ΑΠΑΞΙΑ

 

Όταν οι δειλοί κι ανάξιοι
σταθούν  μπροστά στα μεγαλεία,
των ανθρώπων τα κατορθώματα 

που τα έγραψε η ιστορία,

τραβούνε την καμπούρα τους

μπας και ισιώσει λίγο

και με ύφος λόγιο, περισπούδαστο, 

αναφωνούν με  στόμφο:

«Τέτοιοι πρόγονοι μας αξίζουνε !» 

Στέλιος Γιαννίκος

(Μελέτη Θανάτου, ΙΙΙ, Φιλοσοφία)  

 

 

  Άραγε εμείς είμαστε η φλόγα που θα πυρώσει την ψυχή

 ή αυτή που θα αφανίσει τον πολιτισμό;

Η ΦΩΤΙΑ ΠΟΥ ΜΑΣ ΚΑΙΕΙ

 

ΤΟ ΣΥΝΤΑΚΤΙΚΟ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΕΩΣ ΤΟΥ 1821 (ΒΙΒΛΙΟ)

Γεννήθηκα διακόσια χρόνια μετά τον Θοδωράκη Κολοκοτρώνη.

Εκείνος στα πενήντα ένα του ηγήθηκε της Ελληνικής εποποιίας για ένα ανεξάρτητο έθνος.

Τότε που η ελευθερία της πατρίδος γράφτηκε με αίμα Ελληνικό κι είχε για βουλοκέρι τους νεκρούς.

Τιμή σε όλους τους γνωστούς κι άγνωστους αγωνιστές - άνδρες και γυναίκες – αποτελεί το πόνημα  αυτό.

Ευελπιστώ το έργο μου -μαζί με τα έργα και τις δράσεις πολλών άλλων- να δημιουργήσει μια γέφυρα ανάμεσα στο 1821 και το χθαμαλό σήμερα.

Στέλιος Γιαννίκος

ΥΓ1: Ήταν χαρά και τιμή μου που πρόλαβε και διάβασε ο Σαράντος Καργάκος το πόνημά μου, πριν εγκαταλείψει τον ενθαδικό μας κόσμο και για την συγκινητική επιστολή που μου απέστειλε με ημερομηνία 16/9/2018. Του αφιέρωσα το ποίημα «Το Ταμπούρι».

ΥΓ2: Ευχαριστώ την φίλη μου Αρτεμησία  Πατρικιάνου για την τιμή που μου έκανε και πρωτοπαρουσίασε ποιήματά μου στην Πετρούζια της Ιταλίας, σε ομάδα αρχαιολόγων  πολύ πριν την έκδοση του βιβλίου (2019).

 

 

ΘΛΙΒΕΡΟΣ ΚΟΣΜΟΣ

 Στέλιος Γιαννίκος

 

Ο κόσμος που είναι θλιβερός ∙

ένα μολυσμένο ποτάμι,

ένα άγαλμα χωρίς κεφάλι,

ένα εγώ χωρίς πληθυντικό.

 

Ο κόσμος που είναι θλιβερός ∙

μάτια που δεν δακρύζουν,

χείλι που έπαψαν να μιλάνε,

μια καρέκλα που δε λέει να μείνει άδεια.

 

Ο κόσμος που είναι θλιβερός ∙

άπειρες οι δικαιολογίες,

δικές μας οι αμαρτίες,

ανεκλάλητες οι δυστυχίες.

 

 

ΠΑΝΤΟΥ ΧΕΙΜΩΝΑΣ

 

Στέλιος Γιαννίκος

 

Παντού χειμώνας:

στις ανοιξιάτικες ελπίδες,

στις καλοκαιρινές αγάπες,

στις φθινοπωρινές φιλίες.

 

Παντού χειμώνας:

στα αχνισμένα χνώτα,

στα παγωμένα αυτιά,

στην αδύναμη καρδιά.

 

Παντού Χειμώνας:

στους δρόμους της πόλης,

στα πάρκα και τις πλατείες,

στα θλιμμένα σπίτια μας.

 

Καλοκαίρι που σε γύρευα,

χειμώνας που με βρήκε

κι ένα όνειρο ασθενικό

που ψάχνει στα κάρβουνα να ζεσταθεί.