Ο ΑΥΤΟΚΤΟΝΟΣ

Στέλιος Γιαννίκος

Το  πλήθος έσερνε τα βαριά βήματα του

πίσω από το μελανό κουτί , που είχε μέσα του

ότι απόμεινε από αυτό που κάποτε ήταν άνθρωπος.

Μπροστά στον λάκκο η πομπή σταμάτησε

και απόθεσε την σωρό στη γη.

Πρόσωπα σκυθρωπά, μάτια βουρκωμένα.

μια γυναίκα να σπαράζει στο κλάμα

και να παρασύρει γύρω της κι άλλους στο δράμα.

Καταστάσεις συνηθισμένες σε τέτοιες περιπτώσεις.

Ένας βγάζει από την τσέπη του ένα χαρτί και διαβάζει

την τελευταία του θανόντος επιστολή.

«Φεύγω αυτοθέλητα.

Την πράξη μου μην την λογίζεται για θάνατο.

Αναζητώ την έξοδο μου στην ελευθερία

και γίνομαι ένα με αυτό από το οποίο προέρχομαι.

Από μικρός αγάπησα βαθιά το άχραντο του φωτός,

την δύναμη του φιλοσοφείν, την ομορφιά του ανώτερου είναι.

Ονειρεύτηκα έναν κόσμο Δυνατό, Ερωτικό, Δίκαιο.

Αλίμονο.

Ο άνθρωπος δεν είναι ο καβαλάρης αλλά το υποζύγιο,

με ένα κεφάλι  που κοιτά το χώμα.

Αυτιά, μάτια, ρουθούνια και στόμα στραμμένα προς τα κάτω.

Πόσο πόνο θέλει να σηκώσεις το λαιμό σου και να κοιτάξεις προς τα πάνω.

Μα αν μπορέσεις να δεις το φως να διαθλάται σε ουράνιο τόξο  ιδεών,

τότε το σώμα αλλάζει και ξεδιπλώνετε το μεγαλείο του ανώτερου ανθρώπου.

Όσα καλά έκανα στην ζωή μου τα παίρνω μαζί, να γίνουν μάρτυρες υπερασπίσεων

στην δίκη που με περιμένει, με δικαστές τους αρίστους των προγόνων.

Για τα όσα δεν μπόρεσα να πράξω, ζητώ ταπεινά συγγνώμη»

Λίγα λουλούδια ρίχνονται επάνω στον νεκρό

Το φέρετρο σκεπάζετε και οι σκαπανείς φτυαρίζουν το χώμα.

Ο κόσμος αρχίζει σιγά σιγά να αποχωρεί.

Τα δάκρυα στεγνώνουν, τα πρόσωπα ηρεμούν,

τα βήματα γίνονται πιο ανάλαφρα.

Η μέρα αρχίζει να παίρνει την όψη της καθημερινότητας.

Ψηλά ο καθάριος ουρανός αφήνει τον ήλιο να φωτίσει την πλάση,

κάνεις δεν κοιτάζει ·

 αυτιά, μάτια, ρουθούνια και στόμα στραμμένα προς τα κάτω.

Ευτυχισμένοι κατά βάθος που ακόμη ζουν.

Για εκείνους ο νεκρός ήταν απλά 

 

ο αυτοκτόνος.

 

 

Η αυτοκτονία του Κάτωνος (πίνακας του Guillaume
Guillon Lethiere, 1795)

 

28Η ΟΚΤΩΒΡΗ 1940 ΤΟ ΟΧΙ - Ο ΜΕΤΑΞΑΣ - ΟΙ ΈΛΛΗΝΕΣ - Η ΚΡΙΤΙΚΗ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ (ΕΝΑ ΝΕΟ ΜΕΓΑΛΟ ΟΧΙ ΚΑΙ ΕΝΑ ΜΕΓΑΛΟ ΝΑΙ) _(ΣΤΕΛΙΟΣ ΓΙΑΝΝΙΚΟΣ)

Τελικά ο Ιωάννης Μεταξάς είπε το όχι στους Ιταλούς η αναγκάσθηκε να το πει όπως ισχυρίζονται πολλά στελέχη της Αριστεράς;[1]
 

Φοβάμαι αγαπητοί μου φίλοι πως λόγω του ιδεολογικού εγωισμού αλλά και του ιστορικού αναχρονισμού που συνοδεύει την σκέψη μας[2] κρίνουμε τα γεγονότα με τρόπο που εξυπηρετούν τις θέσεις μας (ακόμα και εκείνες που αφορούν τους πιο ανιδιοτελείς σκοπούς μας.) και όχι την αλήθεια.

 Η δικτατορία του Μεταξά ήρθε σε μια εποχή που οι δυο νέες πολιτικές ιδεολογίες, ο εθνικοσοσιαλισμός και ο Κομουνισμός μαζί με το πολιτικό κατεστημένο του καπιταλισμού βρισκόντουσαν σε σημείο ευθείας σύγκρουσης[3]. Ο Μεταξάς σαφώς τάχτηκε υπέρ του εθνικοσοσιαλισμού, αυτό όμως δεν σήμαινε ότι δεν ήταν πατριώτης και δεν υποστήριζε τα εθνικά συμφέροντα. Ο πόλεμος με την Ιταλία ήτανε αναμενόμενος και ο Μεταξάς το γνώριζε καλά και για  αυτό οργάνωσε πολλούς μήνες πριν με τα πενιχρά μέσα που διέθετε η Ελληνική οικονομία[4] το Ηπειρωτικό μέτωπο[5].  Η υπόθεση ότι ο Μεταξάς αναγκάστηκε να πει το ΟΧΙ γιατί ως γερμανοσπουδαγμένος, ως γερμανόφιλος και ως εθνικοσοσιαλιστής θα ήταν διατεθειμένος να ανοίξει τις πόρτες και να επιτρέψει στους Ιταλούς να εισβάλουν στην Ελλάδα είναι προσβλητικό όχι μόνο για το πρόσωπο του Μεταξά αλλά και για το πρόσωπο των Ελλήνων που σαφέστατα είπαν το μεγάλο ΟΧΙ και πολέμησαν με Ηρωισμό (Άνδρες και γυναίκες) κατά του Άξονα, τόσο στο Αλβανικό Μέτωπο όσο και στα οχυρά της γραμμής Μεταξά. Οι Έλληνες που πολέμησαν πιστεύανε σε διαφορετικές ιδεολογικές κοσμοθεωρίες, άλλοι ήταν Κομουνιστές, άλλοι Εθνικοσοσιαλιστές και άλλοι πιστεύανε σε κάτι άλλο. Αυτό δεν τους εμπόδισε να πολεμήσουν πλάι πλάι εναντίων του εχθρού της πατρίδας[6].

Επιπροσθέτως η a priori αποδοχή αυτής της Θεωρίας στρέφετε κατά των ίδιων των αριστερών καθώς εισάγει μια ακολουθία νοσηρή που λέγει ότι αν σε μια υπόθεση επί χάρτου η Ελλάδα είχε δεχτεί επίθεση από την Σοβιετική Ένωση τότε ακριβώς για τους ιδίους λόγους οι Αριστεροί θα είχαν ανοίξει τις πόρτες στον εχθρό[7].

Το Όχι λοιπόν το είπε ο Μεταξάς, το είπαν και οι Έλληνες, το είπαν οι Δεξιοί, το είπαν οι Αριστεροί, το είπαν οι κομουνιστές το είπαν και οι Εθνικοσοσιαλιστές. Το ΟΧΙ ήτανε υπόθεση όλων των Ελλήνων και οι εξαιρέσεις απλά πιστοποιούν τον κανόνα.

Σήμερα τρεισήμισι γενιές μετά το μεγάλο φονικό του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου βρισκόμαστε ξανά στις ίδιες αιτίες που γέννησαν τον μεγάλο πόλεμο.

Η άκαμπτη πολιτικά Γερμανία δεν μπορεί να αποτινάξει από πάνω της την μισαλλοδοξία ενός νέου 3 Ράιχ (μιλάμε τώρα για το 4^ο ). Η κυρία Μέρκελ ως νέος Γερμανός Φύρερ[8] μοιάζει να προσπαθεί να στηρίξει το χιλιόχρονο ιδεολόγημα της Γερμανικής υπεροχής με την χρήση μιας ισχυρότερης πολεμικής μηχανής την οικονομία.  Οι ΗΠΑ χωρίς καμία ιδιαίτερη αλλαγή πολιτικής στάσης καιροσκοπεί και και κινεί τα νήματα προς όφελος της δικής της υπεροχής. Η Ρωσία και η Κινα καιροφυλαχτούν και με τα στρατηγήματα τους αναζητούν την δική τους θέση σε αυτό που λέγετε  οικονομικός ζωτικός χώρος[9]. 

Εκείνοι που τελικά πληρώνουν με δυστυχία τα σκοτεινά παίγνια όλων αυτών των αρρώστων της μονομανούς υπεροχής δεν είναι άλλοι παρά οι λαοί ∙ Έλληνες, Ιταλοί, Ρώσοι Γερμανοί Αμερικάνοι, Πακιστανοί, Ιρανοί, Αιγύπτιοι, Αργεντίνοι, κλπ, κλπ, κλπ…

Με αφορμή την επέτειο της έναρξης του αγώνα για την ελευθερία ας συλλογιστούμε ήρεμα και φιλοσοφικά και ας πάρουμε δυο μεγάλες αποφάσεις.

Η πρώτη να πούμε ένα μεγάλο ΟΧΙ σε όσους με την βία της εξουσίας[10]προσπαθούν να επιβάλουν την δυστυχία ενός απολυταρχικού κατεστημένου που εξυπηρετεί την ελάσσονα μειονότητα των κερδοσκόπων εναντίων της μείζονας πλειοψηφείας των λαών.

Η δεύτερη να πούμε ένα μεγάλο ΝΑΙ στην έναρξη του αγώνα, στην συνεργασία όλων των ανθρώπων σε ένα κοινό γιγάντιο αγώνα, χωρίς στείρες μικροπολιτικές αντιπαραθέσεις και έριδες[11].

Η ευτυχία των ανθρώπων είναι ο μόνος ποιοτικός προσδιορισμός του πολιτισμού και για αυτό ας αγωνιστούμε μέχρι τελικής πτώσεως.

Στέλιος Γιαννίκος

27/10/2013

Stelios.giannikos@gmail.com

---

[1] Άκουσα σε μια εκπομπή ότι λόγω της στενής σχέσης του βασιλιά με τους Άγγλους δεν είχε άλλη επιλογή παρά να αρνηθεί το τελεσίγραφο του Ιταλού πρόξενου και πως πραγματικά το όχι το είπε μόνο ό ελληνικός λαός.

[2] Και εγώ ο ίδιος, πολλές φορές αντιλαμβάνομαι εκ των υστέρων πως σφάλω με τον ίδιο τρόπο

[3] Δεν πρόκειται να αναπτύξω το θέμα εκτενέστερα καθώς δεν αφορά  τον λόγο ύπαρξης αυτού του κειμένου. Είναι όμως δεδομένο ότι μαζί με τους ηγέτες πλήθος λάου (απλών ανθρώπων διανοουμένων κλπ) υποστήριξαν με πάθος ένα από τα αναφερόμενα πολιτικά συστήματα.

[4] Από την Μικρασιατική καταστροφή και μετά η Ελλάδα βρέθηκε σε δεινή οικονομική κατάσταση και με τα λίγα μέσα που διέθετε ο Μεταξάς έκανε μεγάλες προσπάθειες να ανασυντάξει το στράτευμα.

[5] Είναι γνωστό ότι είχε προχωρήσει σε μυστική επιστράτευση και είχε στείλει αρκετούς άξιους αξιωματικούς στην Ήπειρο να προετοιμάσουν την άμυνα της χώρας.

[6] Είχα παρακολουθήσει κάποια στιγμή μια συνέντευξη από έναν αριστερό, αγωνιστή του έπους του 1940 που έλεγε ότι κατά τα διαλλείματα μεταξύ των μαχών γινόντουσαν συζητήσεις με έντονες διαφωνίες καθώς άλλοι ήταν υπέρ του Κομουνισμού και άλλοι υπέρ του εθνικοσοσιαλισμού.

[7] Βέβαια και ας με συχωρήσετε για την σκληρότητα μου δεν θα έβαζα το χέρι μου στην φωτιά για το τι θα έκαναν ο Σημίτης ή ο Παπανδρέου (ο junior) η  ο Σαμαράς.

[8] Κάτι παραπάνω από απλά αρχηγός

[9] Μια από τις κυριότερες αιτίες του Β Παγκοσμίου πολέμου (αν όχι η κυριότερη).

[10] Εδώ η εξουσία έχει χάσει το νόημά της και από εκ της ουσίας έχει μεταβληθεί σε εκτός ουσίας.

[11] Όπως θα έλεγε και ο Ηράκλειτος η αρμονία που θα προέρθει από τα αντίθετα θα είναι η ομορφότερη και ισχυροτέρα όλων.

ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΣΤΟΝ Κ. (Στέλιος Γιαννίκος)

Αγαπημένε φίλε μου,

Απ’ την ημέρα που έφυγες έως τα σήμερα οι εικόνες έχουν αλλάξει, όχι όμως και οι άνθρωποι.  Τα σπίτια τώρα είναι χαμηλοτάβανα και οι μαίανδροι απουσιάζουν, σκέπτομαι το λοιπόν πως αν πρέπει να αναζητήσω την ευτυχία μου, αυτή δεν θα την βρω στο ύψος αλλά σε κάποιο βάθος.  Περπατώντας, ακόμα και στα πιο ασήμαντα σημεία της πόλεως, ακόμη και στα πιο μικρά σοκάκια διακρίνεις υψηλά πολυώροφα κτήρια που σκεπάζουν τον ήλιο, τώρα οι δρόμοι λίγο λίγο αλλάζουν ονόματα και τα λαμπρά μεγάλα, η πολιτεία φροντίζει να τα αντικαταστήσει με τα μικρά και ασήμαντα.

Ω τι μικρή και πονεμένη τούτη η ανθρώπινη πνοή, σαν μαραμένο τριαντάφυλλο ξεχασμένο στο βάζο της ιστορίας.  Η μόνη μου παρηγοριά η θάλασσα, όχι μόνο γιατί έχει την όψη του ιδανικού, ακόμα περισσότερο γιατί αισθάνομαι την ψυχή μου να παίρνει την μορφή του δελφινιού. Τις Κυριακές κατεβαίνω στο καφενέ στην παραλία, παραγγέλνω έναν εσπρεσο παγωμένο και συζητώ με έναν δυο φίλους μου κάθε φορά∙ δίχως την φυσική τους παρουσία, με συντροφεύουν μέσα από σελίδες  τυπωμένες με μελάνι. Που και που ανάβω ένα τσιγάρο και κοιτάζω στην θάλασσα την ψυχή μου να βουτά και να παίζει με τα νερά της κι έτσι καθώς για λίγο ξεχνιέμαι ξεφυσώ τον καπνό και μαζί του το σκοτάδι που ήθελε μπει μέσα μου.

Αγαπημένε φίλε πολλές φορές νιώθω την επιθυμία να ρθω να σε βρω μα δεν κάνω το βήμα. Όχι δεν είναι οι ηδονές της ζωής  που δεν με αφήνουν να φύγω,  παρά μια βεβαιότητα, η μόνη βεβαιότητα που μπορώ να έχω. Γνωρίζω καλά πως το ταξίδι θα το κάνω.

Όπως και να χει, όποτε και να χει, θα ρθω.

Μέχρι τότε εδώ.

20 Αυγούστου 2013

ΣΚΟΤΩΝΟΥΜΕ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ (Στέλιος Γιαννίκος)

Σκοτώνουμε τον άνθρωπο· τον οδηγούμε αυτοθέλητα στο σκότος. Βαριές και υγρές οι ψυχές μας έχουν χάσει την θεϊκή τους αϋλότητα και βολεύονται μέσα στο σαρκικό περίβλημα μας σαν τον τεμπέλη στο κρεβάτι. . Πορευόμαστε πορεία ανάποδη, σαν να λέμε η πεταλούδα γίνετε  πάλη σκώληξ και το έναρθρο  πιθηκίζων. Η φιλοσοφία και στην πιο απλή μορφή της, η ανάγκη δηλαδή να στοχαστούμε  για ένα όμορφο και έμμετρο τρόπο ζωής, έχει χάσει την δεσπόζουσα θέση της από την ζωή μας και υποκαθίσταται από τις ιαχές των ενθρονισμένων μαυλιστών στα «τελεβίζια» και τα λοιπά μέσα μαζικής διαστροφής. H  καλλιτεχνία μετατρέπετε σε σπορά ασχήμιας, οι καλλιτέχνες σε διασκεδαστές και στην καλύτερη των περιπτώσεων εγωπαθείς ηθικοδιδάσκαλοι. Με τις  επιστήμες δεν αναζητούμε την πλήρωση μέσα από το αγαθό, παρά μόνο την παραγωγή και κατανάλωση. Η πολιτική έγινε ίδιον της ιδιοτέλειας και οι πολιτικοί Βρικόλακες που ποθούν τον ύπνο των υποτελών για να τους ρουφούν την ύπαρξη. Το χρήμα από αντικείμενο συναλλαγής έγινε προϊόν συναλλαγής. Η δημοκρατία κατάντησε πόρνη στα χέρια ανέραστων προαγωγών που όμως δεν λησμονούν αφού την δείρουν  την βιάσουν και την εξευτελίσουν με κάθε τρόπο να εξάρουν τα κάλλη, την ομορφιά και την διαχρονική αξία της.  
Δίχως μέτρο, δίχως κάλος, δίχως θάρρος, τι άλλο μας απομένει; Μήπως μια υπερκαινοφανής κατάληξη του πολιτισμού μας, κάτι σαν εκατό χιλιάδες Χιροσίμα και Ναγκασάκι, ή μια σταθερή σήψη μία γάγγραινα που θα μας τελειώσει λίγο λίγο και δίχως να το πολύ καταλάβουμε;
Δεν θέλω να πω πως ελπίδα δεν υπάρχει.  Εκείνο που θέλω να καταδείξω είναι πως όσοι αγαπούμε τον άνθρωπο, όσοι θέλουμε πραγματικά να δούμε  να χαράζει πορεία φωτεινή, δεν θα επιλέξουμε να αναλώσουμε τις ζωές μας με άρτο και θέαμα μέσα σε  Ρωμαϊκές αρένες. Θα μείνουμε εδώ στις επάλξεις του αγώνα και θα πορευτούμε επάνω στα χνάρια της Αττικής τραγωδίας και αν είναι να χαθούμε πρώτοι πριν καλά καλά ξεκινήσει το δράμα, τότε,  καλώς έχει.
Στέλιος Γιαννίκος
20/3/2012

ΠΕΡΙ ΤΩΝ ΝΕΚΡΩΝ (Στέλιος Γιαννίκος)

Περί των νεκρών ομιλώ και λέγω:

Τούτοι οι νεκροί,

πως είναι τέτοιοι δεν το γνωρίζουν.

Στις σκιές και τα σκοτάδια  μεγαλωμένοι

το φως αρνούνται πεισματικά.

Στέκουν με ορθάνοιχτα τα σάρκινά τους  μάτια,

τυφλοί μέσα στην σπηλιά τους.

Αρκούνται σ’ αυτό που βλέπουν

και το πιστεύουν όσο περισσότερο μπορούνε.

Πεισματικά αγέννητοι

Πεισματικά νεκροί

Ντύνονται  τον μανδύα της λήθης

κι ο θάνατος τους έχει εγκαταλείψει,

μαζί και της ζωής τα μεγάλα πάθη.

Αγέννητοι οι γεννημένοι,

νεκροί και απέθαντοι.

Μετεωρούν σε μια κατάσταση

υπαρξιακής ανυπαρξίας .

Δίχως ζωή για να γεννήσουν,

δίχως θάνατο για να πεθάνουν.


(Στέλιος Γιαννίκος,Μελέτη Θανάτου,Α - Ποίηση.)

Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΜΟΥ ΤΑΙΡΙΑΖΕΙ ΚΑΛΥΤΕΡΑ (Στέλιος Γιαννίκος)

5-4-2013

Ετούτη η αθλιότητα που κύκλωσε την γη, σαν ομίχλη πυκνή φροντίζει με επιμέλεια να απομακρύνει τον ήλιο και με την υγρασία της βαριά σαν σίδηρο  διεισδύει στις ψυχές και σβήνει την φλόγα – το φυσικό σώμα της ψυχής – .  Αφηνόμαστε σιγά και σταθερά σε μία παράξενη οπισθοπορεία, σα να λέμε η πεταλούδα γίνετε πάλι σκουλήκι.

Το οξύμωρο σχήμα  αυτής της παθογένειας εδράζει στον νέο τύπο ανθρώπου, τον ευφυή ηλίθιο ή από μιαν άλλη οπτική τον ηγέτη δούλο.  Είμαστε αρκετά ευφυείς για να ηγηθούμε του ζωικού βασιλείου και αρκετά ηλίθιοι για να γίνουμε δούλοι των αδυναμιών μας. 

Σφετεριστήκαμε την ευλογία που μας δόθηκε, την δύναμη του νου και γίναμε μαστιγωτές της φύσης . Είπαμε πως ο θεός πέθανε μόνο από φθόνο, για να πάρουμε εμείς την θέση του. Φτιάξαμε μία κοινωνία που ολόκληρη μοιάζει με ρωμαϊκή αρένα. Οι  θεατές καθισμένοι σε βαθιές πολυθρόνες μπροστά στα τελεβίζια, εθισμένοι στα θεάματα, τις σφαγές, το αίμα, την αδικία αυτού του κόσμου, άλλοτε ανέχονται και άλλοτε δοξάζουν τους Καλιγούλες  και τους  Νέρωνες ηγέτες τους, που σε κάθε  παράσταση υπόσχονται δώρα.

 Τούτην την Ύβρη θα την πληρώσουμε ακριβά και η ομίχλη θα αφανιστεί καθώς νομοτελειακά θα ακολουθήσει η Νέμεσις. 

Μάντης δεν είμαι να δω τα όσα θα συμβούν, μήτε σοφός να διαβάσω τα προσεχώς μελλούμενα.  Απλοί λογισμοί και εξισώσεις με οδηγούν στο συμπέρασμα ότι, ή η δύναμη της ηλιθιότητας θα μας αφανίσει, ή  θα κάνουμε στροφή προς έναν έμμετρο και φιλοσοφημένο τρόπο ζωής.  Όποιο δρόμο και αν διαλέξουμε ο πόνος θα είναι μεγάλος και αυτό θα είναι το ελάχιστο αντιστάθμισμα προς τιμωρία ή εξαγνισμό μας.

Ο θάνατος θα ’ρθει, θα χτυπήσει την πόρτα της ανθρωπότητας και θα πάρει μαζί του την ύπαρξη μας ή τις αμαρτίες μας.

Όπως και να χει, τούτη τη μιαρή ζωή δεν την θέλω, είτε έτσι είτε αλλιώς, ο θάνατος μου ταιριάζει καλύτερα