MEMENTO MORI - ΝΑ ΘΥΜΑΣΑΙ ΟΤΙ ΘΑ ΠΕΘΑΝΕΙΣ

Φάντασμα με επιδερμίδα – Στέλιος Γιαννίκος

Α.

Πολύ-δισεκατομμυριούχος, ανύμφευτος και άκληρος, δεν είχε κανέναν να φοβάται. Τους εχθρούς του μπορούσε να τους ελέγχει, αφού αυτοί  που κυβερνούσαν, τους κυβερνούσε με την δύναμη του.  Μονάχα ένα μισούσε πιο πολύ από όλα στην ζωή του, τον Θάνατο - δεν τον φοβότανε τόσο, όσο τον μισούσε - .  Μέσα του σκεφτότανε πως όσα  με κόπο, θυσίες, απάτες και κινδύνους δημιούργησε, σε μια στιγμή, αυτός ο κλέφτης της ζωής, θα τον απομάκρυνε από όλα αυτά.  Δεν τον ενοχλούσε τόσο ότι κάποια στιγμή θα πεθάνει, όσο ότι δεν θα πάρει τα πλούτη μαζί του.

 

Β.

Η πόλη είναι γεμάτη ερείπια από τους βομβαρδισμούς.  Κάπου σε ένα ξέφωτο, οι γιατροί στήσανε με αντίσκηνα ένα νοσοκομείο.  Σέ ένα μεταλλικό κρεβάτι, ένα μικρό κορίτσι είναι ξαπλωμένο.  Στο χεράκι της, μια πεταλούδα την συνδέει με τον ορό που την βοηθά να μείνει ζωντανή και κοιμισμένη. Όταν ξυπνήσει θα καταλάβει τι έχει χάσει∙ ένα αριστερό πόδι, μια μητέρα, έναν πατέρα, τρία αδέλφια, μια γιαγιά , έναν παππού, την παιδική της ηλικία…   Όταν ξυπνήσει, ένα καρφί θα σφηνωθεί στο στομάχι της και θα παραμείνει εκεί για όσα χρόνια θα συνεχίζει να ανασαίνει.

 

Γ

Πολιτικός πρόσφυγας ετών τριάντα τρία. Στα εικοσιπέντε του φυλακίστηκε για πρώτη φορά, για ένα έτος, γιατί σε μια κηδεία αναφώνησε δυνατά τρείς φορές, «Ζητώ οι ήρωες, αθάνατοι». Στα τριάντα του για δεύτερη φορά, δύο χρόνια, γιατί σε μια πολιτική εκδήλωση μίλησε με πάθος για την ελευθερία και την δημοκρατία. Τρείς εβδομάδες πριν τα τριακοστά τρίτα γενέθλια του, φίλοι ακτιβιστές τον ενημέρωσαν πως η κυβέρνηση ετοιμάζει λίστα προγραφών και θα είναι μέσα σε αυτές. Του είπαν επίσης, ότι καλό είναι να φύγει εκτός συνόρων, γιατί αν μείνει στην καλύτερη περίπτωση θα περάσει είκοσι με τριάντα χρόνια στην φυλακή.  Έτσι και έγινε. Απλοί άνθρωποι τον βοηθήσανε να μαζέψει χρήματα για να πληρώσει τους διακινητές. Η βάρκα που κανονικά θα χωρούσε δέκα άτομα, γέμισε με σαράντα  και ξεκίνησε αργά το απόγευμα. Τούς ενημέρωσαν ότι θα βρίσκονται τα ξημερώματα απέναντι. Λίγο πριν φτάσουν, τα σύγνεφα κρύψανε το φεγγάρι και ο αέρας άρχισε να φυσά.  Διακόσια μέτρα πριν την ακτή ένα κύμα έριξε τρία άτομα στην θάλασσα. Οι δύο δεν βγήκανε ποτέ – ο διακινητής αδιαφορώντας για την ζωή τους, δεν τους προμήθευσε με σωσίβια- . Εκείνος όμως ήταν νέος, «θα αντέξω» φώναζε μέσα του. Στην ακτή μια νέα ζωή τον περίμενε, θα έπιανε δουλειά, ίσως γνώριζε ένα καλό κορίτσι και θα έφτιαχνε την δική του οικογένεια, θα συνέχιζε και τον αγώνα για την πατρίδα.  Δύο ώρες πάλευε με τα κύματα και τελικά βρέθηκε στην ακτή.  Οι ντόπιοι εργάτες του χωριού, είδαν τον άνθρωπο και τρέξανε να τον βοηθήσου. Τον γυρίσαν ανάσκελα, δεν είχε σφυγμό, το κορμί του ήταν παγωμένο, πολύ αργά για να τον επαναφέρουν στην ζωή. Σήμερα ήταν τα γενέθλια του. Τριάντα τρία χρόνια πριν, στις οκτώ το πρωί ήρθε στην ζωή. Λίγες ώρες πριν ήταν ένας άνθρωπος, με όνομα και ελπίδες για το μέλλον. Τώρα είναι ένας νεκρός, χωρίς παρελθόν.

 

Δ

Το ξυπνητήρι χτυπά κάθε πρωί στις έξι. Αμέσως σηκώνεται, πλένεται, βάζει κάτι στο στόμα της και φεύγει να προλάβει το λεωφορείο. Στην κλινική, οι νοσηλευτές την καλωσορίζουν με χαμόγελα. Εδώ και ένα χρόνο, ο σύντροφος της νοσηλεύεται. Όταν πρωτοπήγε, η μνήμη του ήταν πολύ κακή, τώρα δεν θυμάται ούτε ποιος είναι. Εκείνη κάθε μέρα τον φροντίζει, τον καθαρίζει, τον χτενίζει, τον ταΐζει, του μιλά σαν να καταλαβαίνει και του διαβάζει βιβλία.  Εκείνος, μπορεί να μην αντιλαμβάνεται πολλά πράγματα, όμως νιώθει την ζεστασιά της αγάπης που του προσφέρεται.  Νωρίς το απογευματάκι, τον φιλά και φεύγει.  Που και που, περνάει μια βόλτα στα  παιδιά της, να δει και λίγο τα εγγόνια, που τόσο τα αγαπά και μετά, πίσω στην μοναξιά του σπιτιού.  Τον τελευταίο καιρό, κάθε βράδι, όταν ξαπλώνει στο κρεβάτι ένα ερώτημα πλανιέται στο μυαλό της που την κάνει να ριγεί, «άραγε ο άντρας μου είναι ζωντανός ή νεκρός; Γιατί πόσο άνθρωπος παραμένει ο άνθρωπος όταν χάνει τον Νου του;». Αυτό σκέφτεται συνέχεια και συνέχεια…  Μετά, σκεπάζετε μέχρι το κεφάλι, κάτω από το σεντόνι, κουλουριάζει το σώμα της όπως το έμβρυο και αρχίζει να κλαίει με αναφιλητά, μέχρι που την παίρνει ο ύπνος

 

Ε

Στα δεκαέξι του χρόνια, ένα παιδί βρίσκεται στο απόγειο της εφηβείας του. Πολλά πράγματα συμβαίνουν στην ζωή του.  Νιώθει μια σχετική ανεξαρτησία από τους γονείς του που το κάνει δυνατό, ερωτεύεται, ζει έντονα, νιώθει το μέλλον και την ζωή κτήμα του. Όχι όμως για όλα τα παιδία.  Στον θάλαμο τρία δέκα επτά, ένα παιδί σφαδάζει από τους πόνους.  Μεταστατικός καρκίνος στο τελευταίο στάδιο.  Η μητέρα του μερόνυχτα μαζί του με πικραμένα μάτια.  Πολλές στιγμές, ο πόνος είναι αφόρητος και φωνάζει με όλη του την δύναμη.  Ο ήχος είναι τόσο δυνατός, που κάνει συγγενείς και ασθενείς να ανατριχιάζουν στους άλλους θαλάμους.  Η μητέρα πηγαίνει ξανά και ξανά στις νοσοκόμες και παρακαλά:  «Βοηθήστε το παιδί μου, πονά δεν το ακούτε; Κάντε κάτι σας παρακαλώ, σας ικετεύω». Όμως, δεν μπορούν να το βοηθήσουν περισσότερο, του δίνουν ήδη τις μεγαλύτερες δόσεις φαρμάκων.  Η μάνα στέκει δίπλα του και προσπαθεί να το παρηγορήσει… μάταια.  Η ανακούφιση δεν βρίσκεται ούτε στα φάρμακα, μήτε στα λόγια της.   Το παιδί, κάποια στιγμή την κοιτάζει με ένα αποκαμωμένο βλέμμα και της λέει: «  Μαμά, Μαμά, δεν μπορώ άλλο, θέλω να πεθάνω».

 

 

 

ΣΤ

Η γιαγιά βγήκε από το δωμάτιο και κάλεσε τα παιδιά και τα εγγόνια να μπούνε μέσα. Είπε, « ο παππούς πεθαίνει, θέλει πριν φύγει να σας δει μια τελευταία φορά και να σας δώσει την ευλογία του». Όλη η οικογένεια μαζεύτηκε γύρω από το κρεβάτι. Φιληθήκανε, ένας ένας μαζί του. Τους μίλησε λίγο με την αδύναμη φωνή του και  ευχήθηκε τα καλύτερα και τα ομορφότερα για την ζωή τους. Οι χαρούμενες μνήμες έρχονταν σε αντίθεση με το πικρό αίσθημα του αποχωρισμού κι όλα τα πρόσωπά γιόμισαν με βουρκωμένα μάτια. Λίγο αργότερα ο παππούς έφυγε από την ζωή.  Ένα χαμόγελο στόλιζε το πρόσωπό του κι αν και νεκρός, έδειχνε φωτεινός,  σαν τον πρώτο της αυγής τον ήλιο.  Βλέπετε, είναι σπάνιο κάποιος να πεθαίνει πλήρης ημέρων, χαρούμενος κι ευτυχισμένος.

 

 

Ζ

Την στιγμή που έγραφα αυτές τις ιστορίες, ήμουν ζωντανός.  Τώρα που τις διαβάζεις, αγαπητέ αναγνώστη, δεν μπορείς να ξέρεις σε τι κατάσταση βρίσκομαι.  Ίσως να έφυγα πριν λίγα λεπτά, πριν μήνες ή χρόνια.  Δεν έχει σημασία.  Αρκεί να καταλάβουμε – όχι επιφανειακά αλλά σε βάθος – την θνητότητα μας.   Ματαιότης ματαιοτήτων, τα πάντα έρχονται και φεύγουν, σαν το νερό στο ποτάμι, που θέλει δεν θέλει θα χυθεί στην θάλασσα.  Όλοι οι άνθρωποι, οι καλοί, οι κακοί, οι όμορφοι, οι άσχημοι, οι έξυπνοι και οι όχι έξυπνοι, αφού γεννηθούν ακολουθούν την ίδια βιολογική πορεία, που θα τους οδηγήσει στον θάνατο.   Ο θάνατος δεν είναι ο εχθρός, είναι απλώς το τελευταίο επεισόδιο της ζωής.  Ας φροντίσουμε τα ενδιάμεσα επεισόδια να τα γεμίσουμε με αγάπη για τους συνανθρώπους μας και στην φύση.  Ίσως τότε – και σας το εύχομαι – να δεχτούμε αυτό το σπάνιο κι ευλογημένο προνόμιο να πεθάνουμε χαρούμενοι κι ευτυχισμένοι. 

THE MEDITATIVE ROSE -SALVADOR DALI 

SALVADOR DALI 

ΟΤΑΝ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ Ο ΔΙΑΟΛΟΣ ΠΕΡΔΕΤΑΙ

 Φάντασμα με επιδερμίδα  -  Στέλιος  Γιαννίκος

Στην ταινία του Πιερ Πάολο Παζολίνι το 1972, «Οι ιστορίες του Καρτέμπερυ», βλέπουμε τον Διάολο να στέκεται στα τέσσερα και να κλάνει ασύστολα και μέσα από τον πρωκτό του να πετάγονται καλόγεροι.  Στην Ελλάδα, όταν ο Διάολος κλάνει, πετάγονται βουλευτές, υπουργοί, στελέχη ΜΚΟ, μεγαλοπαράγοντες της οικονομίας κι αλλά διεστραμμένα πρόσωπα που μετατρέπουν την πατρίδα με σταθερούς ρυθμούς σε κολαστήριο.

Παλαιότερα, το 1923, ο Κωσταντίνος Καβάφης έγραψε το « Επιτύμβιον Αντιόχου, βασιλέως Κομμαγηνής» στο οποίο αναφέρει:

«Υπήρξεν έτι το άριστον εκείνο, Ελληνικός—

ιδιότητα δεν έχ’ η ανθρωπότης τιμιοτέραν·

εις τους θεούς ευρίσκονται τα πέραν.»

Κι όμως, από την δημιουργία του Ελληνικού κράτους, το Ελληνικό άρχισε να υποχωρεί και στην θέση του να παίρνει το Ελλαδικό.  Από Έθνος, σιγά σιγά, γίναμε χώρα.  Τα τελευταία χρόνια, γίνετε δε προσπάθεια, από χώρα να γίνουμε χώρος.  Η Ελλάδα μετατρέπετε σε ένα brand name.  «Ελάτε ξένοι κι αγοράστε, έχουμε ωραία Greek Λιμάνια, Greek ιχθυοκαλλιέργειες, Greek σιδηροδρόμους, Greek Νοσοκομεία, Greek το ένα, Greek το άλλο…»

 

Και για να κλείσω με έναν τρίτο στοχαστή ο Φρειδερίκος Νίτσε κάπου λέει, πως ο Ελληνικός πολιτισμός προσέφερε τα μέγιστα στον παγκόσμιο πολιτισμό, αλλά δεν ήξερε πότε να πεθάνει.  Και, να που αργοσβήνει κι ο πόνος είναι αβάσταχτος για όσους το Ελληνικόν αγάπησαν κι ακόμα περισσότερο για όσους από εμάς Ελληνικά ζούμε.

 

Υπάρχει ελπίδα;

Θα αφήσουμε τα Διαβολογεννήματα, τα σάπια βδελύγματα της δυστοπίας να μας καταπιούν;

Το άριστο εκείνο, Ελληνικός- είναι μια πανανθρώπινη αξία.

Η ευθύνη μας για αφύπνιση κι αγώνα δεν είναι μόνο για εμάς, αλλά και για την παγκόσμια κοινότητα.  Τι θα γίνει ο λεγόμενος δυτικός πολιτισμός χωρίς τις αξίες που γέννησε ο Ελληνισμός.  Μια σύγχρονη, χρηματιστική και τεχνολογική απολυταρχία γενάτε, που θέλει να καταπιεί κάθε ανθρώπινη αξία, για το όφελος των ελαχίστων.  Ο αγώνας μας, είναι η ανθρωπιστική υποχρέωση μας.  Να δώσουμε φως να αναστήσουμε τις αξίες… κι αν χάσουμε, τουλάχιστον να πέσουμε με αξιοπρέπεια.

 ......

Η φωτογραφία, από την ταινία του Πιερ Πάολο Παζολίνι το 1972, «Οι ιστορίες του Καρτέμπερυ» (I racconti di Canterbury)

 

ΕΠΟΥΡΑΝΙΑ ΦΛΟΓΑ

Φάντασμα με επιδερμίδα  -  Στέλιος  Γιαννίκος

Μα τον Άγιο Τουρκολέκα, καλύτερα να σκύψεις το κεφάλι σου

για να στο κόψουν, παρά για να υποταχτείς. 

Τι είμαι, τι δεν είμαι στη ζωή μου; 

Ένα σκουλήκι που πεισματικά θέλει να γεννηθεί πεταλούδα.

Να απλώσω τα πολύχρωμα  φτερά μου και να πετάξω στα ανώτερα. Να συναντήσω την επουράνια φλόγα και να αυτοπυρποληθώ.

ΥΓ: Η Ομορφιά μπορεί να μην σώσει τον κόσμο, είναι όμως ανάσα

'Αγιος Ιωάννης Τουρκολέκας

Η ΠΥΡΗΝΙΚΗ ΜΑΣ ΗΛΙΘΙΟΤΗΤΑ

Φάντασμα με επιδερμίδα - Στέλιος Γιαννίκος

Στα τελεβίζια οι δημοσιογραφούντες φουμαρολόγοι, με τις μεταξωτές κορδέλες τους, μας ενημερώνουν για το πως θα μπορούσαμε να επιβιώσουμε μετά από έναν γενικευμένο πυρηνικό πόλεμο. Σε αυτό το πλαίσιο της τρομολαγνίας, ξεχάσανε το σημαντικότερο, να μας που τις αλήθειες που μας αφορούν.

Πρώτα από όλα, ότι η πραγματική αιτία ενός ολοκληρωτικού πολέμου, δεν είναι άλλη από την ανθρώπινη ηλιθιότητα.  Μάλιστα, αυτό το υπερτιμημένο είδος για την λογική του, που λέγετε άνθρωπος, βιώνει μια εποχή όπου στην κορυφή των κυβερνήσεων του, βρίσκονται κατά πλειοψηφία τα χειρότερα δείγματα του. Αν επιθυμούμε να επιβιώσουμε ως είδος θα πρέπει να αλλάξουμε την στρατηγική μας και να προτάξουμε την λογική και το ανθρώπινο συμφέρων, πάνω από τις ιδιοτελείς ατομικές ασθένειες του πνεύματος.

Επιπροσθέτως, σε μια τέτοια περίπτωση η γηραιά ήπειρος θα είναι η πρώτη που θα καταστραφεί.  Αυτό οφείλετε τόσο στην γεωγραφία, το μέγεθός, τους διατροφικούς πόρους και τις πολιτικές της.  Δε, η Ελλάς, μια χώρα γεμάτη από στρατηγικούς στόχους – βλέπε Σούδα, Αλεξανδρούπολη Λάρισα κλπ – αποτελεί έναν από τους πρωταρχικούς στόχους των πυραύλων. Επίσης, ότι δεν καταστρέψει η πυρηνική σχάση, θα το τελειώσουν οι απέραντες πυρκαγιές που θα προκληθούν εξαιτίας του γεγονότος. 

Ας πούμε το λοιπόν, ότι θα δώσετε τα ωραία σας χρήματα για να φτιάξετε ένα πυρηνικό καταφύγιο. - Όταν λέμε πυρηνικό καταφύγιο, δεν εννοούμε καταφύγιο για βομβαρδισμούς που το βαφτίσαμε πυρηνικό -.  Τι θα συμβεί;  Θα παραμείνετε εγκλωβισμένοι σε έναν στενό χώρο για κάποιους μήνες, μέχρι να τελειώσουν τα τρόφιμα και να αναγκαστείτε να βγείτε στην επιφάνεια. Σε αυτό το διάστημα δεν μπορώ να είμαι σίγουρος ότι θα μπορέσετε να είστε ψυχικά υγιής ή αν θα είσαστε ένας διαταραγμένος νοητικά άνθρωπος.  Ας υποθέσουμε όμως ότι είστε μια χαρά. Ναι, θα είστε μια χαρά μέχρι να συναντήσετε τον έξω κόσμο.  Τα μόνα πράματα που θα συναντήσετε στην επιφάνεια της γης, θα είναι τα συντρίμμια και οι κατσαρίδες. Το νερό θα είναι μολυσμένο, το ίδιο και η ατμόσφαιρα και όσο για το φαγητό, δυσεύρετο.  Το πιθανότερο λοιπόν, θα είναι να πεθάνετε ή από την πείνα ή από την ραδιενέργεια ή από συνδυασμό και των δύο.  Μιλάμε για μια επώδυνη πορεία προς το θάνατο.  Ας υποθέσουμε όμως ότι θα είστε από εκείνους τους ελάχιστους που θα επιβιώσουν για να συνεχίσουν το είδος.  Σε τι κόσμο θα ζήσετε;  Χωρίς ηλεκτρισμό, χωρίς μηχανές, χωρίς υγειονομικές υπηρεσίες, με βασικά εργαλεία, θα προσπαθήσετε να χτίσετε έναν καινούργιο κόσμο όπως κάποτε το έκαναν οι πρωτόγονοι άνθρωποι. Μόνο που αυτοί ζήσανε σε ένα πλούσιο σε ζωή και καθαρό περιβάλλον.  

Ας αφήσουμε λοιπόν τις ανοησίες. Αν θέλουμε να επιβιώσει το είδος μας, αν θέλουμε να ζήσουμε με αξιοπρέπεια θα πρέπει να αλλάξουμε πορεία.  Θα πρέπει να αναδείξουμε την παιδεία, ως πρωτεύον υποχρέωση, δική μας και της κοινωνίας.  Θα πρέπει να ενισχύσουμε την ανθρώπινη αλληλεγγύη, την αγάπη στον συνάνθρωπο, αλλά και σε όλα τα ζώντα και μη ζώντα όντα. Θα πρέπει να απαιτήσουμε την πολιτική μας συμμετοχή στην οργάνωση την κοινωνίας.  

Αν αλλάξουμε θα επιβιώσουμε, αν δεν αλλάξουμε… τζογάρουμε.

ΠΟΙΗΤΗΣ ΑΠΕΥΘΥΝΕΤΑΙ ΣΕ ΑΥΤΟΚΤΟΝΟ ΠΟΙΗΤΗ

 Φάντασμα με επιδερμίδα - Στέλιος Γιαννίκος

Γιατί, γιατί, γιατί να χαραμίζεσαι

και πάνω στο σχοινί να τραμπαλίζεσαι;

Στο ταβάνι οι μαίανδροι, γύψινο στεφάνι,

για μια ψυχή που δεν μπόρεσε ποτέ να γιάνει. 

Το πως και το γιατί, δεν συμβιβάστηκες∙

μέσα στο κλουβί, να αυνανίζεσαι.

Αρνήθηκες των μαυλιστών τα πάθη.

Βυθίστηκες στων εραστών τα βάθη.

Γιατί, γιατί, γιατί, να χαραμίζομαι;

Στη χθαμαλή πολιτεία, να συντρίβομαι. 

Αναζητώ μια αρχή ή ένα τέλος

Ελεύθερος να ζώ ή να πεθάνω.

Αφιερωμένο στους ποιητές (με την στενή κι την ευρεία έννοια του όρου) που επέλεξαν αυτοθέλητα να αναχωρήσουν προς το επέκεινα

Στις φωτογραφίες μερικοί αγαπημένοι μου φίλοι, που επέλεξαν το τέλος τους.

• Κώστας Καρυωτάκης.  Στις 21 Ιουλίου 1928, το απόγευμα 4.30 μ.μ., και σε ηλικία μόλις 32 ετών, ο Κώστας Καρυωτάκης περπάτησε από το καφενείο «Ουράνιος Κήπος» της Βρυσούλας προς τη θέση Βαθύ της Μαργαρώνας, μια απόσταση περίπου 400 μέτρων. Ξάπλωσε κάτω από έναν ευκάλυπτο και αυτοκτόνησε με πιστόλι στην καρδιά.

• Έρνεστ Χέμινγουεϊ. Στις 2 Ιουλίου του 1961, αυτοπυροβολήθηκε στο κεφάλι με κυνηγετικό όπλο. Τα τελευταία χρόνια δεν ήταν ο εαυτός του, αυτό που ήθελε να είναι. 

• Πηνελόπη Δέλτα. Στις 27 Απριλίου 1941, τα Γερμανικά στρατεύματα μπαίνανε στην Αθήνα κι η Πηνελόπη έπινε το δηλητήριο.

• Περικλής Γιαννόπουλος. Στις 8 Απριλίου 1910, πήγε με άμαξα στον Σκαραμαγκά. Ζήτησε του Αμαξά να του δώσει για λίγο το άλογο για να το ιππεύσει. Καβάλησε το άσπρο άλογό του και μπήκε μαζί του στη θάλασσα του Σκαραμαγκά. Καθώς το άλογο έτρεχε πάνω στα νερά, εκείνος έβγαλε το περίστροφό του και αυτοπυροβολήθηκε στο κεφάλι.

• Γιούκο Μισίμα Στις 25 Νοεμβρίου 1970,διαμαρτυρώμενος για την κατάσταση στην Ιαπωνία,  έκανε Σεπούκου (παραδοσιακός τρόπος τερματισμού της ζωής στην Ιαπωνία. Ο μελλοθάνατος σχίζει τα σωθικά του με το μικρό του σπαθί και μετά ο βοηθός του τον αποκεφαλίζει

• Ιωάννης Συκουτρής. Στις 22 Σεπτεμβρίου 1937, απογοητευμένος από την ελληνική αλλά και διεθνή κατάσταση. Κουρασμένος από την λάσπη που του έριξαν κάποιοι κίβδηλοι σχετικά με το αριστουργηματικό του πόνημα (ανάλυση και μετάφραση του Συμποσίου του Πλάτωνα), Επισκέπτεται την Ακροκόρινθο. Πρώτα περιηγείται στον αρχαίο χώρο και μετά πίνει δηλητήριο στο ξενοδοχείο.

Κώστας Καρυωτάκης

Έρνεστ Χέμινγουεϊ

Περικλής Γιαννόπουλος

Γιούκο Μισίμα

Ιωάννης Συκουτρής

ΤΗΝ ΟΓΔΟΗ ΗΜΕΡΑ

 Φάντασμα με επιδερμίδα - Στέλιος Γιαννίκος

Την όγδοη ημέρα ο Θεός φόρεσε μια μορφή για να μπορέσει να γίνει  ορατός στους αγγέλους και στα άλλα όντα που εργάστηκαν για τη δημιουργία ενός ακόμα κόσμου.  Ανάμεσά τους ήτανε και ένας αγαθός δαίμων που γεννήθηκε μόλις ένα χιλιοστό του δευτερολέπτου πριν τελειώσει η έβδομη ημέρα.

Αυτό το ένα  χιλιοστό  μπορεί να ακούγεται σαν κάτι εξαιρετικά μικρό, όμως ο χρόνος της δημιουργίας δεν έχει σχέση με τον ανθρώπινο. Αυτό το ελάχιστο, μπορεί να αντιστοιχεί σε χιλιάδες ή ακόμα σε  εκατομμύρια χρόνια.

Ο  Νεαρός δαίμων, μέσα στον ενθουσιασμό του, μίλησε στο θεό και του είπε πόσο θαυμαστά είναι τα δημιουργήματα του και πως το πιο θαυμαστό από όλα είναι αυτό το ον που ονομάζεται άνθρωπος. Ο θεός τον άκουσε, του χαμογέλασε και ευθύς εξαφανίστηκε.

Τότε ένας άγγελος από τους πρώτους που μπήκαν στην υπηρεσία του θεού και από τους πιο πολύπειρους πλησίασε τον δαίμονα και του είπε: «Ο θεός είναι Αγαθός και μας συγχωρεί όλους για τις αμαρτίες που μας βαραίνουν. Θέλει να τον δοξάζουμε από χαρά και όχι από φόβο.  Για τον λόγο αυτό δεν τιμώρησε τον άγγελο πού πήρε την πρωτοβουλία φτιάξει, πέρα από τις εντολές του, τον άνθρωπο. Αντίθετα, όπως και σε εσένα, του χαμογέλασε. Να ξέρεις ακόμα ότι αυτό το πλάσμα έχει μεγάλες αδυναμίες και ελαττώματα και αποτελεί μικρή παραφωνία στη λειτουργία του κόσμου...

Αυτά τα οποία μόλις διαβάσετε αγαπητοί μου αναγνώστες πιστέψτε με είναι απολύτως αληθινά. Μου τα παρουσίασε μέσα στον νου, ο Δαίμων του εαυτού μου. Ναι, αυτός που γεννήθηκε ένα χιλιοστό του δευτερολέπτου πριν από το τέλος της έβδομης  ημέρας της δημιουργίας του Κόσμου» .

ΣΤΗΝ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ: Xαλκογραφία/ακουαρέλα Ο Παλαιός των Ημερών είναι ο τίτλος ενός σχεδίου του Γουίλιαμ Μπλέικ, που αρχικά δημοσιεύτηκε ως προμετωπίδα ενός έργου του 1794, «Η Ευρώπη μια προφητεία».

[Ο William Blake (28 Νοεμβρίου 1757 – 12 Αυγούστου 1827) ήταν Άγγλος ποιητής, ζωγράφος και χαράκτης.]

ΣΗΜΕΡΑ

Φάντασμα με επιδερμίδα - Στέλιος Γιαννίκος

 

Το παρελθόν βρίσκεται στο σήμερα,

το παρών βρίσκεται στο σήμερα

και το μέλλον βρίσκεται στο σήμερα.

 

Στο σήμερα γεννιέσαι,

στο σήμερα ζεις,

στο σήμερα παθαίνεις.

 

Τα πάντα αποτελούν μια ενότητα.

Για την οπτική της διαφορετικότητας

φταίνε οι αδύναμες ανθρώπινες αντένες

Στο μέλλον, σε μια άγεη κατάσταση,

λίγο πριν το μερικό γίνει ένα με το αδιαίρετο,

ίσως αντιληφθούμε ότι και το σήμερα τελικά δεν υπάρχει.

ΜΕ ΤΗΝ ΜΑΤΙΑ ΤΟΥ ΕΤΟΙΜΟΘΑΝΑΤΟΥ

 

Στέλιος Γιαννίκος

 

Α

Κοιτάζω τον κόσμο με τη ματιά του ετοιμοθάνατου.

Άραγε, ποιο είναι το νόημα της ζωής;

Όσο και να το αναζητώ δεν το βρίσκω. 

Ίσως να μην έχει. 

Μπορεί να βρίσκετε σε μία διάσταση κρυφή από τις αισθήσεις των ανθρώπων.

Κι όμως, ο καθένας, αντί να αναζητήσει την ουσία της ζωής μέσα από την συμπαντική μας φύση, επιλέγει το νόημα που πρόσκαιρα τον βολεύει.

Β

Κοιτάζω τον κόσμο με τη ματιά του ετοιμοθάνατου .

Τι και αν νικήθηκα στα πεδία ων μαχών.

Ήταν οι μαυλιστές που έσπειραν τα άλογα και επικρατήσανε...

Παραδέχομαι την πολιτική μου ήττα.

Μα ο εαυτός μου παραμένει αδάμαστος κι ελεύθερος.

Παρά να υποταγώ, επιλέγω να αναχωρήσω.

Γ

Κοιτάζω τον κόσμο με τη ματιά του ετοιμοθάνατου .

Η φιλοσοφία ήταν που μου γνώρισε το αληθινό πρόσωπο του θανάτου. 

Όχι, δεν είναι σκληρός και μοχθηρός, δεν είναι ο εχθρός.

Είναι μέρος της φύσης, 

είναι το σημαίνον που μας δείχνει το τέλος μιας διαδρομής

και για τούτο καλός και χρήσιμος.

……

Φωτογραφία:

Ο θάνατος του Κάτωνος τού Νεότερου. Έργο τού Λουί-Αντρέ-Γκαμπριέλ Λουσέ (1797)

Ο Κάτωνας ήταν  έντιμος, ηθικός, που ζούσε σύμφωνα με την Στωική φιλοσοφία και υπερασπιστής της δημοκρατίας στην Ρώμη. 

Μετά την ήττα των δημοκρατικών στη Μάχη της Θάψου, τον Απρίλιο του έτους 46 π.Χ., αυτοκτόνησε σε ηλικία 48 ετών.

Πριν την αναχώρηση του από τα επίγεια κάλεσε τους φίλους του σε δείπνο στο οποία αναπτύξανε φιλοσοφική συζήτηση.

Ύστερα έδωσε τα συνθήματα στις φρουρές και όρκισε τους συντρόφους του να κάνουν ειρήνη με τον Καίσαρα για να μην καταστραφεί η πόλη της Ιτύκης.

Αργότερα πήγε στην σκηνή του και με το ξίφος του άνοιξε την κοιλιά του.

Όταν τον πήραν είδηση, καλέσανε γιατρό ο οποίος έβαλε τα σωθικά του ξανά στην κοιλιά και την έραψε. 

Ο Κάτων όμως με όση δύναμη του είχε απομείνει έσκισε τα ράμματα και αναχώρησε με τον τρόπο που επέλεξε.

 

Ο ΝΕΚΡΟΣ

 Φάντασμα με επιδερμίδα - Στέλιος Γιαννίκος

.

Τα κύτταρα μου έχουν συνασπισθεί σε μια ενιαία ομάδα και φωνασκούν: ζήσε, ζήσε, ζήσε...
Μα είναι πολύ αργά, είμαι ο Νεκρός.

Ένα βλήμα έχει εισχωρήσει στο στήθος μου και κινείται αργά προς την καρδιά μου.
Ένα βλήμα που κατασκευάστηκε στα υπόγεια της αηθούς χρηματοοικονομικής κερδοσκοπίας, από τα χέρια των πολιτικών βρικολάκων.
Με την υποστήριξη του υπόδουλου γένους των υπηκόων, στήθηκε ο κόσμος του εγκλήματος.

Και γω, περπατώ τώρα στο παρθένο δάσος των ψυχών, καθοδηγούμενος από τον Κανένα, έναν ερασιτέχνη μάγο της φυλής των Αληθινών Ανθρώπων.

Μέσα μου τα κύτταρα φωνάζουν: ζήσε, ζήσε, ζήσε…
Μα είναι πολύ αργά, είμαι ο Νεκρός.
...........

Υγ: Νιώθω καλύτερα τώρα που είμαι ο Νεκρός, παρά ο ζωντανός στον κόσμο σας.

Στην φωτογραφία από την ταινία "Dead Man" (Ο Νεκρός) του 1995 σε σκηνοθεσία Jim Jarmusche, ο πρωταγωνιστής William Blake (Johnny Depp) ταξιδεύει πάνω στην βάρκα για τον άλλο κόσμο.

Ο ΜΑΛΑΚΑΣ

Φάντασμα με επιδερμίδα – Στέλιος Γιαννίκος.

 

 

Για 55 χρόνια δεν θεωρούσα τον εαυτό μου Μαλάκα. Έναν τίτλο με τον οποίο κοσμούσα μια σειρά ανθρώπων. Τώρα θα μου πείτε, τι εννοείς με τον όρο Μαλάκα; Ε, τι να σας πω, ότι καταλαβαίνετε.

Από μικρός ήθελα να ξεχωρίσω, ήμουν καλός μαθητής αλλά και μαγκάκι. Στο πανεπιστήμιο πέρασα με την πρώτη και με καλό βαθμό. Έπιασα δουλειά και γρήγορα ανελίχθηκα. Από μαθητευόμενος, σε δύο μόλις χρόνια προϊστάμενος και λίγο πριν κλείσω τα τριάντα διευθυντής. Στα τριάντα πέντε μου, γνώρισα την γυναίκα μου και μαζί κάναμε τρία παιδιά. Είναι μεγάλο το κύρος του να είσαι παντρεμένος. Στον κύκλο μας, συμμετείχαμε σε διάφορες εκδηλώσεις όπου τα μεγάλα στελέχη ερχόμασταν κοντά και κάνανε τις μπίζνες που δεν θέλαμε να γίνουν στο γραφείο, καπνίζοντας πούρα και πίνοντας ακριβό ουίσκι. Ενώ οι σύζυγοι -άντρες ή γυναίκες- απολαμβάναν τον υπαίθριο χώρο μέχρι που να καπνίζαμε τα πούρα μας και να βγαίναμε και μείς στον ήλιο.

 

Μέσα μου είχα ιεραρχήσει την εξουσία σύμφωνα με τα πιόνια στο σκάκι. 

Πρώτα οι στρατιώτες, η χαμηλότερη κλίμακα. Όσοι δεν φρόντιζαν να ανέβουν στην ιεραρχία γρήγορα, δεν είχαν ιδιαίτερη αξία, ήταν τα εργαλεία του συστήματος.

Στην συνέχεια οι πύργοι, ήταν αυτοί που ξέφευγαν από την αφάνεια και φορτωνόντουσαν μια σειρά από ευθύνες που τους έδιναν κύρος και εξουσία.

Ύστερα τα αλογάκια, ήταν αυτοί που ξεχώριζαν για την ευελιξία τους και μπορούσαν να περνάνε πάνω από τα εμπόδια και να δίνουν δυνατά χτυπήματα στους ανταγωνιστές εκεί που δεν το περιμένουν.

Εγώ έφτασα να είμαι Αξιωματικός, στεκόμουν δίπλα στον Βασιλιά και την Βασίλισσα και είχα το προνόμια να ανήκω στον στενό κύκλο τους. Είχα απεριόριστες δυνατότητες, αλλά μόνο μέσα στα πλαίσια που μου όριζαν οι κανόνες του παιχνιδιού.

Το πιο ωραίο πράγμα ήταν να είσαι βασιλιάς, ακόμα καλύτερο κι από την βασίλισσα. Μπορεί το πρωτόκολλο να σε ανάγκαζε να ζεις μέσα σε στενά πλαίσια, αλλά, όλοι ζούσαν και εργαζόντουσαν για εσένα.

Μέχρι τα πενήντα πέντε μου πίστευα ότι όσοι ανεβαίνουν στην κλίμακα της εξουσίας το κάνουν με την αξία τους και όσοι στην πορεία αυτή κατακρημνίζονται το παθαίνουν από τα δικά τους λάθη. Όλη μου την ζωή, εργάστηκα με μόχθο για να φτάσω ψηλά, πολύ ψηλά. Ακολούθησα με θρησκευτική ευλάβεια όλα όσα έπρεπε να κάνω. Ήμουν στην κυριολεξία ένας τελειομανής, με απόλυτη αφοσίωση στους στόχους μου. Πιο πάνω από την επαγγελματική μου καριέρα δεν έβαλλα ούτε την οικογένεια μου. Όλα πήγαιναν όπως είχα προβλέψει και ήμουν πολύ κοντά στο να γίνω εγώ ο επόμενος Βασιλιάς.

Εκείνο το τελευταίο βράδυ κοιμήθηκα ήρεμα και με αυτοπεποίθηση. Δεν γνώριζα ότι το επόμενο πρωί θα βρισκόμουνα μπροστά στην καταστροφή των φιλοδοξιών μου. Όχι δεν είχα κάνει εγώ κάποια λάθος. Έπεσε ο Βασιλιάς και μαζί του συμπαρέσυρε τους ακόλουθους του.
Τώρα κατάλαβα ότι τόσα χρόνια ήμουν Μαλάκας. Θα αναρωτιέστε βέβαια, γιατί;
Ήμασταν όλοι πιόνια, ακόμα και ο Βασιλιάς.

ΕΜΒΑΤΗΡΙΟ ΠΕΝΘΙΜΟ ΚΑΙ ΚΑΤΑΚΟΡΥΦΟ

Κώστας Καρυωτάκης

 Στο ταβάνι βλέπω τους γύψους.

Μαίανδροι στο χορό τους με τραβάνε.

Η ευτυχία μου, σκέπτομαι, θα 'ναι

ζήτημα ύψους.

Σύμβολα ζωής υπερτέρας,

ρόδα αναλλοίωτα, μετουσιωμένα,

λευκές άκανθες ολόγυρα σ' ένα

Αμάλθειο κέρας.

Ταπεινή τέχνη χωρίς ύφος,

πόσο αργά δέχομαι το δίδαγμά σου!

Όνειρο ανάγλυφο, θα 'ρθω κοντά σου

κατακορύφως.

Οι ορίζοντες θα μ' έχουν πνίξει.

Σ' όλα τα κλίματα, σ' όλα τα πλάτη,

αγώνες για το ψωμί και το αλάτι,

έρωτες, πλήξη.

Α! πρέπει τώρα να φορέσω

τ' ωραίο εκείνο γύψινο στεφάνι.

Έτσι, με πλαίσιο γύρω το ταβάνι,

πολύ θ' αρέσω.

Από την ποιητική συλλογή «Ελεγείες και Σάτιρες».

ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΚΡΙΒΩΣ ΑΝΘΡΩΠΟΙ – ΕΙΝΑΙ ΜΑΥΡΟΙ ΑΦΡΙΚΑΝΟΙ

 

Στέλιος Γιαννίκος

 

Είναι αλήθεια ότι στον λεγόμενο «δυτικό πολιτισμό» καταργήθηκε η δουλεία;

Μήπως απλά μεταβλήθηκε σε κάτι ακόμα μεγαλύτερο;

Η δουλεία αποτελεί έναν αρχαίο θεσμό που νομιμοποιούσε την μετατροπή του ανθρώπου σε ιδιοκτησία.  Σήμερα στον «δυτικό πολιτισμό» ο θεσμός αυτός είναι παράνομος. Όμως δεν υπάρχει κανένας νόμος που να απαγορεύει να μετατρέπετε ένα ολόκληρο κράτος σε ιδιοκτησία τρίτων. Στη σύγχρονη εποχή  η έννοια της αποικιοκρατίας μετατράπηκε σε διμερής συμφωνίες κρατών, που επιβάλουν τις ληστρικές συμβάσεις εταιριών. Έτσι έχουμε από την μία πλευρά ένα κράτος να ευημερεί και ένα άλλο όπου οι συνθήκες διαβίωσης είναι άθλιές έως εξοντωτικές.

 

Με αφορμή τα γεγονότα στον Νίγηρα, πολλά ακούγονται και πολλά λέγονται. Αν πιστέψουμε την πλειοψηφία των ενημερώσεων που λαμβάνουμε, τότε, το μεγάλο πρόβλημα στον Νίγηρα είναι το στρατιωτικό πραξικόπημα που επέβαλε μια χούντα. Όμως ο Νίγηρας και πριν το πραξικόπημα ήταν μια πολύ φτωχή χώρα που η πλειοψηφία του λαού ζει χωρίς τα απαραίτητα. Η Έκθεση της UNICEF υπολογίζει σε 1,5 εκατομμύρια τα παιδιά κάτω των 5 ετών που πάσχουν από υποσιτισμό εκ των οποίων τα 430 χιλιάδες βρίσκονται στο κρίσιμο όριο που επιφέρει θάνατο.

Τι φταίει;  Ο Νίγηρας, είναι άλλη μια πρώην αποικία της «φιλελεύθερης, δημοκρατικής» Γαλλίας. Το τίμημα της αποχώρησης των αποικιοκρατών Γάλλων ήταν η πολιτική και οικονομική υποτέλεια του κράτους στην Γαλλία. Δηλαδή κερδισμένη ήταν στο 100% η Γαλλία αφού μείωσε το δυσβάσταχτο κόστος της συντήρησης των αποικιών ενώ κράτησε τα οφέλη από αυτές. Ο Νίγηρας επί παραδείγματι είναι από τους μεγαλύτερους παραγωγούς ουρανίου παγκοσμίως. Είναι ο έβδομός παραγωγός παγκοσμίως και καλύπτει περίπου το 18% του ουρανίου για την ηλεκτροδότηση της Γαλλίας.  Και, πόσο πληρώνει η Γαλλία, περίπου το 5% της αξίας του. Δε, στον Νίγηρα μόνο ένα πολύ μικρό ποσοστό του λαού έχει ρεύμα.

 

Όμως, για να καταλάβουμε καλύτερα το καθεστώς που επιβλήθηκε, όχι μόνο στον Νίγηρα αλλά γενικά στα κράτη που είναι πρώην αποικίες της Γαλλίας, μπορούμε να δούμε συνοπτικά τους βασικούς όρους για την απόκτηση της «ανεξαρτησίας»[i]:

 1) Την πληρωμή του Αποικιακού Χρέους  για τα «οφέλη» της  αποικιοποίησης των χωρών πιο συγκεκριμένα τις υποδομές που χτίστηκαν κατά τη διάρκεια που ανήκαν στη «μητροπολιτική» Γαλλία.

2) Αυτόματη κατάσχεση των συναλλαγματικών αποθεμάτων των 14 αποικιών τα οποία μεταβιβάζονταν στην κεντρική τράπεζα της Γαλλίας μέσω ενεργών τραπεζικών λογαριασμών. Ειδικότερα προβλέπεται η υποχρεωτική παρακράτηση του 65% των αποθεμάτων ξένου συναλλάγματος και επιπρόσθετα 20% για την κάλυψη βραχυπρόθεσμων χρηματοοικονομικών υποχρεώσεων.

3) Η Γαλλία έχει το αποκλειστικό δικαίωμα πρώτη να αποφανθεί αν θα εκμεταλλευτεί πρώτες ύλες ή άλλους φυσικούς πόρους σε σχέση με οποιαδήποτε άλλη χώρα.

4) Προτεραιότητα στα συμφέροντα γαλλικών επιχειρήσεων σε προκηρύξεις δημόσιων έργων.

5) Αποκλειστικό δικαίωμα παροχής στρατιωτικού εξοπλισμού και εκπαίδευσης αξιωματικών του στρατού.

6) Το δικαίωμα της Γαλλίας να αναπτύξει στρατεύματα στην πρώην αποικία και να παρέμβει στρατιωτικά προκειμένου να υπερασπιστεί τα συμφέροντα της και περαιτέρω την ύπαρξη στρατιωτικών βάσεων. Συνεπώς δεν πρέπει να μας προκαλούν έκπληξη οι δηλώσεις του Ε. Μακρόν.

7) Η υποχρέωση η γαλλική γλώσσα να καταστεί η επίσημη γλώσσα του κράτους, η οποία θα χρησιμοποιείται σε όλες τις εκπαιδευτικές βαθμίδες.

8) Η υποχρέωση χρησιμοποίησης του αφρικανικού αποικιακού φράγκου (FCFA) για τις πρώην 14 αποικίες μέσω της σύστασης νομισματικής ένωσης.

9) Υποχρέωση σύνταξης έκθεσης για τον ετήσιο ισολογισμό και τα συναλλαγματικά αποθέματα.

10) Άρνηση συμμετοχής σε οποιαδήποτε Συμμαχία εκτός αν εγκριθεί από τη Γαλλία.

11) Υποχρέωση ευθυγράμμισης και στήριξης της Γαλλίας σε περίπτωση πολέμου ή παγκόσμιας κρίσης.

Το ερώτημα λοιπόν παραμένει. Καταργήθηκε η δουλεία στον «Δυτικό πολιτισμό»;

Προσωπικά θα πω, επί της ουσίας όχι!

Το χειρότερο πρόσωπο της Δύσης βρίσκεται εκεί που η φτώχεια, η πείνα και γενικά η εξαθλίωση είναι αποτέλεσμα δικών της οπορτουνιστικών ενεργειών.

Και, το χειρότερο από όλα είναι ότι ό λαός της δύσης, που απολαμβάνει τα αγαθά του τεχνολογικού μας πολιτισμού, δεν θέλει να πιστέψει ότι το κράτος του, η πατρίδα του κι ο ίδιος ευημερεί πάνω στην αθλιότητα και τα πτώματα ανθρώπων ενός άλλου πολιτισμού.

 

Για την Δύση η Αφρική Κείται Μακράν και οι Αφρικανοί δεν είναι ακριβώς άνθρωποι.    

 

---

[i] Από το 1 έως το 11 αντιγράφτηκαν αυτούσια από το άρθρο της κυρίας Ναταλί Γλέζου που δημοσιεύτηκε στις 18.8.2023 στην διαδικτυακή σελίδα Left.gr με τίτλο: Ο ψυχρός πόλεμος Ανατολής – Δύσης μεταφέρεται στην Αφρική ( Για να διαβάσετε όλο το άρθρο συνδεθείτε στο   https://left.gr/news/o-psyhros-polemos-anatolis-dysis-metaferetai-stin-afriki )

ΜΕ ΤΟ ΨΕΥΔΟΝΥΜΟ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ [ΕΚΛΟΓΕΣ 10 ΑΠΟ 10 ]

(Στέλιος Γιαννίκος, Το κόκκαλο ή Περί εθελόδουλης ηθικής κωμωδία)

.

Ήταν κάποτε μίαν όμορφή κυρία

κι όλοι την αγαπούσαν την Δημοκρατία.

Ήταν μία αγάπη δοτική,

μα πάει καιρός που απέθανε κι αυτή.

Τώρα γιομίσαμε δημοκρατίες,

με πόδια στραβά και μύτες γωνίες.

Ανήθικες ετούτες , βρώμικες ιστορίες,

πίσω από το ψευδώνυμο κρύβονται αμαρτίες.

Τυχαίο δεν είναι, που οι τραπεζίτες,

 με δικά τους χρήματα τις συντηρούνε.

Μήτε που για την χάρη τους, 

τους πολέμους δικαιολογούνε.

Και κείνοι, που λέγονται πολιτικοί,

μα στην ουσία είναι ολιγάρχες αιρετοί, 

τ’ όνομα αυτό, εμπρός στον κόσμο το  επευφημούν,

μα στα κρυφά, γελούν και το λοιδορούν.

Ω, συ γλυκιά  Δημοκρατία,

π’ ασελγούν στον τάφο σου τα θηρία.

Είναι λίγοι εκείνοι που σε θυμούνται

και την μνήμη σου άδολα  τιμούνε.

ΚΡΕΟΝΤΑ ΑΚΟΥΣ; [ΕΚΛΟΓΕΣ 9 ΑΠΟ 10 ]

(Στέλιος Γιαννίκος, Το κόκκαλο ή Περί εθελόδουλης ηθικής κωμωδία)

-

Ποιος την ακούει αυτή την ξεπεσμένη, 

την ψωριάρα την μιξοπαρθένα Αντιγόνη,

που θέλει νους νόμους να παραβεί

για λόγους ήθους, καθώς λέει.

Εμείς θέλουμε κανόνες, 

θέλουμε νόμους ποιο αυστηρούς!

Να τηρείται τον νόμο ρεμάλια, αλλιώς,

 πρόστιμο και φυλάκα παλιό ξεφτίλες.

Εμείς θέλουμε κράτος και εξουσία!

Θέλουμε κυβέρνηση με πυγμή,

και ψηλά στον ιστό σχοινί με θηλεία,

για να έχετε όλοι εσείς τον φόβο.

Σκατά στον τάφο σου Αντιγόνη!

και ακόμη καλύτερα να μείνεις άθαφτη

να τρώνε το κορμί σου τα όρνια

να σε βλέπουν οι υπόλοιποι και να μαθαίνουν.

Με ακούς Κρέοντα; Εγώ! Εγώ! Εδώ για να σε υπηρετώ!

Τα πάντα θα κάνω για σένα με χαρά

 -και για μια τσέπη γιομάτη-…

Εγώ! Εγώ!  Εδώ για να σε υπηρετώ!  Με ακούς Κρέοντα;