, ακόμα και στα πιο ασήμαντα σημεία της πόλεως, ακόμη και στα πιο μικρά σοκάκια διακρίνεις υψηλά πολυώροφα κτήρια που σκεπάζουν τον ήλιο, τώρα οι δρόμοι λίγο λίγο αλλάζουν ονόματα και τα λαμπρά μεγάλα, η πολιτεία φροντίζει να τα αντικαταστήσει με τα μικρά και ασήμαντα.

Ω τι μικρή και πονεμένη τούτη η ανθρώπινη πνοή, σαν μαραμένο τριαντάφυλλο ξεχασμένο στο βάζο της ιστορίας.  Η μόνη μου παρηγοριά η θάλασσα, όχι μόνο γιατί έχει την όψη του ιδανικού, ακόμα περισσότερο γιατί αισθάνομαι την ψυχή μου να παίρνει την μορφή του δελφινιού. Τις Κυριακές κατεβαίνω στο καφενέ στην παραλία, παραγγέλνω έναν εσπρεσο παγωμένο και συζητώ με έναν δυο φίλους μου κάθε φορά∙ δίχως την φυσική τους παρουσία, με συντροφεύουν μέσα από σελίδες  τυπωμένες με μελάνι. Που και που ανάβω ένα τσιγάρο και κοιτάζω στην θάλασσα την ψυχή μου να βουτά και να παίζει με τα νερά της κι έτσι καθώς για λίγο ξεχνιέμαι ξεφυσώ τον καπνό και μαζί του το σκοτάδι που ήθελε μπει μέσα μου.

Αγαπημένε φίλε πολλές φορές νιώθω την επιθυμία να ρθω να σε βρω μα δεν κάνω το βήμα. Όχι δεν είναι οι ηδονές της ζωής  που δεν με αφήνουν να φύγω,  παρά μια βεβαιότητα, η μόνη βεβαιότητα που μπορώ να έχω. Γνωρίζω καλά πως το ταξίδι θα το κάνω.

Όπως και να χει, όποτε και να χει, θα ρθω.

Μέχρι τότε εδώ.

20 Αυγούστου 2013

ΣΚΟΤΩΝΟΥΜΕ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ (Στέλιος Γιαννίκος)

Σκοτώνουμε τον άνθρωπο· τον οδηγούμε αυτοθέλητα στο σκότος. Βαριές και υγρές οι ψυχές μας έχουν χάσει την θεϊκή τους αϋλότητα και βολεύονται μέσα στο σαρκικό περίβλημα μας σαν τον τεμπέλη στο κρεβάτι. . Πορευόμαστε πορεία ανάποδη, σαν να λέμε η πεταλούδα γίνετε  πάλη σκώληξ και το έναρθρο  πιθηκίζων. Η φιλοσοφία και στην πιο απλή μορφή της, η ανάγκη δηλαδή να στοχαστούμε  για ένα όμορφο και έμμετρο τρόπο ζωής, έχει χάσει την δεσπόζουσα θέση της από την ζωή μας και υποκαθίσταται από τις ιαχές των ενθρονισμένων μαυλιστών στα «τελεβίζια» και τα λοιπά μέσα μαζικής διαστροφής. H  καλλιτεχνία μετατρέπετε σε σπορά ασχήμιας, οι καλλιτέχνες σε διασκεδαστές και στην καλύτερη των περιπτώσεων εγωπαθείς ηθικοδιδάσκαλοι. Με τις  επιστήμες δεν αναζητούμε την πλήρωση μέσα από το αγαθό, παρά μόνο την παραγωγή και κατανάλωση. Η πολιτική έγινε ίδιον της ιδιοτέλειας και οι πολιτικοί Βρικόλακες που ποθούν τον ύπνο των υποτελών για να τους ρουφούν την ύπαρξη. Το χρήμα από αντικείμενο συναλλαγής έγινε προϊόν συναλλαγής. Η δημοκρατία κατάντησε πόρνη στα χέρια ανέραστων προαγωγών που όμως δεν λησμονούν αφού την δείρουν  την βιάσουν και την εξευτελίσουν με κάθε τρόπο να εξάρουν τα κάλλη, την ομορφιά και την διαχρονική αξία της.  
Δίχως μέτρο, δίχως κάλος, δίχως θάρρος, τι άλλο μας απομένει; Μήπως μια υπερκαινοφανής κατάληξη του πολιτισμού μας, κάτι σαν εκατό χιλιάδες Χιροσίμα και Ναγκασάκι, ή μια σταθερή σήψη μία γάγγραινα που θα μας τελειώσει λίγο λίγο και δίχως να το πολύ καταλάβουμε;
Δεν θέλω να πω πως ελπίδα δεν υπάρχει.  Εκείνο που θέλω να καταδείξω είναι πως όσοι αγαπούμε τον άνθρωπο, όσοι θέλουμε πραγματικά να δούμε  να χαράζει πορεία φωτεινή, δεν θα επιλέξουμε να αναλώσουμε τις ζωές μας με άρτο και θέαμα μέσα σε  Ρωμαϊκές αρένες. Θα μείνουμε εδώ στις επάλξεις του αγώνα και θα πορευτούμε επάνω στα χνάρια της Αττικής τραγωδίας και αν είναι να χαθούμε πρώτοι πριν καλά καλά ξεκινήσει το δράμα, τότε,  καλώς έχει.
Στέλιος Γιαννίκος
20/3/2012

ΠΕΡΙ ΤΩΝ ΝΕΚΡΩΝ (Στέλιος Γιαννίκος)

Περί των νεκρών ομιλώ και λέγω:

Τούτοι οι νεκροί,

πως είναι τέτοιοι δεν το γνωρίζουν.

Στις σκιές και τα σκοτάδια  μεγαλωμένοι

το φως αρνούνται πεισματικά.

Στέκουν με ορθάνοιχτα τα σάρκινά τους  μάτια,

τυφλοί μέσα στην σπηλιά τους.

Αρκούνται σ’ αυτό που βλέπουν

και το πιστεύουν όσο περισσότερο μπορούνε.

Πεισματικά αγέννητοι

Πεισματικά νεκροί

Ντύνονται  τον μανδύα της λήθης

κι ο θάνατος τους έχει εγκαταλείψει,

μαζί και της ζωής τα μεγάλα πάθη.

Αγέννητοι οι γεννημένοι,

νεκροί και απέθαντοι.

Μετεωρούν σε μια κατάσταση

υπαρξιακής ανυπαρξίας .

Δίχως ζωή για να γεννήσουν,

δίχως θάνατο για να πεθάνουν.


(Στέλιος Γιαννίκος,Μελέτη Θανάτου,Α - Ποίηση.)

Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΜΟΥ ΤΑΙΡΙΑΖΕΙ ΚΑΛΥΤΕΡΑ (Στέλιος Γιαννίκος)

5-4-2013

Ετούτη η αθλιότητα που κύκλωσε την γη, σαν ομίχλη πυκνή φροντίζει με επιμέλεια να απομακρύνει τον ήλιο και με την υγρασία της βαριά σαν σίδηρο  διεισδύει στις ψυχές και σβήνει την φλόγα – το φυσικό σώμα της ψυχής – .  Αφηνόμαστε σιγά και σταθερά σε μία παράξενη οπισθοπορεία, σα να λέμε η πεταλούδα γίνετε πάλι σκουλήκι.

Το οξύμωρο σχήμα  αυτής της παθογένειας εδράζει στον νέο τύπο ανθρώπου, τον ευφυή ηλίθιο ή από μιαν άλλη οπτική τον ηγέτη δούλο.  Είμαστε αρκετά ευφυείς για να ηγηθούμε του ζωικού βασιλείου και αρκετά ηλίθιοι για να γίνουμε δούλοι των αδυναμιών μας. 

Σφετεριστήκαμε την ευλογία που μας δόθηκε, την δύναμη του νου και γίναμε μαστιγωτές της φύσης . Είπαμε πως ο θεός πέθανε μόνο από φθόνο, για να πάρουμε εμείς την θέση του. Φτιάξαμε μία κοινωνία που ολόκληρη μοιάζει με ρωμαϊκή αρένα. Οι  θεατές καθισμένοι σε βαθιές πολυθρόνες μπροστά στα τελεβίζια, εθισμένοι στα θεάματα, τις σφαγές, το αίμα, την αδικία αυτού του κόσμου, άλλοτε ανέχονται και άλλοτε δοξάζουν τους Καλιγούλες  και τους  Νέρωνες ηγέτες τους, που σε κάθε  παράσταση υπόσχονται δώρα.

 Τούτην την Ύβρη θα την πληρώσουμε ακριβά και η ομίχλη θα αφανιστεί καθώς νομοτελειακά θα ακολουθήσει η Νέμεσις. 

Μάντης δεν είμαι να δω τα όσα θα συμβούν, μήτε σοφός να διαβάσω τα προσεχώς μελλούμενα.  Απλοί λογισμοί και εξισώσεις με οδηγούν στο συμπέρασμα ότι, ή η δύναμη της ηλιθιότητας θα μας αφανίσει, ή  θα κάνουμε στροφή προς έναν έμμετρο και φιλοσοφημένο τρόπο ζωής.  Όποιο δρόμο και αν διαλέξουμε ο πόνος θα είναι μεγάλος και αυτό θα είναι το ελάχιστο αντιστάθμισμα προς τιμωρία ή εξαγνισμό μας.

Ο θάνατος θα ’ρθει, θα χτυπήσει την πόρτα της ανθρωπότητας και θα πάρει μαζί του την ύπαρξη μας ή τις αμαρτίες μας.

Όπως και να χει, τούτη τη μιαρή ζωή δεν την θέλω, είτε έτσι είτε αλλιώς, ο θάνατος μου ταιριάζει καλύτερα

       

ΤΟ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΔΙΑΚΟΥ

του Ευθύμιου Χριστόπουλου, εκπ/κού-δημοσιογράφου

Το καλοκαίρι του 1947 ως μαθητής της Β' τάξης της Εκκλησιαστικής Σχολής Λαμίας, δέχτηκα την παρακίνηση του αείμνηστου Διευθυντού της Δημητρίου Κρικέλα να συγκεντρώσω πληροφορίες από γέρους Λαμιώτες που τις είχαν από τους. πατεράδες τους, για ποιο ήταν το πραγματικό τέλος του Αθανασίου Διάκου.
Ταξι­νομώντας αυτές που συγκέντρωσα, είδα ότι τέσσερες ήταν ακριβώς ίδιες, αν και προέρχονταν από γερόντια που ζού­σαν σε διαφορετικά σημεία της Λαμίας ο καθένας και μά­λιστα ένας παππούς ήταν απ' τη Ροδίτσα. Διασταυρώνοντας τες αργότερα, με όσα διάβαζα άλλα, καταλάβαινα ότι αυ­τές που είχα ήταν ασφαλώς οι σωστές.

Το κύριο σημείο τους και κοινό, ήταν ότι τρεις Έλληνες, όταν έπιασαν το Διάκο και τον έφεραν στη Λαμία, τον έκλεισαν σ' ένα πα­λιό κι εγκαταλειμμένο χάνι, εκεί που σήμερα έχει οικοδο­μηθεί το Λαογραφικό Μουσείο Λαμίας στην οδό Καλύβα - Μπακογιάννη. Αυτοί οι τρεις είχαν περάσει πίσω - δυ­τικά - στο χάνι και από δύο μισοχαλασμένα παραθυράκια είχαν παρακολουθήσει όλη τη νύχτα όλα όσα έγιναν μέσα στο χάνι, τα οποία και αναφέρω στη συνέχεια.:

Μετά τη σύλληψη του Διάκου στα ποριά Δαμάστας, τον έφεραν με συνοδεία ποινών και τραυματισμένο στη Λαμία, οδηγώντας από τη νότια της είσοδο που περνούσε δίπλα από το Γολγοθά (όπως έλεγαν το ξε­κομμένο Λόφο όπου σήμερα είναι το κτίριο του Ορφα­νοτροφείου Αρρένων) και από την οδό Σατωβριάνδου (σήμερα) και συνέχεια τον έφτασαν και τον έκλεισαν μέσα στο παλιό χάνι, όπου σήμερα - πάλι καλά! - έχει ανεγερθεί το Λαογραφικό Μουσείο.

Τον έβαλαν μέσα και τον έδεσαν με σκοινιά σ' ένα παχνί, το οποίο ήταν και ο πρώτος τόπος του μαρτυρί­ου του.

Εκτός από δύο - τρεις Τούρκους που έμειναν μέσα να τον επιτηρούν, οι άλλοι - όχι όλοι - έμειναν απ' έξω, ανατολικά σε κάτι δέντρα που ήταν εκεί, περιμένοντας από περιέργεια, ίσως, να ιδούν τι θα γινόταν. Όταν τον έδεσαν κι έφυγαν, ο Διάκος άρχισε να πο­νάει από τα τραύματα που είχε, καταπονημένος κι από την ταλαιπωρία.

Είχε περάσει αρκετή ώρα, όταν άνοιξε η πόρτα και μπήκαν μέσα δύο άντρες, που από τις φορεσιές τους έδειχναν ότι ήταν μπέηδες. Τον έναν, τον ήξερε από πριν. Ήταν ο Ομέρ Βρυώνης. Τον άλλον όχι. Απ' ότι όμως εί­χαν ακούσει, υπολόγισαν ότι ήταν ο σκληρός Χαλήλ Μπέης. Αυτός μόνος προχώρησε κι άρχισε να κάνει έλεγ­χο αν είχαν δέσει καλά το Διάκο. Τόσο πολύ φάνηκε ότι, κι ακόμα δεμένον, τον φοβόταν.

Είχε νυχτώσει πια και οι τρεις που είχαν φτάσει εκεί κρυφά άρχισαν καθαρά να βλέπουν τι γίνεται.

Όταν ο Χαλήλ Μπέης σιγουρεύτηκε - το είδαν κα­θαρά αυτό - ότι δεν υπήρχε φόβος διαφυγής, άρχισε να φωνάζει και να απειλεί. Σε μια στιγμή τον είδαν να χτυπάει στο πρόσωπο το Διάκο.

Τον διακόπτει όμως ο άλλος, ο Βρυώνης, που πλησιάζει το Διάκο και τον βλέπουν κάτι να του λέει. Δεν ακούνε όμως. Απ' ότι βλέπουν όμως, καταλαβαίνουν ότι κάτι τον ρωτάει, γιατί βλέπουν το Διάκο να κουνάει αρ­νητικά το κεφάλι του.

Και ενώ τον βλέπουν να συνεχίζει ήρεμα, σε μια στιγ­μή εξαγριώνεται, φωνάζει και χειρονομεί. Ατάραχος ο Διάκος τον αντιμετωπίζει και κάτι που του λέει, βλέπουν το Βρυώνη οργισμένο να αποχωρεί, αφήνοντας πια το θύμα στο δήμιό του.

Απ' τις αναλαμπές των δαυλών, ξεχωρίζουν την αγριότητα του Χαλήλ. Τον βλέπουν να τραβάει πιο πέρα τον επικεφαλής της Φρουράς - έτσι τουλάχιστον δεί­χνει - και με νευρικές και απειλητικές κινήσεις, κάτι του λέει, κι εκείνον να υποκλίνεται κουνώντας το κεφάλι του. Και με μια τελευταία περιφρονητική ματιά που ρίχνει στο Διάκο, τον βλέπουν να φεύγει, δείχνοντας ικανοποι­ημένος.

Ο Διάκος - και οι άλλοι τρεις απ' έξω - μέσα στο μι­σοσκόταδο βλέπουν δύο Τούρκους να ανάβουν φωτιά σε μιαν άκρη. Πάνω της φέρνουν και βάζουν μια σιδηροστιά κι ένα μεγάλο χάλκινο κακάβι. Βλέπει μετά να ρίχνουν μέσα λάδι που είχαν σ' ένα γκιούμι.

Στη συνέχεια, μαζί με τον επικεφαλής, πλησιάζουν το Διάκο. Τον ανασηκώνουν, δεμένο καθώς είναι, τον βάζουν να καθίσει πάνω σ' ένα παλιό ξύλινο σκαμνί που βρέθηκε εκεί, του σηκώνουν τα πόδια, δεμένα καθώς είναι, και του τα δένουν έτσι που να κρέμονται.
Τι θέλουν να κάνουν αναλογίζονται με περιέργεια και αγωνία, οι τρεις που παρακολουθούν, χωρίς να τολ­μήσουν και να ρωτήσουν. Βλέπουν όμως τους άλλους να περιπαίζουν το Διά­κο. Φαίνεται κάτι να λένε και ο Διάκος να κουνάει επί­μονα κι αρνητικά το κεφάλι του. Τι του λένε όμως δεν καταλαβαίνουν. Οπότε, κάθε φορά που ρωτάνε και αρνείται τους βλέπουν να κρατάνε στα χέρια τους μυτε­ρά καρφιά και να τα μπήγουν σιγά πρώτα, πιο δυνατά στη συνέχεια στις πατούσες των ποδιών του Διάκου, ο οποίος κάθε φορά αναταράζεται από τον πόνο.

Η μυρωδιά του Λαδιού που καίγεται μέσα στο κακάβι, φτάνει έντονα στη μύτη και των τριών απ' έξω και υποπτεύονται τα χειρότερα.

Οι βασανιστές του, όπως έχουν γυμνώσει τα πόδια του, παίρνουν απ' το κακάβι καυτό λάδι και αρχίζουν σιγά και βασανιστικά να το ρίχνουν στα πόδια του!. Τι­νάζεται κάθε φορά ο Διάκος, τόσο δυνατά λες και θα κό­ψει τις τριχιές όταν το λάδι πέφτει πάνω στα πόδια του.
Αφού είδαν να μην αντιδρά έντονα, αφήνουν τα πό­δια και παίρνουν και του σκίζουν το γιλέκο και την που­καμίσα που φοράει, απογυμνώνοντας το πάνω μέρος του σώματος του με τα χέρια. Κι αρχίζουν τότε να του ρίχνουν καυτό Λάδι με αργές κινήσεις, στα χέρια, στο στήθος και στην πλάτη του. Βουβά οδύρεται ο Διάκος, χωρίς να βγάλει μιλιά από το στόμα του. Κι όσο δεν μι­λάει, τόσο αγριεύουν περισσότερο οι βασανιστές του. Και δείχνουν τόσο οργισμένοι, που αν ήταν τρόπος να τον θανατώσουν. Φαίνεται όμως πως έχουν εντολή μόνο να τον βασανίσουν χωρίς και να πεθάνει. Γι' αυτό συ­νεχίζουν!.

Το σώμα του Διάκου αρχίζει φαίνεται να νεκρώνε­ται. Όμως το πνεύμα όπως δείχνει, μένει καθάριο, ανέγγιχτο, σταθερό, συνεχίζοντος τις αρνήσεις και εξοργί­ζοντας περισσότερο τους Βασανιστές του.

Αλλά αυτή η κατάσταση τους κάνει να βρίσκουν νέ­ους τρόπους βασανισμών. Οι κινήσεις που κάνουν, δεί­χνοντας διάφορα σημεία του σώματος του, κάνουν τους τρεις που παρακολουθούν να ανατριχιάζουν. Και βλέ­πουν τους βασανιστές να παίρνουν στα χέρια τους τα καρφιά που είχαν και έσπαζαν τις φούσκες που δημι­ουργούνταν στο δέρμα απ' το καυτό λάδι, να αρχίζουν να κάνουν το ίδιο και στο σώμα και στα χέρια από ψηλά.

Αποκαμωμένοι όμως και οι ίδιοι οι Βασανιστές, που δεν άλλαξαν βάρδια όλη τη νύχτα, βλέπουν ότι δεν πε­τυχαίνουν τίποτα. Και μιας και το λάδι τελείωσε, μιας και έφτασε πια και το ξημέρωμα, σταματούν.

Το Διάκο τον κρατάνε πια όρθιο οι τριχιές που τον έχουν δεμένο.

Τότε και οι τρεις παρατηρητές, απ' έξω, για να μη γί­νουν αντιληπτοί, έφυγαν με προφυλάξεις, κατευθυνό­μενοι προς το βορεινό μέρος του ρέματος, όπου είχαν αρχίσει να έρχονται δειλά και οι πρώτοι περίεργοι.

Κι όταν πια ο ήλιος έχει ανέβη ψηλά, λύνουν το Διά­κο και σέρνοντας τον τον βγάζουν έξω, χωρίς όμως να δείχνει ότι καταλαβαίνει.

Όσοι είχαν την ευκαιρία να τον δουν το απόγευμα που τον είχαν φέρει, τώρα βλέποντας τον, δεν τον ανα­γνωρίζουν, χωρίς να ξέρουν τι ακριβώς είχε συμβεί. Το μόνο που βλέπουν είναι το κακοποιημένα ρούχα του.

Σέρνοντας τον προς τα βόρεια, τον περνάνε πέρα από το ρέμα που έκοβε την πλατεία Λαού στα δυο καταμεσίς και τραβώντας ανατολικότερα έφτανε στη Δημοτι­κή Αγορά, από εκεί στο κατάστημα Πολιτικού και μετά κατεβαίνοντας προς τα νότια, απλωνόταν κατά μήκος της οδού Θερμοπυλών.

Όταν τον πέρασαν στο ρέμα, στάθηκαν περίπου ανα­τολικά της σημερινής διπλής βρύσης, γιατί ανατολικό­τερα ετοίμαζαν το στήσιμο της. ψησταριάς!

Κόσμος πολύς είχε συγκεντρωθεί γύρω εκεί με την άδεια του Χαλήλ Μπέη βέβαια, γιατί άφησε τον κόσμο να δει τι θα έκαναν στο Διάκο, ώστε να φοβηθεί και να μην επιχειρήσει κανένας άλλος να πράξει το ίδιο, πράγμα που πέτυχε. Κανένας Λαμιώτης δεν φάνηκε να συμμετείχε στην επανάσταση!

Μέσα στο πλήθος που παρακολουθεί με αγωνία, ξε­χωρίζει μια κάπως ηλικιωμένη γυναίκα. Είναι η δόλια μάνα του Διάκου, που είχε μάθει τη σύλληψη του γιου της και ολονυχτίς πεζοπορώντας είχε φτάσει στη Λαμία, όπου δεν περίμενε να δει το σπλάγχνο της έτσι!

Για μια στιγμή βουβαίνονται όλοι. Βλέπουν να φτάνει εκεί ο δήμιος, ονόματι Αλεξίου, κρατώντας ένα σουβλί. Και αμέσως καταλαβαίνουν τι πρόκειται να γί­νει!Αυτός, τρέμει από το φόβο του, γιατί έχει αυστηρή εντολή να μην του πεθάνει ο Διάκος όταν θα τον σου­βλίζει.

Και αρχίζει το τελευταίο πια μαρτύριο.

Δένοντας το Διάκο ανάσκελα σε ένα σαμάρι, με τα πόδια του ανοιχτά, αρχίζει προσεκτικά ο δήμιος να χώ­νει την πολύ καλό λεπτισμένη άκρη του σουβλιού, ξε­κινώντας απ' τη βουβωνική χώρα και προχωρώντας προς τα επάνω, περνώντας το σουβλί κάτω οπό το δέρ­μα, μέχρι που το έβγαλε πάνω στην πλάτη του, λίγο κάτω απ' το δεξιό του το αυτί.

Από κάποιες μικροκινήσεις που κάνει ο Διάκος κάθε φορά που σπρώχνει το σουβλί προς τα επάνω ο δήμιος, δείχνει ότι ακόμα είναι ζωντανός.

Μόλις τελειώνει ο γύφτος, ορμούν Τούρκοι και με σκοινιά δένουν το σώμα γύρω στο σουβλί για να μη σπάσει το δέρμα και ακουμπάνε όρθιο σχεδόν το σουβλί με το Διάκο σ' ένα δέντρο.

Στη συνέχεια, σπεύδουν να συγυρίσουν τη φωτιά που έχουν ανάψει. Και τότε γίνεται κάτι που ξαφνιάζει τους πάντες.

Ένας Τούρκος καβάλα στο ψαρί του άλογο στέκε­ται μπροστά στο σουβλισμένο, βγάζει τη διμούτσουνη όρθια κουμπούρα του και τη στρέφει στο Διάκο. Δύο κουμπουριές ακούγονται που βρίσκουν κατάστηθα το Διάκο. Κι ο Τούρκος κεντρίζοντας το άλογο του, χάνε­ται στην ανηφόρα μέσα στα στενάκια που περιβάλλουν τα χαμηλά σπιτάκια.Ο Χαλήλ Μπέης, βλέπει συτό και αφρίζει απ' το θυμό του. Και δίνει εντολή, να βάλουν το Διάκο έτσι, πάνω στη φωτιά, και να τον γυρίσουν λίγο!

Ο κόσμος που παρακολουθεί αυτή την κτηνωδία μέ­νει άφωνος. Στη συνέχεια ο Χαλήλ οργισμένος και ανικανοποί­ητος, δίνει εντολή να πάρουν έτσι με το σουβλί το νε­κρό το Διάκο και πάνε να τον πετάξουν στην άκρη του ρέματος, ανατολικά από το χάνι που τον είχαν, εκεί όπου πέταγαν τις κοπριές των αλόγων που είχαν στους στά­βλους, τους οποίους διατηρούσαν από τη βόρεια πλευρά της Νομαρχίας μέχρι το πέτρινο γυμνάσιο. Τη διαβεβαίωση αυτή είχα απ' όλα σχεδόν τα γερόντια που ρώτησα το 1947, τότε που φαίνονταν ακόμα οι κρίκοι στο βόρειο τοίχο της θερινής «ΤΙΤΑΝΙΑΣ».

Εκεί λοιπόν, βορειοανατολικά της σκάλας που κα­τεβαίνει σήμερα από την οδό Λυκούργου στην πρώην ψαραγορά, άφησαν το νεκρό ξεσκέπαστο, άταφο, σχε­δόν τρείς ημέρες φρουρούμενο. Οι φρουροί αποχώ­ρησαν την τρίτη ημέρα αφού άρχισε να μυρίζει, οπότε βρήκαν ευκαιρία κάποιοι χριστιανοί οι οποίοι περίμεναν και είχαν προετοιμάσει έναν λάκκο εκεί ακριβώς που σή­μερα είναι ο τάφος του, πήγαν, του έβγαλαν το σουβλί, τον καθάρισαν λίγο και πήγαν και τον έθαψαν, χωρίς να βάλουν πάνω του ούτε έναν σταυρό από φόβο.

Αργότερα, περί το 1860, ο συνταγματάρχης Ρούβαλης που είχε έρθει από την Καλαμάτα με μετάθεση στη Λαμία και είχε πληροφορηθεί πού περίπου είχαν θά­ψει το Διάκο έκανε έρευνες να τον βρει.

Ο παππούς μου που είχε στήσει την παράγκα - πρώ­το μαγαζί του πριν λίγο καιρό, απέναντι δυτικά, όπου μετά χτίστηκε η αποθήκη των αδελφών Κονταξή, είδε στρατιώτες να ανοίγουν μικρούς λάκκους ανατολικά του, ψάχνοντας. Όταν ρώτησε τι ζητάνε, του είπαν ότι ψά­χνουν τον τάφο του Διάκου. Την πληροφορία αυτή είχα από τον πατέρα μου, όπως την είχε ακούσει από τον παπ­πού μου. Σε ένα σημείο, βρήκαν ένα σωρό - σκελετό ανθρώπινου σώματος και αφού δεν είχαν βρεθεί άλλα γύρω, κατέληξαν ότι ήταν του Διάκου. Το συγκέντρω­σαν, το καθάρισαν και τα έβαλαν σε ένα κουτί ξύλινο και τα έθαψαν πάλι στο ίδιο σημείο, τοποθετώντας πάνω μερικές πέτρες και έναν σταυρό με το όνομα του.

Τέλος, στις αρχές του 1900 η Λαμία τίμησε το Διά­κο όπως έπρεπε. Αφού ανακαίνισε τον πρόχειρο τάφο του στο σημείο που είναι ακόμα, έστησε τον υπέρλαμπρο ανδριάντα του στην πλατεία Διάκου, με αποκαλυ­πτήρια επίσημα, παρουσία και του Βασιλέως Γεωργίου Α' και της βασιλικής οικογένειας, υπουργών, στρα­τιωτικών και άλλων επισήμων, στις 23 Απριλίου 1903. 

Πηγή: «Λαμιακή Φωνή»

ΣΤΗΝ ΚΥΠΡΟ ΟΙ ΘΕΡΜΟΠΥΛΕΣ

Τετάρτη, 20 Μαρτίου 2013

ΣΤΗΝ ΚΥΠΡΟ ΟΙ ΘΕΡΜΟΠΥΛΕΣ

Η ελληνική κυβέρνηση (ξανα)προδίδει

 
Goldman Sachs εναντίον Ρωσίας

Tου Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

 

Για πρώτη φορά από την αρχή της κρίσης, ένας ευρωπαϊκός λαός, ο ευάριθμος κυπριακός, αν και ανοιχτά προδομένος από τον Πρόεδρό του, έχει - μέχρι την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές - εμποδίσει τη συμμαχία των ανώτερων τάξεων της Ευρωγερμανίας και των αγορών να επιβάλλουν στην Κύπρο την επόμενη φάση του ευρωπαϊκού «Σοκ και Δέους».

 

Από τη νύχτα της περασμένης Παρασκευής η κυπριακή κοινωνία και το κυπριακό κράτος δέχονται έναν πόλεμο λιγότερο δραματικό μεν, αλλά πολύ πιο απειλητικό από την τουρκική εισβολή του 1974. ‘Έναν πόλεμο όχι με στρατιωτικά, αλλά με πολιτικά και οικονομικά μέσα, που εμμέσως πλην σαφώς ολοκληρώνει την επίθεση κατά της Ελλάδας του Μαίου 2010 και οδηγεί στην τελική φάση της καταστροφής του ελληνικού λαού στο σύνολό του και των δύο κρατών, Κύπρου  και Ελλάδας.

 

Διπλή επίθεση

 

Στην περίπτωση των δύο κρατών είναι σαφές ότι έχουμε να κάνουμε με διπλή επίθεση, οικονομικής και γεωπολιτικής στόχευσης. Τα μέτρα που επιβλήθηκαν σε Ελλάδα και Κύπρο ξεχωρίζουν από τις άλλες ευρωπαϊκές χώρες, γιατί πάνε μεν στην ίδια κατεύθυνση, αλλά με πολύ μεγαλύτερη δριμύτητα, υπονομεύοντας άμεσα τη δυνατότητα αναπαραγωγής των δύο κοινωνιών και των δύο κρατών, τα οποία μεταβάλλονται σε καταστρεφόμενες αποικίες χρέους. Η τελευταία απόφαση για την Κύπρο «βγάζει μάτι», γιατί πλήττει αποκλειστικά ελληνικά, κυπριακά και ρωσικά συμφέροντα υπονομεύοντας τη σχέση του ελληνικού χώρου με τη Μόσχα (αλλά και τη σχέση Βερολίνου-Μόσχας!).

 

Με την είσοδο της Ελλάδας στην ΕΟΚ, η Ευρώπη έβαλε για πρώτη φορά «πόδι» στην Ανατολική Μεσόγειο. Αν και Ελλάδα και Κύπρος παρέμειναν πάντα υπό την υψηλή στρατηγική εποπτεία των ΗΠΑ, όπως εδόθη στον κ. Σημίτη να καταλάβει καλά με την κρίση των Ιμίων και στον κ. Καραμανλή με την υπόθεση της Ρωσίας. Υπήρξε ένας καταμερισμός ηγεμονίας, οικονομικής υπό την Ευρώπη, στρατηγικής υπό τις ΗΠΑ. Οι αποφάσεις του Eurogroup, είτε εκ προθέσεως, είτε εκ συνεπειών, οδηγούν στο συμπέρασμα ότι πιθανώς το Βερολίνο έχει αποφασίσει να «πετάξει σαβούρα» στη Μεσόγειο, αναδιπλούμενο στρατηγικά στην Κεντρική Ευρώπη και αφήνοντας Ελλάδα και Κύπρο στον άξονα ΗΠΑ-Ισραήλ.

 

Υφίσταται σήμερα αντικειμενική σύγκλιση μεταξύ της πιο πρωτόγονης και επαρχιακής εκδοχής γερμανικού εθνικισμού και των πιο ριζοσπαστικών ομάδων της Αυτοκρατορίας του Χρήματος. Το φαινόμενο είναι πολύ παληό κι αυτό περιγράφει στην ουσία ο Φάουστ του Γκαίτε!

 

Είτε γιατί είναι η κρυφή ατζέντα ορισμένων από τις δυνάμεις που επιτίθενται, είτε γιατί προκύπτει ως αποτέλεσμα του χαώδους χαρακτήρα των ασκούμενων πολιτικών, οι αποφάσεις για την Κύπρο επιβεβαιώνουν ότι η Ευρωπαϊκή ‘Ενωση έχει μπει πιθανώς στην οδό που θα την οδηγήσει στον τελικό εκφυλισμό ή και την πλήρη διάλυση. ‘Οσο συνεχίζεται αυτή η κρίση χωρίς να εμφανίζονται αξιόπιστες εναλλακτικές, τόσο αυξάνονται οι πιθανότητες μιας ευρωπαϊκής αποσύνθεσης μέσα στο χάος και τον ανταγωνισμό όλων εναντίον όλων.

 

Τι πρέπει να κάνουμε

 

Αν αυτή η ανάλυση είναι σωστή προκύπτουν δύο συμπεράσματα. Πρώτον, ότι πρέπει οι εθνικές δυνάμεις στην Ελλάδα και Κύπρο, αυτές δηλαδή που θέλουν να υπερασπιστούν τον ελληνικό λαό, να μεταφέρουν άμεσα τη σύγκρουση σε όλη την Ευρώπη, κάτι που «εγκληματικώς» έχουν αμελήσει να πράξουν. Οι «αντιμνημονιακές» δυνάμεις στην Ελλάδα και οι πολιτικές δυνάμεις στην Κύπρο έχουν μέχρι τώρα κινηθεί με πάρα πολύ «επαρχιακό» τρόπο, είτε μην αναγνωρίζοντας τη σημασία της διεθνούς κινητοποίησης, είτε μην ξέροντας πώς να την κάνουν.

 

Ανεξαρτήτως του τι θα γίνει με την Ευρώπη, η εξέλιξη επιβάλλει και την αναζήτηση συμμαχιών εκτός Ευρώπης. Δεν θα επιμείνουμε στην, κατανοητή και από τον τελευταίο ‘Ελληνα (πλην διαφόρων «παπαγάλων» μιας αξιοθρήνητης ελίτ), σημασία της Ρωσίας για την Ελλάδα. Επισημαίνουμε μόνο ότι, υπό τις παρούσες συνθήκες, το ελληνικό και το κυπριακό κράτος κινδυνεύουν κυριολεκτικά με αφανισμό, οι δύο χώρες προοπτικά με διαμελισμό, αν επιτρέψουν την παραμικρή περαιτέρω επιδείνωση των σχέσεών τους με τη Μόσχα. Η Κύπρος το γνωρίζει εξ εμπειρίας, αφού ήταν η Ρωσία που στήριξε τον Μακάριο, απέτρεψε μαζί με τις ΗΠΑ την τουρκική εισβολή το 1964, ήταν η φωνή της Κύπρου στο Συμβούλιο Ασφαλείας και έδωσε στη Λευκωσία τα όπλα που ζήτησε.

 

«Ελλάς – Ρωσία – συμμαχία»

 

Η σχέση είναι ζωτικής σημασίας για τον ελληνισμό και για τη Ρωσία. Η Μόσχα διέλυσε με πρωτοβουλία της το Σύμφωνο της Βαρσοβίας και την ΕΣΣΔ, διαπιστώνοντας ότι πήρε σε αντάλλαγμα μια προφανή προσπάθεια περικύκλωσης και απειλής. Ο ψυχρός πόλεμος, που εκείνη τελείωσε μονομερώς, το 1989-91, ξανάρχισε με άλλα μέσα, όχι από το Βερολίνο και την Καμπούλ, αλλά από το Κίεβο, την Τασκένδη και το Γκρόζνι! Η απόφαση του Eurogroup συνιστά μνημείο ταυτόχρονης ανοησίας και θράσους, από την πλευρά του κ. Σόιμπλε, Υπουργού Οικονομικών μιας χώρας που δεν θα είχε ενωθεί ποτέ, αν δεν το είχε θελήσει το Κρεμλίνο.

 

Αν η Ρωσία επιτρέψει στον ελληνικό χώρο, την πιο φιλική δύναμη προς τη Ρωσία σε όλη τη Δυτική Ευρώπη, να αποκοπεί οριστικά από τη Μόσχα, αν ο ελληνικός κόσμος χάσει τα δύο κυρίαρχα σήμερα κράτη του, αν καταστραφεί ο ελληνικός χώρος, που κρατάει σε μεγάλο βαθμό την πρόσβαση της Ρωσίας στις «θερμές θάλασσες», τότε οι στρατηγικές συνέπειες για τη Μόσχα θα είναι πολύ μεγάλες.

 

Η Ρωσία είναι σήμερα η μεγαλύτερη δύναμη εκτός ΕΕ που μπορεί να βοηθήσει την Κύπρο να αντιμετωπίσει το τεράστιο πλήγμα στην εμπιστοσύνη στον τραπεζικό της τομέα και το κυπριακό κράτος που ήδη προέκυψε από την ανακοίνωση των αποφάσεων του   Eurogroup, έναντι μάλιστα σχετικά ασήμαντων κεφαλαίων. Η Κύπρος οφείλει να εξαντλήσει όλες τις δυνατότητες σε αυτή την κατεύθυνση.

 

Σήμερα η Λευκωσία κρατάει ακόμα στα χέρια της ένα «πυρηνικό όπλο» - τις κλειστές τράπεζές της. Πρέπει να τις ανοίξει μόνο όταν έχει εξασφαλίσει βιώσιμο χρέος και κράτος, στοιχειώδη αποκατάσταση της διεθνούς αξιοπιστίας της, είτε από Ρωσία, είτε από Γερμανία και ΕΕ. Μέχρι τώρα μας λέγανε ότι είμαστε πολύ μικροί για να πούμε ‘Όχι. Αξίζει να δούμε τώρα, αυτοί πόσο μεγάλοι είναι απέναντι στο δικό μας ‘Όχι.

 

Σώστε τη Δημοκρατία

 

Τεράστιο θέμα εγείρει, όπως είναι φυσικό, η συμπεριφορά του Νίκου Αναστασιάδη που ξεπέρασε το προηγούμενο ρεκόρ εξαπάτησης του Γιώργου Παπανδρέου. Η προδοσία του νεοεκλεγέντος Προέδρου είναι τόσο συγκλονιστική, έγινε τόσο γρήγορα, που πολλοί Κύπριοι δεν την πιστεύουν – γιατί αν την πιστέψουν θα πρέπει να διερωτηθούν τι στο καλό σκέφτονταν όταν έκαναν όλα αυτά που τον οδήγησαν τελικά να εκλεγεί Πρόεδρος.

 

Σε ένα στοιχειωδώς ευνομούμενο κράτος, ένας Πρόεδρος που είχε πλήξει κατά τέτοιο τρόπο τα συμφέροντα του κράτους του, αλλά και δεν είχε σεβαστεί τις ρητές υποσχέσεις επί τη βάσει των οποίων εξελέγη Πρόεδρος, θα είχε καθαιρεθεί ή υποχρεωθεί σε παραίτηση. Επειδή η Κυπριακή Δημοκρατία είναι αδύνατο να επιβιώσει του συγκεκριμένου Προέδρου, είναι απαραίτητο το σύνολο των κομμάτων, των προεδρικών υποψηφίων και η Βουλή να επιβάλλουν σε αυτό το άτομο αν μη τι άλλο την από κοινού διαχείριση της εθνικής υπόθεσης.

 

Είναι προφανές ότι το κυπριακό κράτος και η ΕΕ οφείλει να προστατεύσει κατά προτεραιότητα τους καταθέτες έως 100.000 ευρώ. Αλλά δεν φτάνει. Πρέπει να προστατευθεί ο χρηματοπιστωτικός τομέας και ταυτόχρονα το κυπριακό κράτος. Υποθέτουμε ότι η ΕΚΤ θα παράσχει ρευστότητα όταν ανοίξουν οι τράπεζες για να μην καταρρεύσουν αμέσως. Σε αντάλλαγμα όμως θα αποκτήσει την πλήρη κυριότητα όλου του τραπεζικού τομέα και των σημαντικών πληροφοριών για ολόκληρη την άρχουσα τάξη της Ελλάδας, της Κύπρου και της Ρωσίας που διαθέτει. Υπενθυμίζουμε ότι είναι η Blackrock, συμφερόντων Goldman Sachs, που έχει αναλάβει για λογαριασμό της «Ευρώπης» τον έλεγχο των τραπεζών της. Από το κυπριακό κράτος θα απομείνει ένα κουφάρι που θα εκτελεί πειθήνια τις εντολές των πραγματικών ιδιοκτητών του. Οι οποίοι απέφυγαν καν να μας πουν τους όρους τους, γιατί στη συμφωνία του Γιούρογκρουπ δεν υπάρχει καν το Μνημόνιο. Αυτό θα έρθει μετά και μπορεί κανείς να φανταστεί τι θα προβλέπει. Καμία λύση δεν πρέπει να εφαρμοστεί αν δεν είναι ολοκληρωμένη και δεν αφήνει βιώσιμο κυπριακό κράτος.

 

 

 

ΥΓ. Υπάρχουν βέβαια όσοι λένε ότι η σωτηρία μας βρίσκεται στον άξονα Ισραήλ-Κύπρος-Ελλάδα. Καμία αντίρρηση. Τώρα έχουμε την ανάγκη του Ισραήλ. Αυτή η χώρα έχει κολοσσιαία επιρροή στην ΕΕ και την ίδια τη Γερμανία, στις μεγαλύτερες τράπεζες του κόσμου, στην παγκόσμια οικονομική και πολιτική ελίτ, στα μεγάλα εκδοτικά συγκροτήματα και το ΔΝΤ. Ας πάνε λοιπόν τώρα, αμέσως, οι οπαδοί της ελληνοισραηλινής προσέγγισης να ζητήσουν από το Τελ Αβίβ βοήθεια. Στην ανάγκη φαίνονται οι φίλοι

 

konstantakopoulos.blogspot.com

 

Γράφτηκε λίγο πριν την ιστορική απόφαση της Βουλής των Αντιπροσώπων της Κυπριακής Δημοκρατίας και δημοσιεύεται στο περιοδικό «Επίκαιρα», 21.3.2013